Την Παρασκευή ολοκληρώθηκε η δίκη του αναρχικού κομμουνιστή, Τάσου Θεοφίλου, που κατηγορούνταν για τη φονική ληστεία της Πάρου τον Αύγουστο του '12 και για συμμετοχή στη ΣΠΦ. Μια δίκη-παρωδία, με την προκατάληψη, την ειρωνεία και τον κυνισμό να ξεχειλίζει απ 'την πλευρά του δικαστηρίου, για έναν άνθρωπο που έχει διασυρθεί ασυστόλως τα τελευταία 2 χρόνια απ' τα ΜΜΕ. Μια δίκη στην οποία καλούνταν ο κατηγορούμενος να αποδείξει την αθωότητά του, και όχι το δικαστήριο την ενοχή του.
Θα το πάρω απ' την αρχή, και θα περιγράψω όσο πιο συνοπτικά μπορώ τα γεγονότα, πετώντας δεξιά και αριστερά κάπως ξεκάρφωτα αλλά σημαντικά γεγονότα. Η σύλληψη του Θεοφίλου έγινε μετά από ένα (αμφισβητήσιμο, κατά τη γνώμη μου) ανώνυμο τηλεφώνημα που τον κατονόμαζε ως δράστη. Και λέω αμφισβητήσιμο γιατί είναι η κλασική δικαιολογία πασπαρτού που χρησιμοποιείται απ' την αστυνομία όποτε θέλει να κάνει μια ενέργεια που δε δικαιολογείται από μόνη της νομικά (πχ χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον για να δικαιολογήσει τις δεκάδες εισβολές για έρευνα σε σπίτια αναρχικών μετά την απόδραση Ξηρού). Αυτό παράλληλα έδωσε τη δυνατότητα στην Αντιτρομοκρατική να χωθεί, και από με απλή ποινική υπόθεση, να την αναβαθμίσει σε υπόθεση "τρομοκρατίας".
Ο άνθρωπος δε, που υποτίθεται ότι έκανε την ανώνυμη καταγγελία, κατονομάζοντας το δράστη μιας φονικής ληστείας -ο πιο σημαντικός μάρτυρας που θα μπορούσε να καταθέσει στο δικαστήριο, και το λογικό θα ήταν η Αντιτρομοκρατική να γυρίσει τον κόσμο ανάποδα για να τον βρει- δεν αναζητήθηκε καν, το τηλέφωνό του δεν καταγράφηκε, ούτε έγινε άρση απορρήτου για να βρεθεί.
Όσον αφορά την υποστήριξη των κατηγοριών, μοναδική ένδειξη σε βάρος του Θεοφίλου ήταν ένα καπέλο που υποτίθεται ότι έπεσε απ'τον δράστη κατά τη συμπλοκή, και πάνω στο οποίο βρέθηκε δικό του DNA. Το καπέλο αυτό καθ' αυτό, δε φαίνεται σε καμιά φωτογραφία απ' αυτές που τραβήχτηκαν αμέσως μετά το φόνο (ενδεικτικά δύο που καλύπτουν όλες τις οπτικές γωνίες
εδώ κι
εδώ ), ενώ παράλληλα ακολούθησε μια ασαφή (που αυτόματα την καθιστά και ύποπτη) διαδρομή μέχρι να βρεθεί στα εγκληματολογικά εργαστήρια.
Η αξιοπιστία, από την άλλη, του DNA από μόνου του, και μάλιστα σε τέτοια συνηθισμένα αντικείμενα (δεν βρέθηκε DNA σε όπλα πχ), είναι μηδαμινή. Κυρίως γιατί μεταφέρεται πάρα πολύ εύκολα, είτε από άνθρωπο σε άνθρωπο, είτε απ' τον αέρα, πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί να βρεθεί DNA κάποιου σε αντικείμενο που δεν έχει καν αγγίξει. Αυτό υποστήριξαν και οι δύο επιστήμονες που κατέθεσαν στο δικαστήριο, μια καθηγήτρια γενετικής και μια χημικός, και το υποστήριξαν τόσο επίμονα και πειστικά που ο πρόεδρος αναγκάστηκε να πει
«Καταλάβαμε, μπορεί και να μην το φόρεσε το καπέλο ο Θεοφίλου» .
Γενετικό υλικό του Θεοφίλου, δε βρέθηκε σε κανένα άλλο αντικείμενο εντός της τράπεζας, παρόλο που οι δράστες φαίνονται ξεκάθαρα στα βίντεο να ακουμπάνε αντικείμενα με γυμνά χέρια.
