Να σε ρωτήσω, αυτός που ακούει το λόγο του Ιησού, αλλά δεν πιστεύει σε αυτόν που τον απέστειλε θα κριθεί? Ποιος θα τον κρίνει, γιατί και με ποιο δικαίωμα? Ο Ιησούς δεν είπε μην κρίνεις για να μην κριθείς? Ο ίδιος ο Θεός λοιπόν γιατί κρίνει τους ανθρώπους? Γιατί κρίνει ένα ον που ο ίδιος δημιούργησε ελεύθερο?
Η απάντηση αγαπητέ φίλε δίνεται πάλι από τον ίδιο τον Ιησού:
«Και αν κάποιος ακούσει τα λόγια μου, και δεν πιστέψει, εγώ δεν τον κρίνω· επειδή, δεν ήρθα για να κρίνω τον κόσμο, αλλά για να σώσω τον κόσμο. Εκείνος που αθετεί εμένα, και δεν δέχεται τα λόγια μου, έχει αυτόν που τον κρίνει· ο λόγος που μίλησα, εκείνος θα τον κρίνει κατά την έσχατη ημέρα»
( κατά Ιωάννην 12:47-48 )
Ο Θεός έχει προετοιμάσει ένα αιώνιο μέλλον στην παρουσία Του. Ο άνθρωπος λοιπόν κρίνει / καθορίζει την κατάληξή του. Όποιος δεν φανεί αγνώμων αλλά αναγνωρίσει τη θυσιαστική αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο, θα συμμετάσχει σε αυτό το μέλλον. Στην αντίθετη περίπτωση ο άνθρωπος αυτοκατακρίνεται αποφασίζοντας για τον εαυτό του ένα αιώνιο μέλλον στην ανυπόφορη και βασανιστική κατάσταση της απουσίας του Θεού.
Μια τέτοια κατάληξη δεν τη θέλει ο Θεός για το δημιούργημά Του. Δεν μπορεί όμως και να τον εμποδίσει επειδή έπλασε τον άνθρωπο ελεύθερο. Προειδοποιεί όμως ο Θεός και κάνει το παν για να τον σώσει.
«Όποιος πιστεύει σ' Αυτόν [στον Χριστό], δεν καταδικάζεται, αλλ' όποιος δεν πιστεύει είναι ήδη καταδικασμένος, γιατί δεν έχει πιστέψει στο όνομα του Μονογενή Γιου του Θεού. Και η καταδίκη είναι τούτη: Ότι, ενώ ήρθε το φως στον κόσμο, οι άνθρωποι αγάπησαν το σκοτάδι περισσότερο παρά το φως, επειδή τα έργα τους ήταν πονηρά» (κατά Ιωάννην 3:18-19)
Ο απ. Παύλος επεξηγεί λέγοντας: «Αν με το στόμα σου ομολογήσεις Κύριο, τον Ιησού, και μέσα στην καρδιά σου πιστέψεις ότι ο Θεός τον ανέστησε από τους νεκρούς, θα σωθείς» (προς Ρωμαίους 10:9)
Αν πάρουμε κυριολεκτικά τα λόγια του δηλαδή αρκεί να λέμε πως είμαστε Χριστιανοί και να πιστεύουμε πως ο Ιησούς είναι ο Θεός?
Εμ εδώ είναι το θέμα. Μπορεί να λες ότι πιστεύεις, αλλά το λες με την καρδιά σου;
Μπορείς να προσφωνήσεις τον Ιησού
"Κύριό σου" και να το εννοείς; Όταν λες κάθε Πάσχα
"Χριστός ανέστη" το λες επειδή είναι έθιμο ή έχεις μέσα σου τη βεβαιότητα ότι αυτό που λες όντως ισχύει; Μια τέτοια πίστη αν είναι γνήσια τότε ναι, εξασφαλίζει στον άνθρωπο τη σωτηρία και η ύπαρξη μιας τέτοιας πίστης εκδηλώνεται σε ολόκληρη τη ζωή και τα έργα του ανθρώπου.
