Το να τον σκοτώσεις δεν είναι λύση.
Οι άνθρωποι αυτοί έχουν ανατραφεί σε περιβάλλον, που 11 στις 10 φορές η βία εφαρμόζεται ως μέσο επίλυσης προβλημάτων. Είναι συναισθηματικά πληγωμένοι. Ακόμα και ο πιο στυγνός εγκληματίας, δε μπορεί να απαλλαγεί από κάθε ίχνος ανθρωπιάς και συναισθήματος μέσα του. Εφόσον, λοιπόν, υπάρχει έστω και μια πολύ μικρή πιθανότητα να μετανοήσει, δεν έχει δικαίωμα να τον σκοτώσει η υπόλοιπη κοινωνία (δε χρειάζεται να πέσει σε αυτό το επίπεδο). Με το να τον σκοτώνεις, μαθαίνεις στους υπόλοιπους που είναι μέσα στην φυλακή (και σε πολλούς άλλους έξω από αυτήν) ότι ο φόνος είναι λύση. Αλλά δεν είναι έτσι! Ο φόνος προκαλεί τον φόνο! Τους μαθαίνεις ότι δεν υπάρχει ανθρωπιά και οίκτος από κανέναν, και αυτοί με τη σειρά τους θα κάνουν ακριβώς αυτό, να μη δείχνουν καμία ανθρωπιά και κανέναν οίκτο. Η αγάπη και ο σεβασμός προς το συνάνθρωπο είναι κάτι που μαθαίνεται. Οι άνθρωποι αυτοί δε το έχουν μάθει ούτε από την οικογένειά τους, ούτε από τους φίλους τους, ούτε από τους συγκατοίκους τους στη φυλακή. Αν δε το μάθουν από την Πολιτεία, από ποιον θα το μάθουν; Και ακόμη κι αν το μαθαίνουν από όσους φορείς ανέφερα, η Πολιτεία αναιρεί τη δράση τους με τον τρόπο αυτό. An eye for an eye will blind us all (Ghandi).
-----------------------------------------
Επίσης, το να σκοτώσεις τους ανθρώπους αυτούς, σημαίνει ότι βάζεις κάποιον να το κάνει. Βγάζεις από τη μέση ένα δολοφόνο, και δημιουργείς έναν (και δυνητικά περισσότερους) άλλο.