Σε μεγάλο βαθμό συμφωνώ αλλά δεν είναι τόσο απλό και μονόπλευρο.
Αν αφήσεις έξω την Ολυμπιακή που έγινε έρμαιο των πολιτικών που την χρησιμοποιούσαν για να βολέψουν ψηφοφόρους ή να πάρουν μίζες για τα άλλα υπάρχουν και άλλοι παράγοντες.
Η παγκοσμιοποίηση έπαιξε και αυτή σημαντικό ρόλο, ίσως μεγαλύτερο από όλα αυτά με τις απεργίες κλπ.
Οι ξένες πολυεθνικές μπόρεσαν να βρουν χώρες με πολύ φθηνότερο κόστος παραγωγής είτε αυτές ήταν στην Ασία είτε η Τουρκία και δεν είναι ελληνικό φαινόμενο. Εδώ οι μεγάλες Αμερικανικές εταιρείες το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής τους το έχουν στην Ασία.
Αυτό είχε μεγάλη επίδραση και στις ελληνικές εταιρείες. Δηλαδή Pitsos και Izola πως θα μπορούσαν να ανταγωνιστούν Siemens, Miele, Bosch κλπ; Μόνο ίσως αν οι διοικήσεις ήταν αρκετά διορατικές ώστε να μειώσουν το κόστος όπως οι άλλες ή να επενδύσουν σε τεχνογνωσία για να αποκτήσουν κάποιο τεχνολογικό πλεονέκτημα. Γιατί η παραγωγή σε μια Ευρωπαική χώρα πάντα ήταν είναι και πρέπει να είναι ακριβότερη από την παραγωγή στην Ασία. Η αποβιομηχανοποίηση της Ευρώπης είναι γεγονός αλλά πως να το κάνουμε, στην Ευρώπη δεν θα έχεις εργάτες να δουλεύουν με τις συνθήκες και τους μισθούς των Ασιατών.
Συν τα δάνεια που όπως υπερδανειζόταν το κράτος και ιδιώτες υπερδανείστηκαν και επιχειρήσεις με αποτέλεσμα να σκάσουν. Αν αυτά τα λεφτά επενδύονταν σε τεχνογνωσία, μείωση του κόστους παραγωγής κλπ ίσως να ήμασταν πολύ καλύτερα ναι.
Ο συνδικαλισμός και η επιχειρηματικότητα δεν είναι αντίθετα, δεν είναι ή το ένα ή το άλλο.
Στην Βόρεια Ευρώπη τα συνδικαλιστικά σωματεία έχουν δύναμη αντίστοιχη με αυτή που είχαν εδώ το 80 ίσως και περισσότερη. Πχ δες Γερμανία και η Σουηδία, η Lufthansa για παράδειγμα διαπραγματεύεται τους μισθούς του προσωπικού με το συνδικαλιστικό όργανο, υπάρχουν συλλογικές συμβάσεις κλπ.
Στη Σουηδία των επιδομάτων για τα πάντα, το 68% των εργαζομένων είναι μέλος κάποιας συνδικαλιστικής ένωσης.
Στην Αμερική ακόμα ιδρύονται ή έχουν ιδρυθεί συνδικαλιστικές ενώσεις σε Google, Apple, Tesla κλπ.
Όταν λειτουργεί όπως πρέπει ο συνδικαλισμός βοηθάει τον εργαζομένο χωρίς να προκαλεί και πρόβλημα στην επιχείρηση. Ο εργοδότης σε 1-1 διαπραγμάτευση με τον κάθε εργαζόμενο είναι σε θέση ισχύος(συνήθως), αυτό ισορροπείται με την συλλογική διαπραγμάτευση.
Φυσικά στην Ελλάδα έγινε λάθος και αυτό όπως έγινε λάθος χρήση του δανεισμού και πολλών ακόμα πραγμάτων. Αλλά δεν φταίει ο συνδικαλισμός σαν συνδικαλισμός επειδή είχαμε κάποιους @@ συνδικαλιστές όπως δεν φταίει και ο δανεισμός σαν δανεισμός επειδή είχαμε τραπεζίτες να δίνουν διακοποδάνεια και κόσμο να παίρνει δάνειο για την επιχείρηση του και να το κάνει καγιέν.
Η συμμετοχή σε μία συνδικαλιστική οργάνωση και η ισχύς μίας συλλογικής σύμβασης εργασίας ως προς τη σχέση εργασίας σας, σάς εξασφαλίζει πολλά πλεονεκτήματα. Και τα συμβούλια εργαζομένων στην επιχείρηση επιτελούν σημαντικές λειτουργίες για την προστασία των δικαιωμάτων σας.
www.eu-gleichbehandlungsstelle.de
Η συμφωνία σημαίνει μεταξύ άλλων και ότι αποτρέπεται ο κίνδυνος νέων απεργιακών κινητοποιήσεων
www.kathimerini.gr
Unionen is Sweden’s largest trade union on the private labour market and the largest white-collar trade union in the world. We have 700 000 members, of which 31 000 are elected representatives, in more than 89 000 companies and organisations.
www.unionen.se
