Η θανατικη ποινη ειναι μια απο τις χειροτερες τιμωριες που μπορει να επιβαλλει ο ανθρωπος.
Θεωρητικα,οι περισσοτεροι τασσονται κατα της θανατικης ποινης.Αλλα,στην πραγματικοτητα,οταν συμβει ενα παρομοιο γεγονος,οπως η παιδεραστια,σε οικογενειακο ή σε στενο κυκλο,ολοι επιζητουν την παραδειγματικη ποινη του εγκληματια,που μπορει να ειναι και ο θανατος.
Προσωπικα,τα συναισθηματα μου ειναι αναμεικτα απεναντι σ'αυτη την περιπτωση.Απο την μια,η σκεψη οτι ο παιδοφιλος/παιδεραστης ασελγησε πανω σ'ενα ανηλικο πλασμα,το οποιο δεν εχει καθορισει την ζωη του,ειναι αρκετη για να με νευριασει και να αρχισω να επικαλουμαι την θανατικη ποινη.Απο την αλλη,οπως ανεφερα αρχικα,η θανατικη ποινη ειναι μια τιμωρια που υπερβαινει τα ορια της λογικης και της ανθρωπινης φυσεως,διοτι το ατομο γινεται τιμωρος απεναντι στο συνανθρωπο του,με αποτελεσμα να αυξανει την εκδικητικοτητα του.
Θεωρω οτι ο σωφρονισμος και η ψυχολογικη παρακολουθηση αυτων των ατομων ειναι υπεραρκετη.Ομως,εγκρινω την θανατικη ποινη σε παρα πολυ ακραιες περιπτωσεις,οπως σε παιδεραστες οι οποιοι δεν μπορουν να ελεγξουν πια το παθος τους και οι οποιοι εχουν κανει αποτροπαια εγκληματα πανω σε ανηλικα ατομα.Διοτι αυτα τα ατομα : εκτος του οτι δεν μπορουν να ελεγξουν το νου τους και την ψυχη τους,επιβαρρυνουν και το κρατος με οικονομικα εξοδα για την περιθαλψη τους.Και θα μου πειτε : εσυ μας ελεγες πριν για σωφρονισμους και κουραφεξαλα.Ανθρωποι δεν ειναι και αυτοι; Ναι,ανθρωποι ειναι (σαν οντοτητες).Αλλα σαν ψυχοσυνθεση ειναι τερατα,στα οποια δεν θα λειτουργησει ο σωφρονισμος,παρ'ολες τις προσπαθειες που μπορει να γινουν.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 14 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.