Όσο προσεγγίζεις οποιαδήποτε αλήθεια ορθολογικά είσαι εντάξει φαντάζομαι. Κι αυτό είναι λίγο πολύ το μόνο που χρειάζεσαι για να αξιολογήσεις οτιδήποτε. Το minimum βασικά, απλά κι ωραία.
Το γαμηστερότερο χαρακτηριστικό της επιστημονικής μεθόδου --του ορθολογισμού για μένα, της απλής καθημερινής λογικής-- είναι ότι αναγνωρίζει ότι τα συμπεράσματά της είναι
οι ορισμοί της μεταβλητότητας. Ότι δεν υπάρχουν δόγματα ρε φίλε, άρα και Αλήθειες στην τελική.
Και το παράδοξο είναι ότι δεν έχω κανένα μα κανένα απολύτως πρόβλημα με οποιονδήποτε μιλάει με αέρα τρελής σιγουριάς για οτιδήποτε ξέρουμε σήμερα. Όσο το πείραμα τα αποδεικνύει, πάρ' τα για όσο Αλήθειες θες, δε με νοιάζει. Το πρόβλημα πετάγεται όταν τα πειράματα αρχίσουν και σε διαψεύδουν κι εσύ δεν το βλέπεις επειδή παραμένεις κολλημένος σ' αυτά που ήξερες λίγο πριν.
Τη δυνατότητα να πετάξεις αυτόματα τις όποιες Αλήθειες σου όταν αποδειχτούν βλακείες, αυτό είναι που θες τελικά, αυτό λέω.
Τώρα το πώς όλο αυτό συνδέεται με την "αξία" κάποιου, δεν ξέρω. Και δε με απασχολεί η τόσο βαριά φιλοσοφία της φάσης να πω την αλήθεια. Χοντρή λέξη η αξία, και τέρμα στον υποκειμενισμό. Άντε κάτσε να ορίσεις τώρα, ή να περιγράψεις καλύτερα. Μπαααα.