Σημείωση: Ενδεικτικά αναφέρω μια προηγούμενη δικαστική απόφαση και μια εισαγγελική πρόταση για υποθέσεις που στηρίζονταν σε εύρεση DNA:
Spoiler
«Η ανωτέρω έκθεση πραγματογνωμοσύνης εκτιμάται ελεύθερα, η δε διαλαμβανόμενη σε αυτήν αξιολόγηση δεν μπορεί να θεωρηθεί αξιόπιστη, καθόσον η ανεύρεση γενετικού υλικού του κατηγορουμένου στο πιο πάνω αντικείμενο (σκούφος) δεν σημαίνει ότι αυτός έχει έρθει απαραίτητα σε επαφή με το αντικείμενο αυτό, διότι οι έμμεσοι τρόποι μεταφοράς του DNA με τη μορφή διαφόρων βιολογικών υλικών είναι πολλοί, λ.χ. με τον αέρα».
Spoiler
«Αλλά ακόμα και αν δεχθούμε ότι από τον εντοπισμό γενετικού υλικού ενός ατόμου σε συγκεκριμένο χώρο προκύπτει αναμφίβολα η παρουσία του στο χώρο αυτό και πάλι δεν μπορούμε να συμπεράνουμε, άνευ ετέρου, ότι το άτομο αυτό συμμετείχε αναμφίβολα, με αξιόποινο τουλάχιστον τρόπο, στα εγκλήματα που έχουν διαπραχθεί στον συγκεκριμένο χώρο, αν το συμπέρασμα αυτό δεν ενισχύεται και από κάποιο άλλο στοιχείο. Επομένως, από το μοναδικό αυτό αποδεικτικό στοιχείο, παρότι, κατά την άποψή μου αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό, δεν προκύπτει με βεβαιότητα η ενοχή της κατηγορουμένης και πρέπει, συνακόλουθα, αυτή να κηρυχθεί αθώα, λόγω αμφιβολιών».
Στη διαδικασία της δίκης, τώρα, το κατηγορητήριο φάνηκε να καταρρέει αρκετά νωρίς, όταν απ'τις πρώτες συνεδριάσεις, ο τμηματάρχης της Αντιτρομοκρατικής και αρχιμάγειρας αυτής της σκευωρίας, επανέλαβε
δύο φορές ότι
«Μπορεί να μην ήταν ο άνθρωπος στη ληστεία» . (για τους δύσπιστους υπάρχει και αντίστοιχο ηχητικό). Τα ψέματά τους ήταν κραυγαλέα, με πιο τρανταχτό τον ισχυρισμό ότι έκανε αντιπαρακολούθηση για λογαριασμό υπόπτων της ΣΠΦ στο Αγρίνιο, παρόλο που ο Θεοφίλου απέδειξε με αδιάψευστο ντοκουμέντο ότι βρισκόταν στην Αθήνα λίγη ώρα αργότερα.
Όσον αφορά τους αυτόπτες μάρτυρες της ληστείας, εντελώς παράνομα και αντιδικονομικά η διεύθυνση της τράπεζας τους έκανε "φροντιστήρια" μια μέρα πριν καταθέσουν, δείχνοντας τους βίντεο απ' τη ληστεία και δίνοντάς τους να διαβάσουν προηγούμενες καταθέσεις τους, πράγμα που απαγορεύεται.
Παρόλα αυτά κανένας απ'τους 19 συνολικά μάρτυρες που κατέθεσαν, δεν τον αναγνώρισε.
Επίσης, ο Θεοφίλου ισχυρίστηκε ότι τη μέρα της ληστείας, και γενικά εκείνες τις μέρες πριν και μετά, βρισκόταν στην Αθήνα, και βοηθούσε στην ανακαίνιση στο Στέκι Μεταναστών. Αυτό κατέθεσαν άτομα απ'το στέκι, φίλοι, και ο ιδιοκτήτης διπλανής καφετέριας απ'τον οποίο ψώνιζαν. Ο τελευταίος ρωτήθηκε ευθέως αν είναι αναρχικός.
Οι τρεις πιο γελοίες και προκλητικές απόψεις που ακούστηκαν απ' τον πρόεδρο ήταν, πρώτον, ότι οι ληστές δεν έκλεψαν τους πελάτες της τράπεζας, άρα δεν πρόκειται για κοινούς "ποινικούς", αλλά για ιδεολόγους. Δεύτερον ότι οι ληστείες τραπεζών είναι πρακτική των αναρχικών, κι αυτόματα καθίσταται ύποπτος ο Θεοφίλου. Και τρίτον, ότι όταν ο Θεοφίλου συνελήφθη κουβαλούσε μια τσάντα που έγραφε "Πάρος" πάνω, άρα είναι αποδεικτικό στοιχείο εναντίον του. Όπως αναρωτήθηκε και ο ίδιος, αν τον Σεπτέμβρη του '01 συλλαμβάνονταν και φορούσε μπλούζα "I love USA", θα δικαζόταν για την επίθεση στους δίδυμους πύργους?
Αυτά πάνω κάτω, σίγουρα παραλείπω πάρα πολλά ακόμα, που είτε δεν μου έρχονται τώρα, είτε τα έχω ξεχάσει στους μήνες που διήρκεσε η δίκη.
