Δυστυχώς δεν πρόλαβα ν' απαντήσω εχθές και έχω μείνει λίγο πίσω, θ' απαντήσω λοιπόν με βάση κάποια χθεσινά ποστ τα οποία αναφέρονταν στα δικά μου, βλέποντας ωστόσο με χαρά ότι η συζήτηση έχει έκτοτε εξελιχθεί.
Φοβάμαι λοιπόν, ότι επικεντρωνόμενοι στους λόγους που οδήγησαν εμένα και την παρέα μου στη συγκεκριμένη συμπεριφορά, έχουμε ξεφύγει από τη στόχευση αυτού που ήθελα να θέσω στη συζήτηση, αν και είδα ότι κάποιοι έχουν καταλάβει το τι ήθελα να πω. Πριν συνεχίσω, θα ήθελα να παρακαλέσω τη Χιμέλα, όταν παραδέχεται ότι δεν έχει καταλάβει κάτι, να μην αποφαίνεται τόσο αβασάνιστα ότι έχω επιτεθεί σε κάποιον, γιατί τότε το μόνο το οποίο έχει υποστεί επίθεση είναι η κοινή λογική. Το ίδιο ισχύει και για όσους ψήφισαν θετικά για το ότι δεν έχουν καταλάβει...
Έτσι λοιπόν, το νόημα σε αυτά που συζητάμε δεν είναι εάν η συμπεριφορά της παρέας μου στα εφηβικά μας χρόνια ήταν αποτέλεσμα πολιτικής άποψης, ανωριμότητας, ηλιθιότητας, γεναιότητας ή απερισκεψίας. Είχα πει άλλωστε από την αρχή ότι δεν θα ήταν εύκολο να καταλάβετε τα κίνητρά μας και σε τελική ανάλυση αυτά δεν αφορούν κανέναν άλλον εκτός από εμάς. Το διασκεδάσαμε πάντως όπως και νά' χει...
Το επίκεντρο του ζητήματος είναι ότι εμείς καλώς ή κακώς (έστω κάκιστα) αφήσαμε να εννοηθεί ότι είμαστε ομοφυλόφιλοι και η μικρή κοινωνία του σχολείου μας, η οποία όπως έχετε πολλάκις ομολογήσει είναι ιδιαίτερα σημαντική για κάθε έφηβο, το πίστεψε με κάθε βεβαιότητα. Ξέρετε όλοι φαντάζομαι πως δεν τό 'χουν καθόλου δύσκολο να σου βγάλουν τ' όνομα σε τέτοιες περιπτώσεις. Παρά λοιπόν το γεγονός αυτό, δεν αντιμετωπίσαμε κανένα ουσιαστικό πρόβλημα από τον περίγυρό μας, δεν μας περιθωριοποίησαν, δεν μας προπηλάκισαν, δεν μας χλεύασαν. Ακόμη κι αν κάποιοι ανεγκέφαλοι το έκαναν πίσω απ' την πλάτη μας, ήταν άτομα που ούτως ή άλλως δεν εκτιμούσαμε και δεν θα επιδιώκαμε να έχουμε σχέσεις μαζί τους και η όποια χλεύη παρέμεινε πάντα εν κρυπτώ και ουδέποτε βγήκε στην επιφάνεια.
Όχι μόνον αυτό, αλλά δηλώνοντας ομοφυλόφιλος, μου δώθηκε γρήγορα γρήγορα η ευκαιρία να βρω και "αίσθημα", πράγμα που ο Γκάνταλφ για παράδειγμα ομολογεί πως όσο κρύβεται δυσκολεύεται πολύ να κάνει. Κι όλ' αυτά στα μέσα της δεκαετίας του '80...
Οι περισσότεροι συνομιλητές αντεπιχειρηματολόγησαν ότι είναι πολύ διαφορετικό να είσαι πραγματικά ομοφυλόφιλος από το να παριστάνεις τον ομοφυλόφιλο.
Ποια είναι όμως στ' αλήθεια η διαφορά;
Εάν κανείς εξετάσει το θέμα από την πλευρά των "άλλων", δηλαδή του κοινωνικού περίγυρου, δεν υπάρχει καμμία ουσιαστική διαφορά. Εφόσον κάποιοι πιστεύουν ότι είσαι ομοφυλόφιλος, θα σου φερθούν όπως θα φέρονταν σε κάποιον ομοφυλόφιλο, αφού δεν γνωρίζουν τι κάνεις εσύ στ' αλήθεια στο κρεβάτι σου. Νομίζω πως κάτι τέτοιο είναι αυτονόητο.
Εάν όμως το εξετάσει κανείς από τη δική σου πλευρά, αυτήν του εαυτού σου, οι συνομιλητές υποστηρίζουν ότι η διαφορά είναι πολύ μεγάλη. Γιατί εσύ το ξέρεις από μέσα σου και δεν θα πάψει ποτέ να σε τρώει. Γιατί εσύ έχεις τη μύγα και μυγιάζεσαι όπως απλά το έθεσε η Νεράιδα. Πράγματι λοιπόν, από αυτήν την άποψη η διαφορά είναι τεράστια.
Τελικά δηλαδή, αποδεικνύεται ότι όντως το πρόβλημα δεν πηγάζει από την υποτιθέμενη συμπεριφορά των άλλων, αλλά από μέσα μας. Από τον τρόπο που εμείς βιώνουμε αυτό που μας συμβαίνει. Μ' έναν ειρωνικό τρόπο, τ' αντιπιχειρήματα που χρησιμοποιήθηκαν για να αντικρούσουν την αρχική μου θέση, τελικά την ενισχύουν.
Η
Aimee Mullins, η γυναίκα με τα δώδεκα ζευγάρια πόδια, μας λέει από σκληρά, ωστόσο ένδοξα βιώματα, ότι την ιδιαιτερότητά μας μπορούμε να τη δούμε ως αναπηρία, μπορούμε όμως να τη δούμε ως χάρισμα και αναλόγως του τρόπου που την αντιμετωπίζουμε εμείς, χτίζουμε γύρω της και τη δική μας ζωή, τη δική μας πραγματικότητα. Ο Γκάνταλφ πάλι μας λέει: "Εγώ παρόλα αυτά
δεν το επέλεξα, ήρθε από μόνο του, και δεν έχω κανένα κέφι να υποστώ κανενός είδους διάκριση για κάτι που δεν επέλεξα", με λίγα λόγια ομολογεί ότι το αντιμετωπίζει ως κάτι που δεν το θέλει, ως ασθένεια, ως αναπηρία και όχι ως το πραγματικό του Θέλημα, κάτι που αξίζει τον κόπο να σταθεί και να το υπερασπιστεί.
Επειδή όμως κάθε συζήτηση είναι χρήσιμο να μας αφήνει και κάποια απλά συμπεράσματα ως διδάγματα, εγώ έχω εν κατακλείδι να πω το εξής:
Μην προσπαθείτε, γι' αυτά που σας πονάνε να βρείτε τις απαντήσεις και να μεταθέσετε τις ευθύνες έξω από εσάς. Στραφείτε προς τα μέσα και κοιτάξτε κατάματα τον εαυτό σας, οι απαντήσεις κρύβονται εκεί!!
Μπορείτε να με αγνοήσετε, ή να σκεφτείτε ότι έφτασα σ' αυτήν την ηλικία κοιτώντας τη ζωή πίσω απ' τις γρίλιες. Μπορείτε όμως να το φυλάξετε σε μια γωνιά του μυαλού σας· ίσως όταν η ζωή σας δείξει όσα δεν έχετε δει ακόμη, να σας φανεί χρήσιμο...
