Ο Καζαντζακης στην περιηγηση του στην Ιταλια ενιωθε πανευτυχης.
ίσως επειδή συνάντησε τον αρχιτζουτζέ μουσολίνι,
και βρήκε η πουτάνα τη χαρά της
που λίγο αργότερα θα τη ξανάχανε
επειδή στην πραγματικότητα ήταν ευτυχία
με προσμίξεις μελαγχολίας.
(χολυ τσερτς εντ δε μπαϊμπλους)
Πάλι καλά που δεν υπήρχε το στοίχημα τότε,
γιατί τον είχα ικανό να στοιχημάτιζε
στον ανθρωπιστή μπενίτο όλη τη μεταγενέστερη
συγγραφική του προσπάθεια.
Ζορμπάς όνομα και πράμα πανάθεμάτον.
Ειχε εμπεδωσει ομως, πως η Ζωη στις πιο μεγάλες ευτυχιες χαριζει στιγματα Δυστυχιας...
αυτό βεβαίως δε το εμπέδωσε ο καζαντζάκης περισσότερο από
μερικούς άλλους (ροζ τσιρότο στα κερασένια χείλη μου)
και ελπίζω με το στιγματισμό να μην εννοείς τον εκκλησιαστικό παραγκωνισμό του
(πες τον διωγμό πες τον φυγή πες τον κοτσύφι με πληγή)
γιατί δε μιλάμε για στίγμα αλλά για τζάμπα διαφήμιση.
ΜΟΝΟΣ του προκαλεσε πονο στον Εαυτο του, αγοραζοντας παπουτσια μικροτερα κατα ενα νουμερο
μπορούσε να είχε αγοράσει τσαρούχια αλλά δε του γνέφει
η λογική τίποτε άλλο παρά μονάχα η έκταση της βλακείας
που κατάπιε τα άστρα.
Αμα θες πόνο, ευκολάκι.
άμα θες κλειδοκύμβαλα στη θέση ενός καθρέφτη,
κάνε φίλους σκιές.
Όσο για τη χαμηλότατη φιλοσοφική στάθμη που πρεσβεύει
ο καζαντζάκης περι του πόνου, ας
αναλογιστεί την πραγματεία περί πόνου του μεσιε πονέ
κι ας αφήσει τα πονήματα του Paul Brand:
Πονάω, άρα υπάρχω. Δόξα τω Θεώ για τον πόνο;
Τελικά όχι ο Ιησούς αλλά η βλακεία ξανασταυρώνεται.
Ετσι, σκεφτοταν:
"Ειναι τοσο μοναδικα υπεροχο αυτο το Ταξιδι, που αν δεν με χτυπουσαν τα παπουτσια θα ειχα αγγιξει την απολυτη ευτυχια..."
σκέψου τι μλκ είπε το κωστάκι,
και περιμένω διακαώς τη δευτερολογία σου.
Αλλά σκέψου.
(να κάνω μια παρομοίωση: αν δεν έκλανα το βράδυ,
θα είχα αγγίξει τη θέωση γιατί λίγο πριν κοιμηθώ ψέκασα με γκλέηντ
το υπνοδωμάτιο)
Εχετε νιωσει ποτε πως το νοημα της ζωης δεν ειναι η ευτυχια? αλλα ολα οσα συμβαινουν στη διαδρομη για το κυνήγι αυτης?...
κι όχι μόνο αυτό:
έχω νιώσει μερικές φορές και πρίγκηπας της Αιγύπτου
αλλά μου χαλάει τη μόστρα το yabanaki.
υγ. (Ασχετάκι) ντομένικα, το νέο σου άβαταρ θα ήταν
πιο σαξέσφουλ αν και τα τσουβάλια ήταν έγχρωμα
ή αν περιείχαν την ετικέτα "πατάτες ντομένικα με γκαραντί 7 μήνες".
