γιατί μας τα πρήζεις τελικά; Ε τι όχι, τι όχι, αφού αυτό κάνεις ρε φίλε. Πολύ κλάμα, πολλή μουρμούρα, πολύ "άδικη μοίρα γαμώ την κοινωνιά γαμώ", πολλά cool stuff τύπου "δε χωράω πουθενά, και με τι μαλάκες έχω μπλέξει, και δε βρίσκεις άτομο να συζητήσεις, και κοίτα τα κωλόζωα πώς σκέφτονται και τι λένε και τι κάνουν" και και και και και που όλα μαζί τελικά εμένα μια γεύση μου αφήνουν: τα σκατά στη δική σου μούρη, όχι των άλλων.
Τα πράγματα είναι πολύ απλά. Μαλακίες υπάρχουν άπειρες, να κοίτα γύρω, και δε μπορείς να συμφωνείς με τα πάντα στον κόσμο, σύμφωνοι. Και υπάρχουν φορές, να σαν κι αυτή, που οι μαλακίες που τρως ίσως παραείναι πολλές για ν' αντέξεις. Γαμώ, μαζί σου. Και τι κάνεις τότε;
Ε, πάλι απλό ρε φίλε, πριν γράψεις τα γαμάτα κείμενα αγανάκτησης ή πλακώσεις τα βρισίδια θυμάσαι τα δικά σου σκατά, ναι, αυτά που θυμάσαι κάθε πρωί πριν φύγεις απ' το σπίτι λέω, η δε θυμάσαι στη δική σου φάση. Γιατί αν κάτσεις και σκεφτείς λίγο μόνο, πολύ λίγο, θα δεις ότι κι εσύ το ίδιο μαλάκας είσαι, τις ίδιες πίπες πετάς, τα ίδια σκατά έχεις στη μούρη σου --μπορεί και περισσότερα-- και τελικά τα ίδια που λες εσύ για τον κόσμο τα λέει κι αυτός για σένα.
Γι' αυτό σκας και κοιτάς τη φάτσα σου πρώτα. Κι όλα τα γαμάτα και τα νεύρα και οι πρωτοπορίες είναι πούτσες μπλε μέχρι να καταλάβεις ότι όλα είναι αμφίδρομα.