Η "Βασιλεία του Θεού", επί της Γης

[Νωεύς]

Η «Βασιλεία του Θεού»

Με δεδομένο ότι κανένα γνωστό (ιστορικά) «θεοκρατικό σύστημα» δεν μπορεί να είναι η επαγγελθείσα χριστιανική «Βασιλεία του Θεού» και αν έχουμε υπόψη μας τα λόγια του Ιησού Χριστού « Εξεύρετε ότι οι άρχοντες των εθνών κατακυριεύουσιν αυτά, και οι μεγάλοι κατεξουσιάζουσιν αυτά, ούτως όμως δεν θέλει είσθαι εν υμίν, αλλʼ όστις θέλει να γίνει μέγας εν υμίν, ας είναι υπηρέτης υμών και όστις θέλει να είναι πρώτος εν υμίν, ας είναι δούλος υμών…»,
-[FONT=&quot] [/FONT]Πως αντιλαμβάνεστε τη «Βασιλεία του Θεού», επί της Γης;
-[FONT=&quot] [/FONT]Μπορεί ή δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί και γιατί;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[DrStrangelove]

αλλʼ όστις θέλει να γίνει μέγας εν υμίν, ας είναι υπηρέτης υμών και όστις θέλει να είναι πρώτος εν υμίν, ας είναι δούλος υμών…»

"μας έλεγαν θα νικήσετε όταν υποταχθείτε, υποταχθήκαμε και βρήκαμε τη στάχτη" (Γ.Σεφέρης).

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Νωεύς]

"μας έλεγαν θα νικήσετε όταν υποταχθείτε, υποταχθήκαμε και βρήκαμε τη στάχτη" (Γ.Σεφέρης).

"...και από τις στάχτες,
φτερούγισε ο Φοίνικας περήφανος..." (Μυθολογία)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[DrStrangelove]

"...και από τις στάχτες,
φτερούγισε ο Φοίνικας περήφανος..." (Μυθολογία)

Περήφανος και μόνος. Ως συνήθως.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Νωεύς]

Περήφανος και μόνος. Ως συνήθως.

" Πιο καλή η μοναξιά...";

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[DrStrangelove]

" Πιο καλή η μοναξιά...";

Μπα, ούτε αυτό μ'αρέσει. Αυτό είναι ερημίτης. Κάτι ενδιάμεσο, να'σαι υπό το κράτος του άλλου χωρίς να χάνεις τον εαυτό σου. Και φυσικά απαραίτητη προυπόθεση είναι να'χει βρει τον εαυτό του κι αυτός που υποτίθεται σε κυβερνά. Να υποτάσεσαι στον υποταγμένο τί νόημα έχει ; Ο Χριστιανισμός όπως τον έχω καταλάβει, μάλλον διδάσκει να τον χάνουμε τον εαυτό μας, εκτός αν δεν τον κατάλαβα ποτέ σωστά.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Νωεύς]

Μπα, ούτε αυτό μ'αρέσει...

[…, να'σαι υπό το κράτος του άλλου χωρίς να χάνεις τον εαυτό σου…]:

Όπως περίπου συμβαίνει στον έρωτα;

[…Και φυσικά απαραίτητη προυπόθεση είναι να'χει βρει τον εαυτό του κι αυτός που υποτίθεται σε κυβερνά…]:

Τότε, δεν θα σε «κυβερνάει» μάλλον…


[…Να υποτάσεσαι στον υποταγμένο τί νόημα έχει ;]:

Κανένα: διαολοσκορπίσματα- ανεμομαζώματα!

[Ο Χριστιανισμός …, μάλλον διδάσκει να τον χάνουμε τον εαυτό μας, …]:

Ο Χριστιανισμός, ως «πνευματικό ανάλογο» του σύγχρονου «συνδικαλίσμου»(ειδικότερα στην Ελλάδα!), έτσι κάπως έχει. Είναι δηλαδή ολίγον τι «κομματικός». Ή ακόμη, θα μπορούσε να ειπωθεί, είναι ένα σχετικά άρτιο σύστημα εμπορικής αξιοποίησης του ανθρώπινου θανάτου και των συναφών παρενεργειών του.
Αντίθετα, ο «χριστιανισμός» του «ευαγγελισμού», υπήρξε μία υπόσχεση «κατανίκησης του θανάτου» από τον άνθρωπο, αλλά και αποσάθρωσης κάθε «εμπορικού συστήματος»: «Δωρεάν λαμβάνετε, δωρεά δότε!».

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[DrStrangelove]

"Το τέλος του εμπορικού συστήματος". «Δωρεάν λαμβάνετε, δωρεά δότε!».

