Κοκκινο Τριανταφυλλο.
Μία είναι ακόμα, -Με τίποτα δεν περνά η νύχτα! Τι ηλίθιο τραγούδι ...να αλλάξω σταθμό... Τι λένε εδώ; Α, για τις γιορτές... Έρχονται τα Χριστούγεννα... Κι εμένα τι με νοιάζει. Χριστούγεννα! Ίδια με πέρσι, με πρόπερσι... Θα φύγουν όλοι, θα αδειάσει η πολυκατοικία και εγω εδώ μόνος, όπως πάντα... Πόσο καιρό αλήθεια έχω να ζήσω κάτι ευχάριστο... Να, εδώ στο Κρατικό θα το αφήσω, αθλητικά λένε, χα... λες είμαι αθλητής ή πάω στα στάδια... χα! Και τι είμαι; Σαραντάρης, τυφλός, μόνος... Σαν αγγελία συνοικεσίου ακούγεται... Βλακείες λένε εδώ... Να πάρει... Ένα σταθμό με ωραία τραγούδια δε βρίσκω απόψε... Ειδήσεις λένε πάλι, -Δύο είναι ακόμα... Δεν περνά η ώρα... Τι σκεφτόμουν; Α, ποτέ πέρασα καλά τελευταία φορά... Ωραίες ψαλμωδίες εδώ... ο σταθμός της Εκκλησίας θα ʽναι... Ωραίοι ψαλμοί, σαν και εκείνους το βράδυ εκείνο στη Χριστιανική Γωνιά. Τι όμορφα που πέρασα εκείνο το βράδυ...Άκουσα στον τηλεφωνητή του Φάρου για την εκδήλωση, και που βρήκα το κουράγιο να βγω να πάω δεν ξέρω Άγιε Άνθιμμε, έτσι δεν σε λένε;
Το θυμάμαι το όνομα σου καλά, άκουγα και τον συγγραφέα του βιβλίου που έλεγε το βίο σου, Εσύ λέει τυφλός και γύριζες στα νησιά Ιεραπόστολος και έκτιζες Εκκλησίες και Μοναστήρια, σε μια βάρκα ήσουν όλη την ώρα, και που το 'βρησκες το κουράγιο... κοίτα... εγώ απ' το σπίτι καλά - καλά δε βγαίνω, μελαγχολώ, φοβάμαι Άγιε Άνθιμμε και το τώρα και το αύριο και πονώ, πονώ για το χτες μου, αλήθεια σου λέω... ξέρεις και συγνώμη που σου μιλώ έτσι αλλά από εκείνη την όμορφη βραδιά έτσι σε βλέπω σαν «φίλο# μου και δεν έχω κανέναν άλλον ξέρεις... Ω! σταμάτησαν οι ψαλμοί, να γυρίσω σταθμό, παλιά λαϊκά εδώ μʼ αρέσουν... Ούτε 3 δεν πήγε ακόμα να πάρει... Εντάξει, αφού είσαι φίλος μου την αλήθεια θα σου πω...
Μπορεί να άκουσα Παρουσιαση βιβλιου για το Βιο του Οσιου Ανθιμμου, αλλά ούτε που σε είχα ξανακούσει στη ζωή μου. Πρόφαση βρήκα την εκδήλωση, μάζεψα το κουράγιο μου να βγω λίγο από το σπίτι, κλείδωσα πίσω μου την μιζέρια μου και τις μαύρες μου σκέψεις και ήρθα εκεί...
Ο συγγραφέας να λέει τη ζωή σου, χορωδία να ψέλνει τροπάρια... πέρασα όμορφα, με συγκίνησε ο βίος σου αλλά δεν σου κρύβω συγχρόνως σκεφτόμουνα: καλά, ήρθα πως θα γυρίσω όμως μόνος σπίτι στην Καλλιθέα; Και είδες έκανες θαύμα εκείνο το βράδυ για μένα! Η κυρία δίπλα μου γύρισε και μου είπε: -πόσο να κάνει το βιβλίο να το αγοράσω να φύγω, πριν τελειώσει η εκδήλωση; Βιάζομαι ξέρετε να γυρίσω Καλλιθέα. Σ' ευχαριστώ, για μένα που φοβόμουν τόσο εκείνη την ώρα έκανες ένα θαύμα. Γύρισα μαζί της, κατεβήκαμε και στην ίδια στάση και της φώναξα φεύγοντας -που το βρήκα ο δειλός το θάρρος;- το τηλέφωνο μου να με πάρει, μα δεν το πίστευα ότι θα το κάνει. Ξέρεις με πήρε και της είπα ότι άκουσα τις κασέτες με το βίο σου και κουβέντιασα για σένα μαζί της... Δεν έκανες θαύμα; ξέρεις ποτέ δεν κτυπά το τηλέφωνο μου...
Να πήγε 4, εδώ τραγούδια του ʽ60 παίζει. Μ' αρέσουν... Και μπορεί Εσύ –Άγιος βλέπεις – τυφλός να οργωνες τα πελάγη με μια βάρκα για να διδάσκεις το Χριστιανισμό αλλά εγώ κουράστηκα και κουράζω και σένα τώρα με την γκρίνια μου, συγνώμη Άγιε Άνθιμμε... Θυμάσαι, ποιος είπε πως όλα διορθώνονται εκτός από το Θάνατο και τα Γηρατειά; Λάθος, και η ζωή μου... με τίποτα δεν θα δω άσπρη μέρα... Συγνώμη σου ζητώ, αλλά πονάω πολύ... Κοντεύει 6; Ωραία άλλη μια νύχτα πέρασε, να γυρίσω σταθμό, τι λέει θα βρέξει; Σκασίλα μου. Έξη... ώρα για τα χάπια μου. Να τα πιω... Γιατί; Όλα ίδια θα μείνουν... Τι με νοιάζει που λένε πως θα βρέξει; Ξέρεις Άγιε Άνθιμμε από παιδί ονειρεύομαι να δω ένα κόκκινο τριαντάφυλλο νοτισμένο από τις στάλες της βροχής. Όνειρο κλεισμένο στην ψυχή μου... Μόνο σε σένα το λέωʼʼ Μπορώ να το δω;
ΟΣΙΟΣ ΑΝΘΙΜΜΟΣ (1727 – 1789)
ΤΥΦΛΟΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΕΚ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ
Η μνήμη του τιμάται στις 4 Σεπτεμβρίου
Το κείμενο είναι του Κωνσταντίνου Μυλωνά που έφυγε ξαφνικά στα τέλη Νοέμβρη του 2006.