«Δεν θα μπει μέσα στη βασιλεία των ουρανών καθένας που λέει σε μένα: "Κύριε, Κύριε" [εννοεί τυπικά], αλλ' αυτός που πράττει το θέλημα του Πατέρα μου, ο οποίος είναι στους ουρανούς». (κατά Ματθαίον 7:21)
- Τι πρέπει να δώσει κανείς για να εξαγοράσει τη σωτηρία της ψυχής;
- Ο απ. Παύλος λέει: «Διότι κατά χάρη έχετε σωθεί μέσω της πίστεως. Και αυτό δεν είναι επίτευγμα δικό σας. Είναι δώρο του Θεού. Δεν είναι αμοιβή έργων. Σας το λέω για να μην τυχόν και καυχηθεί κανείς» (προς Εφεσίους 2:8-9)
Εδώ δεν μας λέει πως όλοι στην ουσία έχουμε σωθεί? Αφού η σωτηρία μας έχει δοθεί ως δώρο από το Θεό και όχι ως αμοιβή για τα έργα μας τότε προς τι ας πούμε οι δέκα εντολές και προς τι το παραπάνω απόσπασμα?
Καταρχήν τα εδάφια που παρέθεσα σ' αυτό το απόσπασμα απευθύνονται σε ήδη σεσωσμένους ανθρώπους της εκκλησίας της Εφέσου, προς την οποία αποστέλλει την ομώνυμη επιστολή ο απ. Παύλος. Είναι πάντως γεγονός ότι
η πρόσκληση της σωτηρίας απευθύνεται σε όλους αδιακρίτως τους ανθρώπους. Το θέμα είναι αν ο άνθρωπος θα δεχθεί την πρόσκληση.
Εδώ λοιπόν
δεν λέει ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν σωθεί αλλά ότι αυτοί που δέχθηκαν τον Ιησού Χριστό και έχουν σωθεί, έλαβαν τη σωτηρία αυτή ως δώρο από τον Θεό και όχι ως ανταμοιβή των καλών τους έργων.
Επ' ευκαιρία να αναφέρω ότι πολλοί οι οποίοι κάνουν καλά έργα και ελεημοσύνες "για την ψυχή τους" αλλά κατά τα άλλα ζουν μέσα σε υποκρισία, κλεψιά, κουτσομπολιά, διαμάχες, φθόνους, πορνείες κλπ., θα βρεθούν προ εκπλήξεως! Η σωτηρία δεν κερδίζεται με έργα αλλά δίνεται ως δώρο σε αυτόν που δέχεται το Χριστό, μετανοεί και αφήνει την αμαρτία.
Τέλος, όσον αφορά τις εντολές, επαναλαμβάνω ότι εκφράζουν τον τρόπο ζωής του αναγεννημένου ανθρώπου. Δεν αποτελούν έναν κατάλογο υποχρεώσεων αλλά είναι κατευθύνσεις που δίνει ο Θεός ώστε ο άνθρωπος να διαφυλαχθεί από την αμαρτία που θα τον οδηγήσει στον αποχωρισμό από το να βιώνει την παρουσία Του. Και η εκτέλεσή τους δεν αποτελεί βαρύ κι ασήκωτο ζυγό διότι αυτή ακριβώς είναι η κατάσταση της αναγέννησης: εκ φύσεως αγία και καθαρή ζωή, αγαλλίαση στο να εναρμονίζομαι με το θέλημα του Θεού.
«Χαίρομαι, Θεέ μου, να εκτελώ το θέλημά σου· και ο νόμος σου είναι στο κέντρο τής καρδιάς μου» ( Ψαλμός 40:8 )
- Μήπως πρέπει να φέρνουμε τενεκέδες λάδι στα εικονίσματα ή να ανάψουμε μια λαμπάδα σαν το μπόι μας;
- Ο προφήτης Μιχαίας λέει: «Με τι θάρθω μπροστά στον Κύριο, να προσκυνήσω μπροστά στον ύψιστο Θεό; Θάρθω μπροστά του με ολοκαυτώματα, με χρονιάρικα μοσχάρια; Θα ευαρεστηθεί ο Κύριος σε χιλιάδες κριάρια ή σε μυριάδες από ποτάμια λαδιού; [...] Άνθρωπε, αυτός σου έδειξε τι είναι το καλό· και τι ζητάει ο Κύριος από σένα, παρά να πράττεις το δίκαιο, και να αγαπάς έλεος, και να περπατάς ταπεινά μαζί με τον Θεό σου;» ( Μιχαίας 6:6-8 )
Συμφωνώ απόλυτα. Οι τενεκέδες με λάδι δεν έχουν καμία σημασία, όπως δεν έχουν σημασία τα κεράκια, οι ναοί,οι δεήσεις, τα ευχέλαια κ.ο.κ. Ναούς ας χτίσουμε όταν έχει καλυφθεί το βιοποριστικό πρόβλημα και του τελευταίου ανθρώπου στον πλανήτη. Αλλιώς αντί να πράττουμε το δίκαιο, την αγάπη, και το έλεος, κουβαλάμε απλώς τενεκέδες με λάδι.