Πέθανε το τσάμπα, ουσιαστικά δεν υπήρξε ποτέ από την αρχή της Δημιουργίας. Το να ελπίζουμε να μεταβούμε σε μια Βασιλεία χωρίς "νομίσματα" , είναι μια ουτοπία και μόνο στην σφαίρα της φαντασίας εφικτή μια τέτοια Βασιλεία. Ο κόσμος είναι ένα αλισβερίσι. Στη ζωή δίνεις και παίρνεις. Αυτό συμβαίνει κι αυτό συνέβαινε πάντα. Προτιμώ χίλιες φορές να μην ερημωθεί η Βαβυλώνα η πόρνη η μεγάλη. Ποιός ο λόγος να ελπίζω στο πένθος των εμπόρων ; Απ'αυτούς δεν τρώμε ; Με αυτά που πουλάνε δεν ντυνόμαστε ;

"Και οι έμποροι θα κλαύσουν γιατί το φορτίο των εμπορευμάτων τους δεν το αγοράζει κνείς".

"Δεν αγοράζουν πια ούτε την κανέλλα με την υπέροχη μυρωδιά",

"και τα φρούτα που επιθυμεί η ψυχή σου χάθηκαν κι αυτά", "κι όλα τα λιπαρά και τα νόστιμα" (Αποκάλυψη).

Να στερηθούμε τα νόστιμα και τις ομορφιές της ζωής για να έρθει η Βασιλεία του Ουρανού στη γη ; Να μπούμε δηλαδή ξανά στα σπήλαια. Ο χριστιανισμός είτε "συνδικαλιστικός" όπως πολύ εύστοχα τον ονομάζετε, είτε ευαγγελικός, είναι κυρίως κήρυγμα υποταγής (γι'αυτό έγραψα στην αρχή "τι νόημα έχει να υποταχθείς στους υποταγμένους Τουλάχιστον το να υποτάσεσαι στους δυνατούς, κάτι μπορεί να διδαχθείς από τη δύναμή τους. Να είσαι ο ίδιος δυνατός ! Αν δεν μπορείς αυτό, να υποταχθείς τουλάχιστον μόνο στους δυνατούς. Και η δύναμη επιδέχεται πολλές ερμηνείες, πάντως όλο αυτό το χριστιανικό περιβάλλον είναι σαν να μου λέει "δεν είμαι η δύναμη". Τα ευαγγέλια, τα οποία εξαιρείτε, δεν είναι θρησκεία, είναι τμήμα της θρησκείας μας.

Χριστιανισμός είναι όμως κυρίως αυτό που επακολούθησε της παρουσίας του Χριστού.

Από τις Επιστολές του Παύλου :

"Οι γυναίκες να υποτάσεσθε στους άντρες σας καθώς αρμόζει σε ανθρώπους που σχετίζονται στενά με τον Κύριο''
''Τα τέκνα να υπακούετε στους γονείς καθ'όλα, διότι τούτο είναι αρεστό στον Κύριο.
"Οι δούλοι να υπακούετε καθ''ολα στους κατά σάρκα κυρίους"

(άμα δηλαδή σε κάνουν καρπαζοεισπράκτορα να λες ευχαριστώ).

Και πες άντε αφαιρούμε τις επιστολές Παύλου, την Αποκάλυψη και την Παλιοδιαθήκη από το Χριστιανισμό, και στην Καινή Διαθήκη πέφτεις συχνά σε μερικά μαργαριτάρια όπως :

"Aν κανείς έρχεται μαζί μου και δεν μισεί τον πατέρα του και τη μητέρα του και τη γυναίκα του και τους αδελφούς του και τις αδελφές του, ακόμα δε αν δεν μισεί και την ίδια τη ζωή του, αυτός ο άνθρωπος δεν μπορεί να είναι μαθητής μου". Βασιλεία μίσους θα είναι ή αγάπης ;
Και στην επί του 'Ορους ομιλίας λέει άλλα, ότι δεν πρέπει να κατακρίνουμε κανέναν. Μα τί αντιφάσεις είναι αυτές ; Να μισώ και να μην κατακρίνω γίνεται ;

Ιωάννης της Σιωπής (δική σας υπογραφή, του πολύ χριστιανού Κίρκεργκορ) : "'Οποιος αγάπησε τον εαυτό του έγινε μεγάλος μέσω του εαυτού του" Πολύ σημαντικό να αγαπάμε και τον εαυτό μας, όχι να νιώθουμε ενοχές και τύψεις για τα αμαρτήματά μας.

Για Βασιλεία χαρμολύπης - αγαπομίσους μιλάμε τελικά ; Δεν έχω καταλάβει ακόμα πως εννοεί την Βασιλεία η χριστιανική θρησκεία, οπότε δεν μπορώ να απαντήσω και στο ερώτημά σας. Αν μιλάμε για εσωτερική ατομική κατάσταση κι όχι κοσμική, που προτιμώ αυτή την εκδοχή, τότε πάλι προκύπτουν ερωτήματα, πώς ας πούμε μπορείς να νοιώθεις "βασιλιάς" σε ένα κόσμο "δούλων". Στην απομόνωση ; Στο μοναστήρι ; Στις συμφορές και στον πόνο ; Και γιατί να πρέπει να στερηθείς τις χαρές της ζωής και να εξαθλιωθείς, προκειμένου να κατακτήσεις τη Βασιλεία σου;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Νωεύς]

Πέθανε το τσάμπα, ...

