Αν και η «λύση» δεν είναι κάτι που θα δώσει κάποιος στο πιάτο σε κανέναν, γενικά θα πρότεινα τα εξής σ' όποιον κάνει τέτοιες σκέψεις:
1)Αν δεν έχετε καταφέρει να γίνετε «κάποιοι» στον τομέα σας στη χώρα σας, δεν έχει νόημα να ψάχνεστε να το κάνετε σ' άλλες χώρες, αφενός γιατί δε θα εισπράξετε τον ανάλογο σεβασμό, δε θα έχετε την ανάλογη εξέλιξη κ.λπ. εκεί που θα πάτε κι αφετέρου γιατί αν μετά γίνει τ' οτιδήποτε και χρειαστεί να γυρίσετε πίσω δε θα βρείτε καμία πόρτα ανοιχτή...
2)Σεβαστείτε τις θυσίες και τους κόπους τους δικούς σας και των γονέων σας: μη μιλάτε π.χ. για μεταπτυχιακά χιλιάδων ευρώ σε ξένα πανεπιστήμια (συν το κόστος απώλειας εισοδήματος κ.λπ.) λες και θα τα πληρώσετε με φιστίκια ή αγκαλίτσες...ήδη όσοι έχετε ένα πτυχίο Τριτοβάθμιας εκπαίδευσης σας έχει κοστίσει ένα σωρό λεφτά (ακόμη και «δωρεάν» αν σπουδάσατε σ' Ελληνικό Δημόσιο Α.Ε.Ι.) που πρέπει τουλάχιστον να τ' αποσβέσετε, οπότε κρατήστε όσο γίνεται τις αποταμιεύσεις σας κι επενδύστε τις σε κάτι που θ' αποδώσει σίγουρα μακροπρόθεσμα (γιατί, όπως προανέφερα, σύνταξη δε θα πάρετε από πουθενά αλλού πέρα απ' τα δικά σας χρήματα) κι όχι σε μεταπτυχιακά που πλέον έχει κι η κουτσή Μαρία και δε θα σας δώσουν κανένα «edge» στην αγορά εργασίας...κι αν κάποιος εργοδότης (στην Ελλάδα ή το εξωτερικό) σας θέλει να έχετε τ' οποιοδήποτε extra χαρτί (έχω δει σε αγγελία π.χ. να ζητάνε quality engineer να 'χει πιστοποιήσεις σε Μ.Κ.Δ. σε ισχύ που κοστίζει 1-2 χιλιάρικα η καθεμιά για κάθε μέθοδο ελέγχου

) να επενδύσει σ' εσάς και να τα πληρώσει αυτός για σας από την τσέπη του ή/και να πάει να τα πάρει απ' το Λ.Α.Ε.Κ. ή οπουδήποτε αλλού!
3)Μη σπάτε τα κεφάλια σας για το «τι θέλει», «πως με θέλει» και τα σχετικά ο κάθε Γερμανός, Ολλανδός, Βέλγος κ.ο.κ. εργοδότης για ν' ασχοληθεί μαζί σας, φροντίστε να είστε οι καλύτεροι στον τομέα σας κι αξιοπρεπείς στις αλληλεπιδράσεις σας μαζί τους (π.χ. σε μια συνέντευξη) κι αν σας έχουν ανάγκη θ' ασχοληθούν (κι όταν αυτό συμβεί θα είστε σε πλεονεκτική θέση), αν όχι μη σώσουν!