Βλέπεις λοιπόν κι εσύ ότι ο Λόγος του Θεού δεν απαιτεί από τον άνθρωπο υποκριτικές θρησκευτικές εκδηλώσεις ούτε ακρότητες και παράλογα πράγματα, όπως έχουν εισαγάγει στο Χριστιανισμό οι θρησκείες. Αντιθέτως, ο απ. Παύλος χαρακτηρίζει το χριστιανικό τρόπο ζωής ως
«λογική λατρεία» (προς Ρωμαίους 12:1). Διότι ακόμη και για πράγματα τα οποία υπερβαίνουν τις φυσικές αισθήσεις, όπως είναι τα θαύματα,
ο Θεός είναι διατεθειμένος να παράσχει βεβαιότητες και όχι "πίστευε και μη ερεύνα".
Ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ο Θεός έπρεπε να έρθει στη Γη και να σταυρωθεί για να μας παρέχει τη σωτηρία δωρεάν. Όπως το βλέπω εγώ το έκανε αυτό για να παραδειγματίσει τους ανθρώπους και να τους στρέψει προς ένα δρόμο. Ήθελε να αλλάξει τα πράγματα σε ΑΥΤΗ τη ζωή και όχι στην αιώνια. Ήθελε οι άνθρωποι να αλλάξουν και να εργάζονται για το καλό, όχι για να αμειφθούν στην επόμενη ζωή, αλλά σε αυτήν.
Εδώ λοιπόν έχουμε το ασύλληπτο γεγονός ο Θεός να εκκενώνεται από τη δόξα Του και να ενδύεται ανθρώπινη φύση. Δεν έρχεται στη Γη λαμπρός και ένδοξος για να μην εξαναγκάσει κανέναν να υποταχθεί από φόβο (δεν ξέρω πόσοι από εμάς αν ήμασταν βασιλιάδες ή πρωθυπουργοί θα δεχόμασταν να εγκαταλείψουμε τα παλάτια, τα πολυτελή ρούχα, τα εκλεκτά φαγητά, τα ακριβά αυτοκίνητα και την καλοπέραση και να φορέσουμε κουρέλια για να πλησιάσουμε και να ζήσουμε ανάμεσα σε διάφορους περιθωριακούς, ναρκομανείς, λαθρομετανάστες, άστεγους κλπ.). Εν συνεχεία, ενώ είναι αναμάρτητος δέχεται να πεθάνει για τους αμαρτωλούς και μάλιστα με τον πιο ατιμωτικό τρόπο.
Εδώ είναι το κλειδί για να καταλάβουμε τι ακριβώς συντελέστηκε με τη σταύρωση.
Καταρχήν, όλοι οι άνθρωποι είμαστε αμαρτωλοί. Η φυσική συνέπεια της αμαρτίας είναι ο θάνατος, δηλαδή η αποσύνθεση του ανθρώπου: το σώμα διαχωρίζεται από την ψυχή (σωματικός θάνατος) και η ψυχή αποχωρίζεται από τον Θεό (πνευματικός θάνατος). Και είναι φυσική συνέπεια διότι ο Θεός είναι εκ φύσεως Άγιος και δεν είναι δυνατόν να έχει κοινωνία με την αμαρτία.
Ο καθένας μας λοιπόν, λόγω των προσωπικών αμαρτιών του, καταλήγει στο θάνατο. Εκτός και αν κάποιος άλλος πεθάνει στη θέση μας...
Ο Χριστός δεν είχε κάνει καμία αμαρτία, κι επομένως δεν θα υφίστατο τη φυσική συνέπεια της αμαρτίας, δηλαδή το θάνατο. Παρόλα αυτά Τον σταυρώνουν και πεθαίνει, δηλαδή πληρώνει ένα χρέος το οποίο ο Ίδιος δεν χρώσταγε. Αυτή λοιπόν η πληρωμή μπορεί να ξεχρεώσει τις δικές μας αμαρτίες όταν εμείς πιστεύσουμε σ' αυτήν. Τόσο απλά. Όλο το δύσκολο κομμάτι το επιτέλεσε ο Θεός προσωπικά. Σε εμάς απομένει απλώς να το δεχθούμε και να σκύψουμε το κεφάλι ευγνωμονώντας Τον για αυτό το έργο το οποίο μας εξασφάλισε δωρεάν κάτι άπιαστο με ανθρώπινες δυνάμεις: την αιώνια ζωή.