Σε γενικές γραμμές, είστε πιο κοντά απʼ τους «βιαστές» της( ιερατεία, κληρονόμους, καθωσπρεπιστές, ευσεβείς, καθʼ έξη πιστούς, επαγγελματίες πιστούς κ.π.), στην «ουτοπία» που αποκαλώ «Βασιλεία του Θεού»!

[Πέθανε το τσάμπα, ουσιαστικά δεν υπήρξε ποτέ από την αρχή της Δημιουργίας…] :

-[FONT=&quot] [/FONT]Το πεθαίνουν, όσοι ιδιοποιούνται τον κόσμο και τα διάφορα μερίδιά(κομμάτια) του….


[…Το να ελπίζουμε να μεταβούμε σε μια Βασιλεία χωρίς "νομίσματα" , είναι μια ουτοπία και μόνο στην σφαίρα της φαντασίας εφικτή μια τέτοια Βασιλεία…]:

-[FONT=&quot] [/FONT]Είμαι της γνώμης, ότι αν δεν υπήρχε η φαντασία, ούτε «νομίσματα» θα υπήρχαν, ούτε τις σπηλιές θα εγκατέλειπαν οι πρόγονοί μας…


[…Ο κόσμος είναι ένα αλισβερίσι….]:

-[FONT=&quot] [/FONT]Αναμφίβολα! Πλην όμως είναι ωραίος, επειδή και όταν το αλισβερίσι, αρκείται απλά στην ικανοποίηση και δεν επεκτείνεται στον αποθησαυρισμό( αποθήκες, αποταμίευση κλπ)…


[…Στη ζωή δίνεις και παίρνεις…]:

-[FONT=&quot] [/FONT]Νομίζω ότι πρώτα παίρνεις…


[…Προτιμώ χίλιες φορές να μην ερημωθεί η Βαβυλώνα η πόρνη η μεγάλη…]

-[FONT=&quot] [/FONT]Κι όμως ερημώθηκε η Βαβυλώνα η μεγάλη, ώσπου έγινε πόρνη: από τους Κοσσαίους, το 1750 π.Χ. περίπου. Έκτοτε, μένει μεν η πορνεία, λείπουν δε τα μεγαλεία (της Βαβυλώνας) : αυτά που πανανθρώπινα αναζητούνται!


[…Ποιός ο λόγος να ελπίζω στο πένθος των εμπόρων ;] :

-[FONT=&quot] [/FONT]Εσείς γιατί να πενθήσετε; Αρκεί που το κάνουν αυτοί μονίμως! Ειδικά δε οι πάσης φύσεως ρασοφόροι, οι «έμποροι των θανατερών»…


[…Απ' αυτούς δεν τρώμε ; Με αυτά που πουλάνε δεν ντυνόμαστε ;]:

-[FONT=&quot] [/FONT]Θα έλεγα πως όχι! Τρώμε και ντυνόμαστε, από την εργασία μας!


[…Τα ευαγγέλια, τα οποία εξαιρείτε, δεν είναι θρησκεία, είναι τμήμα της θρησκείας μας.]:

-[FONT=&quot] [/FONT]Δεν εξαιρώ κανένα ευαγγέλιο ( ίσως λίγο περισσότερο να προτιμώ το του Ιωάννη!), δεδομένου ότι θεωρώ γενικά την γραφή «πνευματοκτόνο», και ιδιαίτερο της «άγιες», «ιερές» και «ουρανοκατέβατες». Αναφέρομαι, σχετικά, μόνον στον «ευαγγελισμό» του «αρχαϊκού χριστιανισμού»…


[…Δεν έχω καταλάβει ακόμα πως εννοεί την Βασιλεία η χριστιανική θρησκεία, οπότε δεν μπορώ να απαντήσω….] :

-[FONT=&quot] [/FONT]Κάθε θρησκεία, κι όχι μόνον η χριστιανική, έχει μία κάποια «νεκροταφική» προδιαγραφή της « Βασιλείας». Όπως δηλαδή επικρατεί στο μικρό γήινο(διαπλανητικά) κόσμο μας!


[…πώς ας πούμε μπορείς να νοιώθεις "βασιλιάς" σε ένα κόσμο "δούλων".]:


-[FONT=&quot] [/FONT]Αποδεσμεύοντάς τους απ΄ την υποχρέωση να σʼ αγαπούν, σώνει και καλά!


