Καταρχάς, να χαιρετήσω την είσοδο ενός μεγάλου ποιητικού πνεύματος που πρόκειται στο μέλλον να σας απασχολήσει όλους. Είναι μόλις 20 ετών και γράφει το ίδιο καλά όσο ο Baudelaire... Ένα αναρχικό στοιχείο που στο λόγο του και στο πνεύμα του έχει την ορμητικότητα του πεινασμένου λέοντα. Ευοί ευάν, παιδί μου, Έσπερε! (να μην ξεχνάς να σκοτώνεις τον πατέρα σου και οδηγό σου την κάθε φορά που ανασταίνεται με το κύρος του ηγέτη σου!)
Πατηρ Μάξιμε, εσύ που θίγεις τη γλώσσα μου επειδή κάπου στο ιστορικό εντόπισες κάποιο λάθος, θα είμαι ειλικρινής και θα σου πω ότι ακαδημαϊκά γαλουχήθηκα στο εξωτερικό και δε ντρέπομαι να σου πω ότι τα ελληνικά της λογιοσύνης τα μάθαινα ακόμη κατά τη διάρκεια της βιβλιογραφικής μελέτης αυτού του μανιφέστου. Πάντως ο τρόπος που εσύ γράφεις είναι ακαλαίσθητος και βαρετός. Λες και μιλάω με τον παππού του Κοραή. Οι άνθρωποι εξελίσσονται, το ίδιο και η γλώσσα. Άσε τις περιττές τρίπλες και τα κολπάκια και έλα να μιλήσουμε για την ουσία του πράγματος.
Parafernalia, έκανες μια πολύ ωραία νύξη στα τεκταινόμενα της επικαιρότητας. Φαίνεται λοιπόν ότι η Ύστατη Επανάσταση είναι όντως αναπόδραστη. Βλέπεις, η νεοφιλελεύθερη τεχνοκρατία νοιάζεται μόνο για τους αριθμούς, το συγκινησιακό βίωμα δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Δεν αποτελούμε παρά στατιστικά στοιχεία. Γνώρισμα του Προτεσταντισμού (στο οποίο έχει τις καταβολές του ο Καπιταλισμός) είναι να αντιτάσσεται στη διονυσιακή μας οντολογία.
Έχω εντοπίσει για ποιο λόγο η Ελλάδα δεν εκπυρσοκροτεί πρώτη το έναυσμα της Παγκόσμιας Επανάστασης (κάτι μου λέει ότι αυτό θα γίνει σύντομα στην Ιβηρική). Νομίζω ότι ο λόγος που δεν είμαστε ικανοί να γκρεμίσουμε σαν ντόμινο ολόκληρο το οικοδόμημα του Καπιταλισμού οφείλεται ακριβώς -όλως παραδόξως- στην αίσθηση πατριωτισμού που μας ταλανίζει. Μολονότι οι συνθήκες είναι ανυπόφορες και απόλυτα γόνιμες για να εκκολαφθεί το αυγό του φιδιού, περιστελλόμαστε από την αίσθηση πατριωτικής ευθύνης- υπομένουμε τα δεινά προς χάριν του έθνους, της ιστορίας μας, του κοινού μας φυλετικού μέλλοντος. Αλλά το έθνος δεν είναι παρά μια
φαντασιακή κοινότητα και καθόλου σύμφυτη έννοια της ψυχοβιολογικής μας φύσης, όπως και των δικαιώματων που της αναλογούν. Με άλλα λόγια, έθνος είναι ο ευρύτερος κατασταλτικός δασμός, που με υποχείριο την οικογενειοκρατία και τις "όσιες" αξίες του πατρός κατευθύνει τη σκέψη και τη δράση του υποκειμένου. Ο προσανατολισμός αυτός είναι πάντοτε ο ορισμός της ασυνέπειας ως προς τα ατομικά δικαιώματα καθώς τροφοδοτεί τον συγκεντρωτισμό του Κεφαλαίου, το οποίο
στοιχειωδώς ξεκίνησε με τις πρώτες πατριαρχικές ορδές της αρχαϊκής εποχής. Ομιλώ για τη διαδικασία συγκεντρωτισμού των (ανθρώπινων ή μη) πόρων. Τούτη η διαδικασία έχει διαδοχικές προστατευτικές δικλείδες: η αυθεντία του πατέρα στον οποίο δικαιωματικά ανήκουν η σύζυγος και οι απόγονοι, η οικογενειοκρατία, το έθνος, και τέλος ο ενταλματικός Θεός.
