Διαφωνώ, βασικά δεν ξέρω καν γιατί το έγραψες αυτό. Η ανεργία είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχει η Ελλάδα και δεν το αμφισβητεί κανείς αυτό. Εκεί που διαφωνούμε είναι στο τρόπο μείωσης της ανεργίας.
Ναι, σε αυτό έχεις δίκιο, όλοι αναγνωρίζουν την ανεργία και ισχύει ότι διαφωνούν μεταξύ τους αναφορικά με το πως θα καταπολεμηθεί. Σε έναν μεγάλο βαθμό ισχύει όπως το είπες.
Όμως, παρατηρώ ότι η ενημέρωση γενικώς -χωρίς να αναφέρομαι σε συγκεκριμένους φορείς- ως εργαλείο, παραδοσιακά έχει αποδειχθεί στην πράξη πως ενεργεί ως εξής:
Πρώτον επιλέγει να διογκώνει ή να αποσιωπά τη μείωση ή την αύξηση της ανεργίας και τα ποιοτικά αυτής χαρακτηριστικά. Πάρε για παράδειγμα την κυβερνητική ΕΡΤ που μπορεί να βγεί αύριο και να αναφέρει διθυράμβους για το πως μειώθηκε η ανεργία τον Ιούνιο, αγνοώντας ότι το Χ% είναι προσωρινοί, ή εποχικοί στον Τουρισμό που θα απολυθούν στο τέλος της σεζόν. Αντιστοίχως τα εκάστοτε αντικυβερνητικά μέσα θα χρησιμοποιήσουν τους αριθμούς με δική τους ανάλυση για να αποδείξουν ότι η εκάστοτε κυβέρνηση κοροιδεύει τον κόσμο, ότι φουσκώνει πάλι το τέρας του Δημοσίου και δεν συμμαζεύεται.
Ψεύτης κανείς (!). Περιέργως ανάλογα με τη μετάφραση, όλοι έχουν δίκιο και μάλιστα μισό. Μισό γιατί οι κυβερνητικοί ποτέ δεν πρόκειται να αγγίξουν το ποσοστό εκείνο των δημοσίων υπαλλήλων που έχουν μπει βύσματα και είναι εντελώς άχρηστοι. Μισό δε κι από την άλλη πλευρά γιατί οι εργαζόμενοι στους ιδιωτικούς σταθμούς δεν πρόκειται ποτέ να αγγίξουν τις άθλιες συνθήκες στον ιδιωτικό τομέα και ποτέ δεν πρόκειται να στριμώξουν κάποιον ιδιώτη για κακές πρακτικές, ως άλλοι Μέτερνιχ της Αυστροουγγαρίας που εκείνος δεν ήθελε αν θυμάσαι να κάνει η Ελλάδα κίνηση ανεξαρτησίας για να μη σπάσει η Οθωμανική Αυτοκρατορία και δημιουργηθεί προηγούμενο και για τη δική τους αυτοκρατορία που ήταν 42 φυλές μαζί με κέντρο τη Βιέννη.
Έτσι και οι εργαζόμενοι σε ιδιωτικά μέσα ποτέ δεν πρόκειται να μιλήσουν αντικειμενικά για τον ιδιωτικό τομέα, γιατί και αυτοί δουλεύουν σε ιδιώτη αφεντικό. Και μάλιστα ανάλογα το μέσο που δουλεύουν, το εκφράζουν ως οικογένειά τους ενω δεν είναι σπάνιο και το φαινόμενο να εκφράζονται αρνητικά για αντίπαλα μέσα, ιδιοκτητών αντίπαλων του εκάστοτε αφεντικού τους.
Δεύτερον, παρατηρείται μια επιλεκτική συναισθηματικότητα, η οποία διογκώνεται εξαιρετικώς από τη δύναμη που έχουν τα ΜΜΕ να επιδρούν στο κοινό. Βλέπε μαύρο στην ΕΡΤ επί Σαμαρά. Ήταν σα να ζούμε ξανά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς, σα να κλείνει η μοναδική φωνή ελευθερίας και να στερούμαστε δεν ξερω κι εγω τι προγράμματα τηλεοπτικά που η ζωή μας όλη θα ισοπεδωνόταν ποιοτικά εαν δεν τα παρακολουθούσαμε.
Ομοίως και τώρα με τις απολύσεις στο γνωστό ιδιωτικό κανάλι. Απολύονται λίγοι δημοσιογράφοι. Κρίμα για τους ανθρώπους, όντως. Η απόλυση είναι απόλυση και επιδρά στην ψυχολογία ενός ανθρώπου. Αλλιώς όμως θα παρουσιαστεί αυτό κι αλλιώς οι 300 εργάτες που θα απολυθούν από την ΧΨΖ κλωστυφαντουργία στα Γιάννενα. Η απόλυση ενός ανάπηρου ή μιας εγκύου ή ενός ανθρώπου με διανοητική υστέρηση από έναν ιδιώτη δε, συνήθως δεν καλύπτεται καν. Το να καλυφθούν οι διακρίσεις δε στις προσλήψεις, αυτό κι αν είναι ανέκδοτο. Η έγκυος ή ο μονογονιός ή ο άρρωστος που απολύεται ή δεν προσλαμβάνεται, δεν έχει την ίδια δύναμη με τον απολυμένο δημοσιογράφο, ο οποίος έχει αναγνωρισιμότητα και αύριο μπορεί να ανοίξει ένα μπλογκ και να τον παρακολουθεί όλος ο κόσμος ή που λόγω αυτής της αναγνωρισιμότητας μπορεί να γίνει για έναν άλλο εργοδότη το πρόσωπο του δικού του μέσου μαζικής ενημέρωσης, άρα να μην πέσει στην ίδια δυσμένεια εύρεσης εργασίας με έναν τυπικό μέσο άνεργο.
Κανείς λοιπόν δεν έχει κάτσει να ανοίξει τη μύτη της ανεργίας καλά καλά και να διερευνήσει τι ισχύει εις βάθος. Αυτό είναι το δράμα των ανέργων (το δράμα των ανέργων είναι το δράμα των άλλων). Αλλά όταν για κάποιο λόγο ο συγκεκριμένος κλάδος βιώσει έστω και μια απόλυση, πρέπει να το ζήσουμε όλοι το δράμα και μάλιστα για μέρες (το δράμα του δημοσιογράφου γίνεται το δράμα όλων μας).
Γι αυτό μίλησα έτσι. Όχι ότι δε μιλάει κανείς (ανασκευάζω εαν φάνηκε έτσι), αλλά για το πως μιλάει για τη μια περίπτωση και πως μιλάει για την άλλη.