[…Και γιατί να πρέπει να στερηθείς τις χαρές της ζωής και να εξαθλιωθείς, προκειμένου να κατακτήσεις τη Βασιλεία σου; ] :

- Τέτοια Βασιλεία, «να τη βράσω»!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Νωεύς]

Αξίωμα-δόγμα:

Όσο οι άνθρωποι λανθάνουμε, φθειρόμαστε και πεθαίνουμε, Βασιλεία του Θεού (στον οποίο πιστεύω), δεν γίνεται( ούτε στους ουρανούς ούτε και στη Γη). Καθότι, «ο Θεός, ουκ εποίησε θάνατον, ουδέ τέρπεται επʼ απωλείας ζώντων»!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[DrStrangelove]

Αξίωμα-δόγμα:

Όσο οι άνθρωποι λανθάνουμε, φθειρόμαστε και πεθαίνουμε, Βασιλεία του Θεού (στον οποίο πιστεύω), δεν γίνεται( ούτε στους ουρανούς ούτε και στη Γη). Καθότι, «ο Θεός, ουκ εποίησε θάνατον, ουδέ τέρπεται επʼ απωλείας ζώντων»!

'Αρα η Αποκάλυψη πετάγεται έξω απ'την θρησκεία μας που μιλά για ζόφο και τρόμο, αίμα και θανατικό ; Αυτή είναι μια αιρετική άποψη, πολύ τολμηρή για χριστιανό ομολογώ που με αιφνιδιάζει. Οι υπόλοιποι χριστιανοί του forum τι να λένε άραγε ; Βέβαια εγώ έχω επίσης μια αιρετική άποψη, ότι ο θεός είναι που τέρπεται με απώλειες κι ο άνθρωπος που πρέπει να βρει τη δύναμη να τον ξεπεράσει, επειδή αυτός ο κακός θεός ο πολεμοχαρής, βρίσκεται μέσα μας και τον υπηρετήσαμε πολλούς αιώνες. Μήπως, λέω μήπως...είναι καιρός να απαλλαγούμε από τις αυταπάτες μας και το πένθος μας, για να έρθει επιτέλους ο αιώνας του ανθρώπου και της χαράς; Αν και είμαι από τους εξαιρετικά δύσπιστους απέναντι στο Νέο 'Ετος, είναι μια άποψη κι αυτή. Μπορεί και να μην μας απομένουν πολλά χρόνια ζωής, δεν είναι καλύτερο να ζήσουμε ;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Νωεύς]

'Αρα η Αποκάλυψη ...;

[…δεν είναι καλύτερο να ζήσουμε;] :

-Ναι, και πάλι ναι!

['Αρα η Αποκάλυψη πετάγεται έξω απ' την θρησκεία μας που μιλά για ζόφο και τρόμο, αίμα και θανατικό ;]:

-[FONT=&quot] [/FONT]Η «θρησκεία» («σας»), έτσι κι αλλιώς, είναι σκέτο ζόφος και τρόμος, αίμα και θανατικό! Η «θρησκεία « («σας») θέλει τη ζωή στα τάρταρα χωμένη, μαζί με τους απελευθερωτές της, από τα χρόνια ακόμη του Δία, του Προμηθέα και του Ιαπετού. Την ίδια ακριβώς «θρησκεία» αναθέρμαναν «Μ. Κωνσταντίνος», «Άγιος Αθανάσιος» και λοιπά «εξαγιασθέντα» στοιχειά της ελληνικής (και όχι μόνον) μυθολογίας( βλέπε «ελληνοορθόδοξο αγιολόγιο»!).

[…Αυτή είναι μια αιρετική άποψη, πολύ τολμηρή για χριστιανό ομολογώ που με αιφνιδιάζει] :

-[FONT=&quot] [/FONT]Δεν θα «αιφνιδιαζόσασταν», αν δεν με εκλαμβάνατε ως «Χριστιανό»;
-[FONT=&quot] [/FONT]Η πρώτη και τελευταία «αίρεση», που τρομάζει όλα τα ιερατεία κι όλους τους «κάλπικους θεούς», είναι η βαθειά απαίτηση του ανθρώπου, να ελευθερωθεί, απʼ το «παλαιο-θεϊκό» φόβητρο του θανάτου: από τον «κολασμό» και την «κόλαση».
-[FONT=&quot] [/FONT]Και ποιος μας είπε (και λέει!), ότι ο Ιησούς Χρηστός, όπως παλιότερα ο Προμηθέας, λαχταρούσε τσούρμα Χριστιανών; Χριστιανοί, Μουσουλμάνοι και Ιουδαίοι, αποτελούν το μέγα ρεζιλίκι των ανθρώπινων διανοιών, ένεκα πάντα, μίας κάποιας επαπειλούμενης και επικείμενης τιμωρίας, από κάποιων που θέλγεται της θεϊκής περιβολής. Σατάν, τον είπαν, οι αντικείμενοί του!

