Καταστρέφουμε την καλύτερη ηλικία των παιδιών με το να τα ωθούμε να θέλουν να μεγαλώσουν δείχνοντας τους τέτοια έλλειψη σεβασμού που αν τη δείχναμε ακόμη και στον πιο βλάκα ενήλικα θα μας έπαιρνε με τις πέτρες. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί βιάζονται να μεγαλώσουν. Προφανώς διότι ο κάθε άνθρωπος θέλει να τον σέβονται, να τον εκτιμούν και να τον υπολογίζουν.
Θα μου πείτε "μα είναι παιδιά, είναι ακόμη ανώριμα, πώς είναι δυνατόν να τα αντιμετωπίζω ως ίσους;". Μα τόσους πανίβλακες ενήλικες γνωρίζεις, που υπάρχουν παιδιά που άνετα τους βάζουν τα γυαλιά ακόμη και σε θέμα ωριμότητας, κι όμως δεν τους αντιμετωπίζεις έτσι. Θεωρώ ότι είναι ένα είδος discrimination που η κοινωνία έχει αποδεχθεί, απλά επειδή όλοι το περάσαμε και επειδή τα παιδιά δεν είναι σε θέση να αντιδράσουν.
Δεν θεωρώ ότι είμαι ακόμα παιδί, αλλά πιστεύω ότι έχω καλή επαφή με το inner child μου. Όταν ήμουν μικρή έλεγα στον εαυτό μου ότι όταν μεγαλώσω δεν θα γίνω σαν τους άλλους, θα θυμάμαι πώς ένιωθα. Και μέχρι στιγμής θεωρώ ότι το έχω πετύχει σε μεγάλο βαθμό.
Δεν νομίζω ότι υπήρξε κάποια συγκεκριμένη στιγμή που ένιωσα να μεγαλώνω απότομα, αν και αν έπρεπε να διαλέξω μία, θα ήταν όταν έκανα δική μου εταιρεία και αναγκάστηκα να αναλάβω ευθύνες που άλλοι στην ηλικία μου τις βλέπουν μόνο από μακριά. Αλλά και πάλι, δεν θα έλεγα ότι ήταν δα και κάτι τραγικό. Έχω την εντύπωση ότι οι περισσότεροι ενήλικες make too much of a fuss about it, μόνο και μόνο για να νιώθουν καλύτερα με τον εαυτό τους. Λες και είναι επίτευγμα κάτι που η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων eventually καταφέρνει. Nah, προτιμώ να είμαι περήφανη για άλλα πράγματα, πιο σπάνια.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 14 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
