ΥΓ1)Πιστεύω ότι ο γάμος ομοφυλοφίλων θα παράγει τα εξής οφέλη:Θα νιώθουν οι ομοφυλόφιλοι ισότιμοι πολίτες.(Επίσης θα πάψουν και να διαμαρτύρονται.)Θα γίνουν πολλοί δεσμοί σταθεροί και θα σταματήσουν να διασπείρονται τα νοσήματα τόσο ταχέως.Θα τακτοποιηθούν πολλά πρακτικά/νομικά θέματα.
Ισότιμοι πολίτες είναι ούτως ή άλλως.
Απλά,δεν είναι ισότιμοι ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΑ.
Ο γάμος,για τον οποίο τόσο κόπτονται,θα τους δώσει αυτό ακριβώς:θα εξισωσει τη νορμα τους με την φυσιολογικη (την ετεροφυλη).
(τα έχουμε (εχω) αναλύσει παλαιοτερα σε παράπλευρο θεμα)
Τέλος θα ήθελα να ρωτήσω αυτούς που τάσσονται κατά της ανδρικής ομοφυλοφιλίας (άνδρες & γυναίκες) :
1. Θεωρείτε αντικειμενικό το να είστε κατά αυτής αλλά αδιάφοροι ή υπέρ της γυναικείας;
2. Θεωρείτε ωραίο το ανδρικό σώμα (ανεξάρτητα της σεξουαλικής σας κατεύθυνσης) ;
-petros
1. Δεν ειναι αντικειμενικο,σαφώς!
Κατα τα (ιατρικως,κοινωνικως & Co) ισχύοντα,ειμαστε κατά της ανδρικης ομοφυλοφιλιας,επειδη "τσαλακώνει" την ισχυρη φυλική εικονα του άνδρα. Ειμαστε ανεκτικοι στη γυναικεία τέτοια,επειδη η γυναικα οτι και να κανει,
α) δε μπορει να "τσαλακώσει" το φυλο της - με την εννοια της ζημιας που υφισταται ο ανδρας
βου) η έκφραση της γυναικειας ομοφυλοφιλιας δεν εμπεριεχει στοιχεια σκληροτητας/(κατακτητικης) βιαιοτητας,αμιγους συνουσιασκης ενεργητικοτητας,οπως η ανδρική,αλλα ειναι παθητική,αέρινη,αθώα,αποπνεει εντονο συναισθηματισμό και φυσικα αποτελει και καλη ανδρικη οπτικη διέγερση
γου) η (ανδροκρατουμενη) κοινωνια επιτρεπει τετοιες παρεκτροπες στη γυναικα,αφου μεσα εκει η γυναικεια σεξουαλικοτητα (δια μεσου της υφισταμενης ανδρικης ηθικης) ειναι εκ των πραγματων απολυτα ελεγξιμη.
2. Ως ετεροφυλόφιλος,ενα αντικειμενικά (δηλ. με τις ισχυουσες περι ωραιου νορμες) ωραιο ανδρικο σωμα,θα το δω επισης ωραιο. Οπως και ενα γυναικειο.
Ως ομοφυλοφιλος,δε μπορω να αποφανθώ.
Ωστόσο,αν θεωρησουμε πως το αντικειμενικα ωραιο αποτελει αξια που διαπερνα ολο το φασμα της σεξουαλικοτητας,φρονώ πως δε θα ειχα διαφορετικη αποψη.
Σωστό, άλλο το "θεωρείται", άλλο το "είναι". Επίσης, αν από αύριο άρχιζαν όλοι να σκοτώνουν ανθρώπους, αυτός που δεν θα το έκανε θα ήταν ο "ανώμαλος". Αλλά θα θεωρούταν "ανώμαλος", δεν σημαίνει ότι θα ήταν κιόλας. Το αναφέρω ως παράδειγμα για να εξηγήσω ότι επειδή η πλειοψηφία του πληθυσμού θεωρεί κάτι ως σωστό ή λάθος, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι όντως.
Συνεπώς δηλ,ΔΕΝ υπαρχουν φυσιολογικότητες. Απλα (ρευστες και υπο αναθεωρηση) ΘΕΩΡΗΣΕΙΣ φυσιολογικότητας??
Ενα τετοιο σκεπτικο άλμα - που παρακάμπτει εντεχνως τους σκοπελους της καθε λογης φυσιολογικοτητας - βολεύει σαφώς ως επιχειρημα.Αλλα δημιουργει αλλα ερωτηματικα.
Και τι ΕΙΝΑΙ τοτε φυσιολογικο? Πως θα το ορισουμε ΑΠΟΛΥΤΑ?
Πως αυτο που θα θεωρησουμε ως απολυτο ΕΙΝΑΙ,δε θα αποτελει απλα μια ΘΕΩΡΗΣΗ?
Μηπως τελικα αυτο το "ειναι φυσιολογικο",στο μυαλο μας,στην κριση μας,ταυτιζεται / ΕΙΝΑΙ αυτο που λεμε/οριζουμε/ζουμε ως "φυσιολογικο"?
Συνηθως βεβαια,εμεις οι ανθρωποι παιρνουμε τη φυση ως σημειο αναφορας για τις φυσιολογικοτητες (ή τις ΘΕΩΡΗΣΕΙΣ των). Δεν υπαρχει ισχυροτερη βαση δομησης.
Φαντασιακη θεσμιση της φυσιολογικοτητας......αυτο δεν το ανελυσε ο Καστοριαδης και καλουμαστε να καταπιανομαστε τωρα εμεις.....ωιμέ!!!