[…Οι υπόλοιποι χριστιανοί του forum τι να λένε άραγε ;]:

-[FONT=&quot] [/FONT]Ελπίζω, να με συγχωρέσουν, αν τους σκανδαλίζω;


[…ότι ο θεός είναι που τέρπεται με απώλειες κι ο άνθρωπος που πρέπει να βρει τη δύναμη να τον ξεπεράσει, επειδή αυτός ο κακός θεός ο πολεμοχαρής, βρίσκεται μέσα μας και τον υπηρετήσαμε πολλούς αιώνες.] :

-[FONT=&quot] [/FONT]Συγνώμη, αλλά γιʼ αυτή την «άποψή» σας, αφήνω να σας απαντήσουν οι τρεις φωστήρες της ελληνικής τραγικότητας: ειδικά δε ο Ευριπίδης! Προφανώς, ο παλιάτσος στον οποίο αναφέρεστε, το παίζει θεός, δεν είναι!


[…Μήπως, λέω μήπως...είναι καιρός να απαλλαγούμε από τις αυταπάτες μας και το πένθος μας, για να έρθει επιτέλους ο αιώνας του ανθρώπου και της χαράς;]

-[FONT=&quot] [/FONT]- αργήσαμε κιόλας!


[…Μπορεί και να μην μας απομένουν πολλά χρόνια ζωής…]

- Μπορεί όμως να μας αναμένει και η αιωνιότητα!!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[DrStrangelove]

Η «θρησκεία» («σας»), έτσι κι αλλιώς, είναι σκέτο ζόφος και τρόμος, αίμα και θανατικό! Η «θρησκεία « («σας») θέλει τη ζωή στα τάρταρα χωμένη, μαζί με τους απελευθερωτές της, από τα χρόνια ακόμη του Δία, του Προμηθέα και του Ιαπετού. Την ίδια ακριβώς «θρησκεία» αναθέρμαναν «Μ. Κωνσταντίνος»...

Η θρησκεία τους εννοώ με το "μας", όχι δική μου θρησκεία.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Νωεύς]

Η θρησκεία τους εννοώ με το "μας", όχι δική μου θρησκεία.

Αγαπητέ Δόκτορα, ζητώ συγνώμη! Αν και ήμουν βαθειά πεπεισμένος, ότι δεν θέλγεστε γενικά από τα "όπια των μαζών"(θρησκείες)! Απλά χρησιμοποίησα την διατύπωσή σας, για λόγους οικονομίας της συζήτησης. Συγνώμη πάλι, για την ασύγνωστη( αν είναι) φιλολογική ελευθεριότητά μου!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Νωεύς]

Εργασία και κοινωνία

Ο καταμερισμός της εργασίας μας προσφέρει το πρώτο παράδειγμα για το ότι, όσο παραμένει ο άνθρωπος σε φυσική κοινωνία, δηλαδή όσο υπάρχει σχίσμα ανάμεσα στο ιδιωτικό και το κοινό συμφέρον, όσο λοιπόν η δραστηριότητα δεν καταμερίζεται εθελοντικά αλλά φυσικά, η πράξη του ανθρώπου γίνεται μία ξένη δύναμη που του αντιπαρατίθεται, που τον υποδουλώνει, αντί να ελέγχεται απʼ αυτόν. Από τη στιγμή που εμφανίζεται ο καταμερισμός της εργασίας, κάθε άνθρωπος έχει μία ιδιαίτερη, αποκλειστική σφαίρα δραστηριότητας, που του επιβάλλεται αναγκαστικά και που δε μπορεί να της ξεφύγει.. Όσο λοιπόν παραμένει ο άνθρωπος σε φυσική κοινωνία, παραμένει και «μισθωτός». Άξιος δηλαδή του όποιου μισθού του, όπως και η όποια εργασία του.
Αντίθετα, στην πνευματική κοινωνία( «Βασιλεία του Θεού», «Κομμουνισμός» «Ουτοπία» ή όπως αλλιώς…), όπου η εργασία, όσο και ο άνθρωπος, απελευθερώνεται από το υποζύγιό της, τον μισθό, άρα και τον αναγκαστικό καταμερισμό και διαμελισμό παραγωγής και παραγομένων, όπου κανένας δεν έχει αποκλειστική σφαίρα δραστηριότητας, αλλά καθένας μπορεί να τελειοποιηθεί σε οποιονδήποτε κλάδο θέλει, η κοινωνία η ίδια ρυθμίζει τη γενική παραγωγή κι έτσι κάνει δυνατό για τον καθένα να απασχολείται σήμερα με το ένα, αύριο με κάτι άλλο, να αθλείται πχ το πρωί, να σπουδάζει μέχρι το μεσημέρι, να ξεκουράζεται μέχρι το απόγευμα, να εργάζεται κανένα δίωρο νωρίς το βραδάκι, να ψυχαγωγείται την υπόλοιπη νύχτα και τούμπαλιν, χωρίς ποτέ να είναι υποχρεωμένος σʼ ένα μόνιμο και αποκλειστικό ρόλο.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Νωεύς]

