Yπάρχουν πάντοτε βράδια που θα ήθελα να μην πρέπει να κοιμηθώ μόνη, υπάρχουν βράδια που μια αγκαλιά μοιάζει βάλσαμο κι όμως κανείς δεν είναι εκεί να μου την προσφέρει. Δεν θεωρώ πως το να μένεις μόνος σε κάνει ακοινώνητο και μετά δυσκολεύεσαι να πεις ότι συζείς. Απλά σε κάνει να μαθαίνεις πολλά για τον εαυτό σου, να ανακαλύπτεις πτυχές του που δεν ήξερες και σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. Το αν θα μπορέσεις τελικά να συζήσεις με κάποιον, εξαρτάται κατά κύριο λόγο από εκείνον τον κάποιον κι όχι από σένα - αν αυτός ο κάποιος μπορεί να σεβαστεί την ατομικότητα και την ανεξαρτησία σου, τότε μπορείς άνετα να συμβιώσεις μαζί του.
ΥΓ: Κι όσο κι αν θεωρώ πως το να μένεις μόνος σου δίνει πολλά, δεν κατακρίνω όσους δεν το κάνουν ποτέ. Απλά μου μοιάζει αδιανόητο να υπάρχουν άτομα που για κάποιους λόγους καταλήγουν μόνα για μερικές ημέρες στο σπίτι που κανονικά μένουν με άλλους και ψάχνουν απεγνωσμένα κάποιον να τους φιλοξενήσει, μόνο και μόνο για να αποφύγουν αυτές τις λίγες ώρες με τον εαυτό τους!