Αυτό που βλέπω εγώ, χωρίς να μπορώ να κατανοήσω ακριβώς το πρόβλημα, αφού μας παρουσιάζεται σαν αμερικάνικη ταινία με κάποια συνωμοσία της CIA, είναι πως ο άνθρωπος για τον οποίο υποθετικά συζητάμε, δεν μπορεί να κάνει τίποτε για τη ζωή του, επειδή κατά βάθος αυτοί που βυσσοδομούν τον έχουν πείσει πως δεν είναι ικανός για τίποτε, πως η φυσική του θέση είναι να βρίσκεται γονατιστός, ότι δεν έχει καμμία αξία ως άνθρωπος κι ότι η πραγματική του εικόνα είναι αυτή που πιστεύουν εκείνοι κι όχι αυτός ο ίδιος.
Σε αυτές τις περιπτώσεις, υπάρχουν μόνο δύο δρόμοι: Επανάσταση (προς την Ελευθερία) ή Θάνατος! Προσωπικά συστήνω το πρώτο. Το κατάλληλο όπλο για την αντιμετώπιση των πραγματικών ή φανταστικών εχθρών είναι το "Ξίφος της Απιστίας", που συνοψίζεται στην απλή μαγική φράση "Δεν σε πιστεύω, δεν υπάρχεις".
Στο κάτω κάτω αν είναι να πεθάνω, προτιμώ να πεθάνω επάνω στη μάχη, φορώντας τις μπότες μου, παίρνοντας και μερικά σκυλιά μαζί μου στην τελική.
Πες στον φίλο σου αγαπητέ Μόνε, να ζωστεί το σπαθί και να "πάρει μερικά κεφάλια" (ή αλλιώς αμερικανιστί To kick some asses), ειδάλως..."Καμμιά προσευχή για τους πεθαμένους", ή με άλλα λόγια "Νεκροί γεννιόμαστε, μαζί με τους νεκρούς" και ελπίζω να καταλαβαίνεις το βαθύτερο νόημα του Θανάτου για τον οποίο μιλάω. Αυτόν που δεν ακολουθείται από αναγέννηση...
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.