Πριν φθάσουμε ...στην κόλαση

Πρωταρχικής σημασίας δυσκολία για την επινόηση ενός κοινωνικού συστήματος, που θα μπορούσε να ανταποκριθεί στα προβλήματα, που αναδύθηκαν από την εκπληκτική πρόοδο της επιστημονικής γενικά τεχνολογίας κατά τον 20ο αιώνα, είναι το γεγονός ότι, όσο δημοκρατική κι αν γίνει η πολιτική ρύθμιση των πανανθρώπινων σχέσεων, θα υπάρχει πάντα μία ασυμφωνία, με το πώς θα επιθυμούσαμε να είναι ο κόσμος μας. Αναμφίβολα, οι περισσότεροι από εμάς προτείνουμε μία κοινωνία πολύ σχετική με τη σημερινή, αλλά χωρίς τα σημερινά της μειονεκτήματα.
Όταν (και όποτε) αναρωτιόμαστε, τι είδους κοινωνία επιδιώκουμε, με την προϋπόθεση ότι θα θέλαμε να κάνουμε μία ριζική αλλαγή για να τη δημιουργήσουμε, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μία σειρά ερωτημάτων, που προς το παρόν δεν βρίσκουν ποσοτική απάντηση. Υπερπληθυσμός αφενός, δημογραφική ανασφάλεια αφετέρου, υπερκαταναλωτισμός σήμερα, περιβαλλοντολογικές απειλές αύριο, καταγινόμαστε με το να δημιουργούμε έναν κόσμο όπου σταθερά γίνεται ευκολώτερο να καταναλώνουμε αγαθά παρά να απολαμβάνουμε ατομικές χαρές τέτοιες, καθώς μία εργασία χωρίς βιασύνη και άγχος, επικοινωνία με τη φύση ή μία εργασία που να μας ευχαριστεί, να μας δίνει τη συναίσθηση του συνδημιουργού.
Οι σύγχρονες βιομηχανικές μέθοδοι μπορούν να σμικρύνουν την εργάσιμη εβδομάδα- δεν είναι και λίγοι εκείνοι οι ειδήμονες που υπόσχονται εργάσιμη εβδομάδα είκοσι ωρών, με απόλυτη μάλιστα απαγόρευση, για πάνω από τριάντα ώρες εβδομαδιαίας εργασίας. Αλλά τι νόημα έχουν όλʼ αυτά; Το κρίσιμο ερώτημα που θα παραμένει, είναι, το πώς θα γίνει η εργασία πιο ενδιαφέρουσα. Το πρόβλημα είναι ότι δεν έχουμε μία μέθοδο( εννοείται, δημοκρατική), για να βγούμε από το αδιέξοδο. Αρχικά, η «δυτική κοινωνία» είχε οργανωθεί με τέτοιο τρόπο ώστε αυτόματα να μεγαλώνει η παραγωγή καταναλωτικών αγαθών και αυτό να θεωρείται σαν το σπουδαιότερο επίτευγμά της. Ήρθε όμως στη συνέχεια η «ανατολική κοινωνία», προεξάρχουσας της Κίνας, για να σαρώσει με τα δικά της παραγωγικά επιτεύγματα, το «δυτικό κατόρθωμα». Αλλά η εργασία, σε Δύση και Ανατολή, κατέληξε, όχι πιο ενδιαφέρουσα, αλλά ακόμη πιο υποδουλωτική: βλέπε απειλή ανεργίας!
Ο βαθμός της επινοητικότητας και της προσπάθειας που χρειάζεται για να ξεφύγει ο άνθρωπος από τη σημερινή αδιέξοδη κατάσταση, θεωρείται ότι ξεπερνά τα όρια της φαντασίας και της υφιστάμενης επιδεξιοσύνης μας, ανατολικά ή δυτικά. Κατά πολλούς σκεπτικιστές, οι παρούσες ενδείξεις τείνουν στο ότι ο άνθρωπος βαδίζει ολοταχώς προς μία «κόλαση», και πολλοί δεν αμφιβάλλουν καθόλου, ότι αυτό μάλλον θα συμβεί. Πολλοί όμως διανοητές των προηγούμενων δύο(τουλάχιστον!) αιώνων είχαν διαβλέψει αυτή την πορεία. Μεταξύ αυτών, ο γνωστός Ιστορικός Άρνολντ Τόυμπυ είχε περιγράψει την κατάσταση αυτή, σαν μία αποτυχία στη συμπόρευση της συναισθηματικής ανάπτυξης με την εγκεφαλική. Το γεγονός δε ότι ο 21ος αιώνας αφιερώθηκε, από την ιστορική εξέλιξη, στον «ηλεκτρονικό εγκέφαλο» και όχι σε μία κάποια «ηλεκτρονική καρδιά», είναι εύγλωττη απόδειξη. Απόδειξη, που ίσως θα έπρεπε να αποτελέσει την αφετηρία( αν δεν είναι ήδη αργά!), για μία νέα προσέγγιση του αρχαιοελληνικού προβλήματος, που λέγεται ( «κλασική)«Παιδεία». Ο άνθρωπος είναι το μέτρο, ενώ η γνώση, δίχως την επέμβαση του ανθρωπισμού, θα έχει πάντα μία φύση πονηρή και δηλητηριώδη!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Νωεύς]