Πράγματι λοιπόν, όπως λες, ο Χριστός μας έδωσε το παράδειγμα της αγάπης που οδηγεί στη θυσία. Και πράγματι, αν όλοι οι άνθρωποι το ενστερνίζονταν αυτό θα άλλαζαν τα πράγματα και σε αυτή τη ζωή. Επειδή όμως κάτι τέτοιο δεν το θέλουν οι άνθρωποι, ο Θεός βλέπουμε ότι φέρνει ένα τέλος σε αυτό τον κόσμο και ετοιμάζει για τους πιστούς Του αιώνια ζωή στη Βασιλεία Του:
«Οι δε σημερινοί ουρανοί και η γη προορίζονται για τη φωτιά κατά την ημέρα τής κρίσης και της απώλειας των ασεβών ανθρώπων. [...] Όμως, σύμφωνα με την υπόσχεσή Του, καινούργιους ουρανούς και καινούργια γη προσμένουμε, στους οποίους δικαιοσύνη κατοικεί» (Β' Πέτρου 3:9,13)
«Αν μονάχα για αυτή τη ζωή ελπίζουμε στον Χριστό, είμαστε ελεεινότεροι από όλους τούς ανθρώπους» (Α' προς Κορινθίους 15:19)
Εμείς δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτα γι'αυτόν. Ο θεός σύμφωνα με το χριστιανισμό μας έπλασε μόνο από αγάπη και δε χρειάζεται τίποτα από εμάς. Ούτε την αγάπη μας, ούτε την ευγνωμοσύνη μας, ούτε τη δοξολογία μας. Εμείς είμαστε άτομα με ανάγκες και όχι αυτός. Αν κάποιοι έχουν ανάγκη να είναι κοντά του ας πάνε κοντά του. Όσοι δεν έχουν αυτή την ανάγκη ας μην πάνε. Ο θεός δεν θα κρίνει κανένα.
Πρώτα απ' όλα χαίρομαι για αυτά που γράφεις, επειδή φαίνεται ότι το να αρχίσει κανείς να αντιλαμβάνεται τα πράγματα του Θεού δεν απαιτεί καμιά βαθιά φιλοσοφία ή τίποτα θεολογικές σπουδές. Απλή λογική χρειάζεται, ειλικρίνεια και ευθύτητα.
Πράγματι λοιπόν, όπως λες, ο Θεός μας έπλασε μόνο από αγάπη και δεν έχει ανάγκη από εμάς για τίποτα. Επίσης δεν επηρεάζεται ο Ίδιος από το αν εμείς είμαστε δίκαιοι οι ασεβείς:
«Αν αμαρτάνεις, τι κάνεις εναντίον Του; Ή, αν οι παραβάσεις σου πολλαπλασιαστούν, τι κατορθώνεις εναντίον Του; Αν είσαι δίκαιος, τι θα Του δώσεις; Ή, τι θα πάρει από το χέρι σου; Η ασέβειά σου μπορεί να βλάψει έναν άνθρωπο σαν κι εσένα· και η δικαιοσύνη σου μπορεί να ωφελήσει έναν γιο ανθρώπου»
( Ιώβ 35:6-8 )
Εδώ βέβαια φανερώνεται και το μεγαλείο της αγάπης Του: προσφέρει τα πάντα, και τον ίδιο Του τον Εαυτό σε αυτούς που δεν τους έχει ανάγκη και δεν τους το χρώσταγε!
Το να πάει όμως κανείς κοντά στο Θεό, δεν είναι θέμα ικανοποίησης κάποιας ιδιαίτερης ανάγκης που μπορεί να έχει κανείς ή μπορεί και να μην έχει. Δεν είναι δηλαδή θέμα του στυλ: "έχω αυτοκίνητο αλλά θέλω να πάρω λιμουζίνα· αλλά και να μη την πάρω δεν πειράζει, πάλι θα έχω το παλιό μου αυτοκίνητο".
Όχι, δεν πρόκειται για κάτι τέτοιο αλλά είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Αν δεν θέλεις να πλησιάσεις τον Θεό, δεν πρόκειται να σε εξαναγκάσει. Αποχωριζόμενος όμως Αυτόν ουσιαστικά επιλέγεις να αποχωρισθείς την ευτυχία και τη ζωή. Και ποια κατάληξη σου απομένει τότε; Ο θάνατος.
Δεν μπορεί κανείς να μην είναι μεν ζωντανός αλλά να μην είναι και νεκρός. Δεν γίνεται. Αναγκαστικά θα είναι ένα από τα δύο. Μέση κατάσταση δεν υπάρχει.
