Μου φαίνεται ότι πρέπει να γίνει μια διάκριση μεταξύ κρίσης και κριτικής. Το να κρίνεις κάποιον και να του ασκείς κριτική είναι για μένα δύο διαφορετικά πράγματα.
Το κρίνω κάποιον σημαίνει ότι βγάζω ένα συμπέρασμα για αυτόν με βάση αυτά που είπε ή έκανε, π.χ. κρίθηκε ηλίθιος, κακός, καλός, ανίκανος κλπ. Είναι η εικόνα που έχουμε μέσα μας για κάποιον ή ακόμα για κάτι, για κάποια ιδέα (π.χ. κομμουνισμός, δημοκρατία, φασισμός κλπ). Η κρίση γίνεται ερήμην του άλλου, χωρίς αυτός να ξέρει καν ότι την κάνουμε. Τις περισσότερες φορές δε, είναι και τελική. Για παράδειγμα, αν μας έχει κολλήσει ότι ο τάδε είναι βλάκας, εχθρός μας ή ότι δεν ταιριάζουμε ή οτιδήποτε άλλο, αυτήν την κρίση μας θα την πάρουμε μαζί μας μέχρι να πεθάνουμε. Πιστεύω όμως ότι μια τέτοια συμπεριφορά δεν είναι σωστή και οφείλουμε να προσπαθούμε να επανεξετάσουμε πρόσωπα και πράγματα, να τους δώσουμε και άλλες ευκαιρίες, όσες χρειαστεί. Και για να περάσω στο Χριστό, κάτι τέτοιο πιστεύω ότι εννοούσε με το "Μην κρίνετε, ίνα μη κριθείτε!". "Μην κρίνετε", μη βιάζεστε δηλαδή να βγάλετε συμπέρασμα για τους άλλους. Για το να "ίνα μη κριθείτε!" τώρα, δε ξέρω αν το είπε για να μας φοβίσει ή για να μας δείξει ότι όπως κρίνουμε εμείς τους άλλους, το ίδιο κάνουν και αυτοί για εμάς. Για να προτείνει λοιπόν διαλλακτικότητα. Γιατί, ο καθένας μας έχει μια εικόνα για τον εαυτό του. Κανείς άλλος έξω από εμάς δεν έχει την ίδια εικόνα. Συνεπώς θα είναι λάθος να καταλήγουμε σε μία τελική κρίση για κάποιον, από τη στιγμή που δεν τον γνωρίζουμε πραγματικά και σε απόλυτο βαθμό. Τα ίδια ισχύουν, όπως και είπα και προηγουμένως, εκτός από πρόσωπα, και για πράγματα, υλικά ή άυλα, ιδέες και έννοιες.
Όταν βγάζουμε αυτή την κρίση προς τα έξω, ασκούμε κριτική. Η κριτική πιστεύω ότι είναι επιβεβλημένη και αναγκαία, ειδικά σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν πολυαντέχουν την κριτική, τους αναστατώνει. Τους βγαίνει ο εγωισμός τους και η ματαιοδοξία τους, και αυτό γιατί θέλουν να έχουν δίκιο, χωρίς να ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για το τι πραγματικά συμβαίνει. Ίσως και να μπερδεύουν την κρίση με την κριτική, δηλαδή αν αποδεχτούν ότι αυτά που λένε είναι βλακείες, τότε αναγκαστικά, είναι, κρίνονται και βλάκες, γι' αυτό και δε μπορούν να το αποδεχτούν και εκνευρίζονται. Η αλήθεια όμως είναι εντελώς διαφορετική.
Εν κατακλείδι.
κρίση: ναι, αναγκαστικά, δε μπορούμε να κάνουμε και διαφορετικά. Μπορούμε όμως να επανεξετάζουμε διαρκώς την κρίση μας, και να μη μένουμε σε αρχικές εντυπώσεις.
κριτική: όπως είπε και ο "ελλόγιμος λαγός", μπορούμε να μην ασκούμε κριτική, να μην ακούμε τι λένε οι άλλοι για εμάς, και εμείς να μη λέμε τίποτα στους άλλους. πιστεύω ότι αυτό είναι λάθος και μόνο λάθος, μας πάει πίσω, δε μας εξελίσσει, ούτε σε ατομικό επίπεδο, ούτε σε συλλογικό. Το θέμα για μένα είναι να βρει κανείς τι θα πει, σε ποιον θα το πει και σε ποια χρονική στιγμή. Γιατί άλλωστε, πόση κριτική μπορεί άραγε να αντέξει κανείς;
Ξαναδιαβάζοντας αυτά που έγραψα, αντιλήφθηκα ότι μπορεί να βγήκα off-topic. Άλλωστε το αρχικό ερώτημα ήταν «-Πως αντιλαμβάνεστε τη «Βασιλεία του Θεού», επί της Γης; -Μπορεί ή δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί και γιατί;» Βασικά, σχολίασα το "Μην κρίνετε, ίνα μη κριθείτε!" του Ιάσωνα, καθώς και την απάντηση του λαγού, ο οποίος σύγχυσε (για μένα τουλάχιστον) την κρίση με την κριτική. Αλλά καθώς έγραψα αυτά, συνειδητοποίησα το εξής. Ότι δε θα μπορούσα να είμαι πιο on-topic από ποτέ. Και εξηγώ.
Ο λαγός γράφει: «Σε μια κοινωνία όπου κανείς δεν κατακρίνει κανένα, θα πεθαίναμε από ανία πριν αγιοποιηθούμε». Ακριβώς το αντίθετο. Η Βασιλεία του Θεού επί της Γης θα έρθει, όταν ο καθένας μας θα μπορεί να ασκήσει τη δριμύτερη, σκληρότερη και πιο βάναυση κριτική που έχει ποτέ υπάρξει στο συνάνθρωπό του, χωρίς αυτός να αναστατωθεί, χωρίς να «τρελαθεί», και αυτός που δέχεται την κριτική άλλα και αυτός που την κάνει. Γιατί χρειάζεται πολύ μεγάλη δύναμη και από τις δύο πλευρές. Η κριτική που κάνουμε στους άλλους, τις περισσότερες, να μην πω όλες, τις φορές είναι κριτική στους ίδιους μας τους εαυτούς., άσχετα αν δεν το καταλαβαίνουμε.
Για το δεύτερο σκέλος της ερώτησης, «Μπορεί ή δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί και γιατί», η απάντηση μου είναι, δε γνωρίζω, από εμάς εξαρτάται.
Περιμένω την κριτική σας