Ελευθερία: το κατώφλι της «Βασιλείας του Θεού»

Το πρόβλημα του ανθρώπου και της μοίρας του είναι κατʼ εξοχήν το πρόβλημα της ελευθερίας. Η μοίρα του και η οδυνηρή πορεία του καθορίζονται από την ελευθερία. Από τα μυθικά βάθη της ιστορίας του διαφαίνεται ακόμη, πως το πρόβλημα της ελευθερίας καθορίζει, όχι μόνον τις σχέσεις του ανθρώπου με το επιστητό και ενεπίγνωστο περιβάλλον του, αλλά ακόμη και με το άγνωστο. Οι Έλληνες, περισσότερο από κάθε άλλο λαό, διατήρησαν μνήμες «πατρώας παράδοσης», αναπολώντας (με Ησίοδο και Όμηρο πχ) τις εποχές πριν την διάχυση των Άριων (ιαπετικών-ινδοευρωπαϊκών) λαών, από την ασιατική ενδοχώρα προς την ευρωπαϊκή(18ος-12ος π.Χ. αι.), όπου διαφαίνεται η πάλη των ανθρώπων ακόμη και ενάντια στους θεούς, προκειμένου να αποτινάξουν την προς εκείνους δουλεία τους. Ίσως έτσι να αναγνωρίζεται, ότι το άγνωστο πρώτʼ απʼ όλα αποτελεί πηγή της πλέον ανυπόφορης δουλείας. Το γνωστό σε άμιλλα με το άγνωστο, συνυφαίνουν την ηθική και διανοητική, δηλαδή τη «ψυχική», δόμηση του ιστορικού ανθρώπου, που διεκδικεί τη μετοχή του στα δρώμενα της φυσικής ιστορίας του πλανήτη, ως μέτρο της ελευθερίας του. Διεκδίκηση όμως που δεν μπορεί παρά να απεργάζεται, για εμάς τους ανθρώπους, τραγικές πτυχές της μοίρας μας. Γιατί ανάμεσα στο γνωστό και το άγνωστο, η ειρωνεία είναι πάντα τραγική, τραγική ως μοιραία.
Τόσο ο Δίας των Ελλήνων, όσο και ο Ιαχβέ των Μακκαβαίων( μετονομασθέντων ως «Ιουδαίων»!) διαφαίνεται να προτιμούν τον άνθρωπο σε κατάσταση δουλείας. Ο Προμηθέας όμως αφενός και ο Ιησούς Χριστός αφετέρου, αποτελούν κατά σειρά δύο «αντίθεες» περιπτώσεις, που προτάσσουν την ανθρώπινη ελευθερία, ισόνομη εκείνης των θεών( είτε της κουστωδίας πέριξ του Διός, είτε εκείνης, του Ιαχβέ). Ο άνθρωπος αρχίζει να υφίσταται, όταν επαναστατεί με την ελευθερία, όταν οδηγείται στον πόνο και στην παραφορά, νιώθοντας έτσι πως είναι ελεύθερος. Και έτσι, ο άνθρωπος προσπαθεί να εγγίζει τα έσχατα βάθη της ελευθερίας.
Αυτή έχει δύο όψεις. Από την μία, πρόκειται για την ελευθερία της εκλογής μεταξύ του καλού και του κακού(οριακά, μεταξύ της «ζωής» και του «θανάτου») , κι από την άλλη, είναι η ελευθερία στην περιοχή του απόλυτου αγαθού, η άλογη ελευθερία. Ο Σωκράτης γνώριζε μόνον την πρώτη ελευθερία, εκείνη του λογικού. Ο Ιησούς Χριστός, τέσσερις αιώνες μετά, θα προτείνει τη δεύτερη, εκείνη της πίστης: «Γνώσεσθε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς». Κατʼ αυτήν, ο άνθρωπος οφείλει να απαλλαγεί από τα κατώτερα στρώματα της ύπαρξης, από τα πάθη(λαιμαργία, φιλαυτία, οκνηρία, ζήλεια, αλαζονεία, απιστία κ.α.), να παύσει να είναι σκλάβος του εαυτού του και του περιβάλλοντος.
Η ελευθερία δεν μπορεί να ταυτιστεί με το καλό, με την αλήθεια, με την τελειότητα. Αυτή έχει τη δική της αυτόνομη φύση: η ελευθερία είναι ελευθερία και όχι το καλό. Κάθε μείωση και ταύτιση της ελευθερίας με το καλό και την τελειότητα είναι άρνηση της ελευθερίας, είναι ομολογία της βίας και του εξαναγκασμού. Το αναγκαστικό καλό δεν είναι καλό, γίνεται το ίδιο το κακό. Το ελεύθερο καλό όμως, που είναι το μοναδικό καλό, προϋποθέτει την ελευθερία του κακού, αυτήν την ίδια την «ασυδοσία»!(συνεχίζεται)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[DrStrangelove]

