Αν εγώ σαν πεθερά δεν γουστάρω τον γαμπρό μου καθόλου μα καθόλου, ωστόσο η κόρη μου τον επιλέγει, τον αγαπά και είναι ευτυχισμένη, εγώ πρέπει να δείξω ότι δεν τον γουστάρω για να μην ξαναπατήσει στο σπίτι μου, κάνοντας αμέσως αμέσως δυστυχισμένο το παιδί μου?
Αν υποκρίνεσαι οταν είναι μπροστά η κόρη σου, θα υποκρινεσαι και όταν είσαι μόνη με το γαμπρό σου; Θα υποκρίνεσαι διαρκως; Ακόμη και όταν θα ζητάνε την γνώμη σου για το οτιδήποτε; Οποτε λεει εκείνος μια ιδέα, όποτε αργότερα έχει κάποια άποψη, δεν θα πάς ποτέ μα ποτέ κόντρα, για να μη πάρουν χαμπάρι πόσο δεν τον γουστάρεις; Εν τέλει αν, όλη σου η συμπεριφορά, έστω δια της υποκρισίας,
για όλη σας την κοινή ζωή, μαζί και με τα εγγόνια σου, μπορεί να δείχνει ότι είσαι παναθηναικός ενώ είσαι ολυμπιακός, ε εντάξει τότε ναι η κορη σου δεν θα είναι δυστυχισμένη και η υποκρισία σου θα τηνέχει προσατατέψει.
Γιατί αλλιώς, καλύτερα θα είναι από κάθε άποψη η κόρη σου να ξέρει τί σκεφτεσαι με το νι και με το σίγμα και με το γιατί. Ωστε αν συμφωνεί μαζί σου να χωρίσει, αν όχι, κι εσύ δεν λές να αλλάξεις γνώμη, να σε βγάλει απο την ζωή της, για να μη της διαλύσεις, όποτε δεν θα υποκρίνεσαι και απο πίσω απο την πλάτη της, όλη της την οικογένεια και το γάμο της.
Αν η καλύτερή μου φίλη με ρωτάει «πώς είμαι?» και είναι κακάσχημη, εγώ θα της πω… «είσαι κακάσχημη?» ή θα της πω: «καλούτσικη είσαι?».
Το κακάσχημη είναι μέρος του λόγου. Κακάσχημη σχετικά με ποιόν, με σένα; Εκτός και άν είναι σαν τον κουασιμόδο η φιλη σου, πιστεύω οτι είναι παραπλανητικό να την αφήνεις να νοιώθει πιο όμορφη απο οτι είναι.
Γιατί έτσι δεν θα επικεντρώσει στα άλλα της ατού στο κοινωνικό παιχνίδι.
Για το πότε είναι και πότε δεν είναι απαραίτητη η ειλικρίνεια, η κουλτούρα του καθενός το καθορίζει.
Το καθορίζει επίσης και ότι αισθανόμαστε για τον άλλον. Το να στέλνεις κάποιον/α, έστω και με τις καλύτερες προθέσεις, να ακολουθήσει ένα ανύπαρκτο μονοπάτι, δεν ξέρεις πόσο μπορεί να του κοστίσει. Κι αυτό θα έχει γίνει εξ αιτίας σου.
Ετσι όπως τίθεται το θέμα όλα είναι υποκρισία ... όμως αναρωτιέμαι ... αν δεν συγκρατούσαμε τα αισθήματά μας κάποιες φορές - δηλαδή αν δεν "υποκρινόμαστε" όπως το θέτετε τι αποτελέσμα θα είχαμε.
Δόθηκαν δυο χαρακτηριστικα σενάρια σ'αυτό το ποστ. Είναι απλά μια διαφορετική εξέλιξη της καθε κατάστασης, όμως δεν ειναι απαραίτητα ζημιογόνα. Η εντύπωση δηλαδή ότι υποκρινόμενοι καταλήγουμε να απαλύνουμε, να διευκολύνουμε ή να εξυπηρετούμε μία κατάσταση, δεν αποδεικνύεται συχνά έτσι, αφού στην πράξη το αποτέλεσμα, σ'αυτους προς τους οποίους υποκρινόμαστε είναι συχνότατα ζημιογόνο.
Υποκρισία επίσης είναι και κάθε συμπεριφορά ανθρώπου που δεν βλέπει αντικειμενικά τον εαυτό του και πόσοι από μας έχουμε κάνει πράξη το γνωθεις εαυτόν. Εγώ πάντως όχι.
Η υποκρισια των άλλων σίγουρα δεν μας διευκολύνει και πολύ να δούμε αντικειμενικα τον εαυτό μας.
Για μένα λοιπόν το να ορίσω κάτι σαν υποκρισία, λέξη που έχει αρνητική έννοια, καθορίζεται από την κακή πρόθεση και την ιδιοτέλεια.
Δεν είναι απαραίτητο να έχουμε μια κακή πρόθεση. Οταν μας μαθαίνουν απο μωρά ότι η υποκρισία κάνει τα πράγματα ευκολότερα, υποκρινόμαστε πραγματικά νομίζοντας ότι κάνουμε το καλύτερο. Αυτό διερευνούμε εδώ, δεν κόβουμε κεφάλια. Κατα πόσο είναι τελικά το καλύτερο