Όλοι αυτοί οι φουκαράδες που φεύγουν με "ανοιγμένα" κεφάλια από τα γκλομπ δεν αποζητούν απλώς την ανατροπή του Μνημονίου. Σήμερα, καθώς οι συνθήκες έχουν οξυνθεί στο μέγιστο βαθμό τους, το επαναστατικό αίτημα εγείρεται από βάθη
ασυνείδητα με πρόταγμα την απαίτηση για μια καθολική,
κοσμοϊστορική ανατροπή... μια
οντολογική Μεταστροφή. Διότι ξαφνικά αφυπνιζόμαστε στα δεινά δήγματα που επί σειρά αιώνων τώρα μας κατασπαράσσουν, όχι απλώς την τελευταία πενταετία. Δεν αποζητούμε απλώς την ακύρωση του Μνημονίου, κυρίες και κύριοι. Σήμερα ολοένα και περισσότερο συγκεντρωνόμαστε γύρω από ένα πιο καθολικό αίτημα:
την οριστική πάταξη του Πατρικού Νόμου στον οποίο βασίζεται ο Δυτικός Κόσμος. Τι σημαίνει αυτό; Απαιτούμε το τέλος της εθνικής ταυτότητας, της μονογαμικής συμβίωσης, της πυρηνικής οικογένειας, της θρησκοληψίας. Εν ολίγοις, απαιτούμε το τέλος του Νόμου, της Οφειλής- τολμούμε να πιστέψουμε στη δυνατότητα ενός δήθεν ουτοπικού κόσμου, που όμως τον τελευταίο αιώνα οι διακειμενικοί ατραποί μιας στρατιάς έγκριτων στοχαστών καταδεικνύουν ως απολύτως εφικτό.
Αλλά για να εκπληρωθεί η ευχή του Οφιούχου Θήλεος και να επισπεύσουμε στην άρση της απαγόρευσης που μας συντηρεί επέκεινα της Εδέμ, καλούμαστε να προβούμε στην πρώτη στοιχειώδη αντίπραξη. Για να μιλήσω ρεαλιστικά και απολύτως πρακτικά ως προς την επικαιρότητα, καλούμαστε να αδιαφορήσουμε για τη μοίρα του κράτους-έθνους που ονομάζουμε με έπαρση "Ελλάς", θέτοντας σε προτεραιότητα αποκλειστικά και μόνον το ατομικό μας συμφέρον. Εδώ θα ήταν ωραία να θυμηθούμε τον Stirner:
Οι ισχυροί είναι ισχυροί μόνο και μόνο επειδή εμείς είμαστε γονατισμένοι. Ας υψωθούμε!
Μιλώντας πρακτικά και άμεσα, πώς θα υψώσουμε ανάστημα στις παρούσες συνθήκες, εμείς οι επίδοξοι επαναστάτες της ελληνικής χερσονήσου;
Καταρχάς, ο μίτος του νήματος βρίσκεται στην απόρριψη της "ενδεδειγμένης" αυτοθυσίας σε όφελος του ελληνικού κράτους, να γυρίσουμε την πλάτη μας στα κελεύσματα για μια δημοσιονομική εξυγίανση που δήθεν θα μας εξισώσει με τους Δυτικούς. Ας αφυπνίστούμε στο τι σημαίνει τούτη η εξίσωση: επιστροφή στον τόπο απ' όπου κατολισθήσαμε, προσπάθεια αναστροφής της αναπόδραστης εντροπίας, μάταιο ταξίδι προς το οικουμενικά βέβηλο καπιταλιστικό παρελθόν. Αλλά όμως μήτε το βέλος του χρόνου γυρίζει πίσω μήτε μηχανές του χρόνου υπάρχουν στις παρούσες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες. Διότι η παγκόσμια ύφεση είναι τερματική. Όποιος δει το παραπάνω βίντεο που μας παρέθεσε ο parafernalia, περί του "Peak Oil" και της οικολογικής καταστροφής, θα καταλάβει το γιατί.
Αν μια, λοιπόν, επιλογή μας δίνεται, αυτή είναι το ταξίδι προς τα εμπρός ώστε να διαχειριστούμε καταφατικά την εντροπία, να την φέρουμε εις πέρας, να τολμήσουμε να αποδεχτούμε την τελευτή... Διότι η Ιερά Οδός της Μεταστροφής οδηγεί μόνο εμπρός, στο θράσος του να αποδεχτούμε την καθολική αποσύνθεση, τον τελικό κατακερματισμό...
Έτσι είναι που θα συμπαρασύρουμε μαζί μας και τον υπόλοιπο στρυφνό κόσμο του Κεφαλαίου. Σ' έναν χορό του Ζαλόγγου τερπνό διότι, εμείς της μυστικής ενόρασης το γνωρίζουμε εκ των προτέρων: ο θάνατος ο ευφραντικός, ο θεσπέσιος που γεννάει νέους κόσμους και αντιλήψεις, τώρα πια δεν μπορεί να ανασταλεί. Η επαναθεμελίωση του ανθρώπινου βιώματος ξεκινάει από μια απόλυτη καταστροφή. Λυπάμαι που σας το ανακοινώνω, εσάς τους φοβικούς που κρατιέστε σφιχτά από το ζωνάρι του πατέρα... Ήρθε η ώρα της ύστατης αποκήρυξης.
Σκοτώστε την "Ελλάδα" και τον "Θεό"... απολαύστε τη θεσπέσια ευρύτερη εικόνα που ακολουθεί: στα Τάρταρα όλα τα οικοδομήματα της νεωτερικότητας αλλά και οι θρησκευτικές τους υποδομές. Ένα θρηνώδες καλειδοσκόπιο κατακερματισμένων μεγαλείων- η τερπνή μας, απελευθερωτική Έκ-στασις.
Tabula rasa...