To "πριν φτάσουμε στην κόλαση" και το "ελευθερία : το κατώφλι της βασιλείας του θεού" ήταν πιστεύω ό,τι καλύτερο έχω διαβάσει τους τελευταίους μήνες. Ο Προμηθέας όμως δεν ήταν κι αυτός παιδί του Ιαπετού ; Η ελευθερία η κατάκτηση της οποίας είναι απαραίτητη στο δρόμο για την "βασιλεία" προυποθέτει δυστυχώς όχι μόνο το να είσαι σε θέση να μαρτυρήσεις (Προμηθέας/Ιησούς), αλλά και να συγκρουστείς, να "ανατινάξεις" και να γίνεις ασεβής απέναντι σ'αυτούς που κρατάνε τα "λουκέτα" και τις "αλυσίδες", κι αυτοί μπορεί να είναι ακόμα και οι ίδιοι οι θεοί. Δεν μπορώ να δω συμβολικά την Σταύρωση αλλιώς παρά μόνο ως την κορυφαία στιγμή αντιπαράθεσης θεού - Ανθρώπου. Ο 'Ανθρωπος ηττήθηκε.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Νωεύς]

... Ο Προμηθέας όμως δεν ήταν κι αυτός παιδί του Ιαπετού ; Η ελευθερία η κατάκτηση της οποίας είναι απαραίτητη στο δρόμο για την "βασιλεία" προυποθέτει δυστυχώς όχι μόνο το να είσαι σε θέση να μαρτυρήσεις (Προμηθέας/Ιησούς), αλλά και να συγκρουστείς, να "ανατινάξεις" και να γίνεις ασεβής απέναντι σ'αυτούς που κρατάνε τα "λουκέτα" και τις "αλυσίδες", κι αυτοί μπορεί να είναι ακόμα και οι ίδιοι οι θεοί. Δεν μπορώ να δω συμβολικά την Σταύρωση αλλιώς παρά μόνο ως την κορυφαία στιγμή αντιπαράθεσης θεού - Ανθρώπου. Ο 'Ανθρωπος ηττήθηκε.

Επισημαίνω κατʼ αρχή, ότι «ο Άνθρωπος ηττήθηκε». Οπτική, χωρίς…προοπτική! Ποιος είναι ο άνθρωπος που ηττήθηκε; Ηττήθηκε ο Προμηθέας; Ή ηττήθηκε ο Ιησούς Χριστός; Ηττήθηκε ο «Δάσκαλος Χιράμ» των «Ελευθεροτεκτόνων»; Ναι, ηττάται ο άνθρωπος που πεθαίνει, τελικά, αλλά υπάρχει η (σκανδαλωδώς !) αγκαθωτή … Ακακία, που ανασταίνει. Προφανώς μιλάμε για «Δένδρο», που σκιάζει με το φύλλωμά του, τα άλλα δύο «Δένδρα»: εκείνο «της Ζωής» και εκείνο «της Γνώσης καλού και κακού». Το «Δένδρο» τούτο δε φυτεύτηκε σε κάποιον Παράδεισο, αλλά, σʼ όλη την υπόλοιπη Γη. Φυτεύτηκε και ποτίστηκε από ανθρώπινα χέρια και ιδρωμένα μέτωπα, και τούτο, κανένας Θεός ή παρατρεχάμενός Του, δεν θα μπορούσε να το παραβλέψει. Στα αγκάθια του σκαλώνουν, και τα δικά τους …ενδύματα: τέτοια είναι η "άλογη ελευθερία"!



Υ.Σ. : "Καλή Ανάσταση", λοιπόν, φίλε και αδελφέ Δόκτορα και πας όποιος την επιθυμεί!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[DrStrangelove]

Επισημαίνω κατʼ αρχή, ότι «ο Άνθρωπος ηττήθηκε». Οπτική, χωρίς…προοπτική! Ποιος είναι ο άνθρωπος που ηττήθηκε; Ηττήθηκε ο Προμηθέας; Ή ηττήθηκε ο Ιησούς Χριστός; Ηττήθηκε ο «Δάσκαλος Χιράμ» των «Ελευθεροτεκτόνων»; Ναι, ηττάται ο άνθρωπος που πεθαίνει, τελικά, αλλά υπάρχει η (σκανδαλωδώς !) αγκαθωτή … Ακακία, που ανασταίνει

Εμείς όλοι ηττηθήκαμε, όχι ο Προμηθέας, ούτε ο Χριστός. Αφού η ανθρωπότητα πήγε κατά "διαβόλου'. Αυτό λέω. Πώς νικήσαμε αφού ο κακός θεός τους κέρδισε την μάχη εκείνη και σταυρώθηκε ο απελευθερωτής - επαναστάτης θεός ; 'Αλλο αν μου πεις ότι χάθηκε η μάχη αλλά όχι ο πόλεμος, αυτό είναι άλλη υπόθεση, αλλά ότι νικήσαμε και σωθήκαμε ακόμα δεν έχω καταλάβει πως.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.