Η επόμενη μέρα χωρίς Ομπάμα
The Guardian
Το συναίσθημα είναι γνωστό. Το είχα νιώσει ξανά πριν από τέσσερα χρόνια, αλλά και το 2000: ένα δυσάρεστο σφίξιμο στο στομάχι. Μία απαισιοδοξία που θα μπορούσε να συνοψιστεί ως εξής: «συμβαίνει ξανά. Οι Δημοκρατικοί θα χάσουν, ενώ θα έπρεπε να κερδίσουν - σκέτη καταστροφή». Η ανησυχία μου για τις προοπτικές του Μπαράκ Ομπάμα δεν είναι βέβαια τόσο μεγάλη όσο ήταν για τον Τζον Κέρι και τον Αλ Γκορ. Είναι ικανότερος υποψήφιος και από τους δύο τους μαζί και όλα τα στοιχεία συνηγορούν ότι η φετινή αναμέτρηση διεξάγεται με τις καλύτερες προοπτικές για το κόμμα από το 1976. Ωστόσο, η ανησυχία παραμένει.
Ολες οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν είτε τον Τζον Μακέιν να προηγείται ελαφρά, είτε τους δύο αντιπάλους να ισοψηφούν. Αν αναλογιστεί κανείς ότι οι Αφροαμερικανοί πολιτικοί συνήθως τα πάνε καλύτερα στις δημοσκοπήσεις απʼ ό,τι στις εκλογές -επειδή πολλοί λένε ότι θα τους ψηφίσουν, αλλά στο τέλος διστάζουν- τότε ο Ομπάμα υπολείπεται αρκετές μονάδες του Μακέιν. Το πλέον ανησυχητικό στοιχείο όμως, εμφανίστηκε στη δημοσκόπηση του ABC και της Washington Post, όπου φαίνεται προβάδισμα 12 μονάδων του Μακέιν μεταξύ των λευκών γυναικών (53% έναντι 41%).
Μόνο μία εξήγηση μπορεί να δοθεί για τη δραματική αυτή μεταστροφή και δεν είναι άλλη από την εντυπωσιακή είσοδο της Σάρα Πέιλιν στην προεκλογική εκστρατεία ως υποψηφίας αντιπροέδρου στο πλευρό του Μακέιν. Η καθίζηση του Ομπάμα έχει λοιπόν ονοματεπώνυμο. Οπότε, αντιλαμβάνεστε τον πεσιμισμό μου για την πιθανότητα να διαψευστούν οι ελπίδες που είχα. Παρακολουθώ απογοητευμένος την αμηχανία των Δημοκρατικών, οι οποίοι ακόμη δεν έχουν καταλήξει για το πώς θα διαχειριστούν τον παράγοντα Πέιλιν. Αν της επιτεθούν με δριμύτητα, οι Ρεπουμπλικανοί θα τους κατηγορήσουν για σεξισμό, ελιτισμό και σνομπισμό απέναντι σε μία γυναίκα που κατάγεται από μικρή πόλη. Αν δεν κάνουν τίποτα, η Πέιλιν θα συνεχίσει ακάθεκτη την προσπάθειά της για την αποδόμηση του Ομπάμα, η λάμψη του οποίου ήδη φαίνεται να θαμπώνει απέναντι στο νέο αστέρι που κινητοποιεί τη βάση των συντηρητικών.
Επομένως, η Πέιλιν παραμένει στο απυρόβλητο, καμιά αποκάλυψη για το βίο και την πολιτεία της - όσο σοβαρή και να είναι - δεν είναι ικανή να ανακόψει την επέλαση προς το Λευκό Οίκο, συμπαρασύροντας μαζί της και τον Μακέιν, ο οποίος στερείται οιασδήποτε λάμψης. Ο Ομπάμα έχει δημιουργήσει μεγαλύτερο ενθουσιασμό στην υφήλιο από οποιονδήποτε άλλον Αμερικανό πολιτικό στη σύγχρονη ιστορία. Δημοσκοπήσεις στη Γερμανία, τη Γαλλία, τη Βρετανία, αλλά και στην Ασία, τη Μέση Ανατολή και τη Λατινική Αμερική δείχνουν ότι αν οι κάτοικοί τους ψήφιζαν στις αμερικανικές εκλογές, ο Ομπάμα θα έκανε περίπατο. Αν ο κόσμος μπορούσε να διαλέξει πλανητάρχη, αυτός θα ήταν ο Μπαράκ Ομπάμα.
Αν λοιπόν οι Αμερικανοί διαλέξουν τον Μακέιν, θα είναι σαν να γυρίζουν την πλάτη τους στον κόσμο. Το αποτέλεσμα δεν θα είναι καθόλου ευχάριστο. Μέχρι σήμερα, αν εξαιρέσει κανείς τη σκληροπυρηνική αριστερά, ο αντι-Αμερικανισμός εκδηλώθηκε κυρίως ως αντίδραση στις πολιτικές Μπους και Τσένι. Σε περίπτωση νίκης του Μακέιν όμως, όλα αυτά θα αλλάξουν. Οι Ευρωπαίοι θα συμπεράνουν ότι δεν διαφωνούν απλώς από την κυβερνώσα ελίτ της Αμερικής, αλλά με τους ίδιους τους Αμερικανούς πολίτες. Οι ίδιοι οι πολίτες της Αμερικής θα είναι άλλωστε οι υπαίτιοι της ανεπανάληπτης χαμένης ευκαιρίας για μια καινούργια αρχή, που τόσο πολύ ζητεί ο κόσμος μας. Αν ψηφίσουν μία κυρία, απλώς και μόνο επειδή της αρέσει το χόκεϊ και είναι γενικώς συμπαθής, την ώρα που η χώρα τους μάχεται σε δύο μέτωπα, οι Αμερικανοί θα επιδείξουν μία έλλειψη σοβαρότητας που θα σηματοδοτεί και την οριστική ιστορική τους παρακμή. Εν κατακλείδι, αν οι Αμερικανοί απορρίψουν τον Ομπάμα, θα είναι σαν να μας στέλνουν ένα βροντερό μήνυμα. Να είστε σίγουροι ότι θα το ακούσουμε.