Το δικαστήριο, έκρινε τον Θεοφίλου αθώο για συμμετοχή στη ΣΠΦ (δε θα μπορούσε άλλωστε να ανήκει ένας αναρχικός κομμουνιστής σε μια αναρχομηδενιστική/ατομικιστική οργάνωση όπως η ΣΠΦ), αλλά ένοχο συμμετοχής σε ληστεία με καλυμμένα χαρακτηριστικά και απλής συνέργειας σε ανθρωποκτονία σε ήρεμη ψυχική κατάσταση. Δηλαδή,έκριναν ότι ο Θεοφίλου, χωρίς να είναι μέλος της ΣΠΦ, συμμετείχε στη ληστεία της Πάρου, αλλά δεν είναι αυτός που σκότωσε τον ταξιτζή.
Για να μην τα πολυλογώ άλλο, είχαμε
25 χρόνια κάθειρξη χωρίς ανασταλτικό αποτέλεσμα στην έφεση, και χωρίς να αναγνωριστεί ο πρότερος έντιμος βίος, για μια υπόθεση που δεν υπήρξε αναγνώριση του δράστη ούτε από έναν μάρτυρα, χωρίς να βρεθούν δακτυλικά αποτυπώματα ή DNA εντός της τράπεζας, χωρίς να βρεθούν στην κατοχή τους όπλα ή λεφτά απ'τη ληστεία, αλλά με μοναδικό στοιχείο την ύπαρξη DNA σε ένα καπέλο που αμφισβητείται εντόνως η ύπαρξή του.
"Μα δεν φυλακίζεται και κείνο το χαμόγελο σου στο τέλος της δίκης θα μας στοιχειώσει όλους, εκείνο το βλέμμα σαν να ξερες, σα να περίμενες ότι η συγκεκριμένη έδρα, μετά από τόσο απροκάλυπτη προκατάληψη που έδειξε στην διαρκεια της δίκης, δεν υπάρχει περίπτωση να φτάσει όπως είχες πει ο ίδιος στην ιδανική έκφανση της δικαιοσύνης....
Τίποτα δεν έχει τελειώσει, τίποτα, το φως δεν θα σταματήσει να πολεμάει τον σκοταδισμό τους... «όσες κι αν χτίζουν φυλακές κι αν ο κλοιός στενεύει, ο νους μας είναι αληταριό που όλο θα δραπετεύει...». Και το χαμόγελό σου σήμερα
καρφί στις σάπιες ξεπουλημένες συνειδήσεις των δικαστικών και των αστυνομικών.
Κλείνω
μ' αυτό το άρθρο και δύο ποιήματα του Τάσου:
10/11/2012
Spoiler
Μπετόν και σίδερο
Η μυρωδιά του βουνού επιβάλλεται στο μπετό και το σίδερο
όταν βρέχει.
Η αναστάτωση που φέρνει η καταιγίδα δίνει ζωή στη φυλακή.
Ο αρχέγονος κίνδυνος την κάνει καταφύγιο.
Άλλες φορές η θλίψη παίζει άρπα με το θώρακά μου
σουβλίζει τους δακρυγόνους αδένες μου.
Τα 32 βήματα του προαυλισμού δεν χωράνε στη σκέψη μου.
Δεν χωράω στο προαύλιο. Δεν χωράω στη φυλακή.
Μια μάντρα ανθρώπων. Μάντρα παροπλισμένων παραβατών.
Και απ’ την άλλη:
Το ιερό δικαίωμα στην εργασία.
Του εργάτη να χτίζει μια φυλακή.
Του ηλεκτρολόγου να τοποθετεί συστήματα ασφαλείας.
Του αρχιτέκτονα να τη σχεδιάζει.
Του ανθρωποφύλακα.
Γαμώ τον πολιτισμό του Κεφαλαίου.
Μπετόν και σίδερο.
Οι κρατούμενοι σκληροί σαν το μπετόν και σαν το σίδερο.
Όχι σαν το διαμάντι.
Μακάριοι.
Μακάριοι όσοι φυλακίστηκαν. Κανείς δεν μπορεί να τους συλλάβει.
Μακάριοι όσοι τελεσιδίκησαν. Κανείς δεν μπορεί να τους καταδικάσει.
23/10/2012
Spoiler
Κάποτε θα τελειώσουν όλα αυτά.
Και θα λέμε ότι τουλάχιστον προσπαθήσαμε.
Ότι δεν ήρθαμε άδικα στη ζωή.
Ότι δε γίναμε άδικα βάρος στη γη.
Ότι κάτι αφήσαμε πίσω μας.
Και θα’ χουμε ρυτίδες στα πρόσωπα.
Κάθε ρυτίδα και μια χαρακιά.
Για κάθε στιγμή αγωνίας.
Για κάθε αιωνιότητα μοναξιάς.
Όσοι φοβούνται τις ρυτίδες,
φοβούνται το παρελθόν τους,
το ανούσιο παρόν τους,
το προδιαγεγραμμένο μέλλον τους.
Μισούν τον εαυτό τους. Αυτό που γίνονται.
Ο χρόνος αφήνει τα σημάδια του.
Κι εμείς θα τα φέρουμε περήφανα.