Κάποιοι πονάνε για τον πόνο, κάποιοι άλλοι για την ζωή,
πολλοί άλλοι για την καθημερινότητα, κανείς για την μαθητεία.

Κανείς, όχι κανένας, ένα σύνολο χωρίς διάστημα, δίχως προσαρμογή, ρήξη,
ένα τρίποντο καλάθι, ένα μέτρο παύσεις.
Η αίσθηση του κενού οδηγεί σε αμφιβολία και όποιος δεν ζυγίζει ή μελετάει, δεν στερεώνεται.
Τώρα που νιώθω μεγάλος, μα είμαι μικρός και όταν κενόδοξα γέρος είμαι κι όμως νέος ισορροπώ,
τότε το τώρα μου τότε είναι και το ναδήρ έιτ μάιλς χάι.
Προίκα σε δέκα χρόνια τέλος η μαθητεία, νάου αναγκάζομαι να διδάξω σε φόρα
(και καταλήγω να κάνω εμετό πάνω στου τζζζζιζας το tora)

Η σπορά και το γεμάτο κεφάλι δεν συζούν,
ίσως μερικές φορές τρέχουν σε λειβάδι,
κάτω απ΄τα φύλλα πέφτουν και κεντούν ονειρόνειρα. Μοιάζει σαν διότι μα είναι και.
ας πούμε ότι περισσότερη ιστορία γράφει ο ΑΠΟΕΛ
παρά κάποιος που σκαλίζει έτη φωτός πριν
μια 11η εντολή.
ΔΕ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΛΛΕΣ ΜΑΘΗΤΕΙΕΣ,
προτιμούμε να κάνουμε ολική επαναφορά μ' ένα
χάδι που μας περιμένει...