Μ' αρέσει που 'χετε δεδομένο ότι κάποιος/α θα κληρονομήσει ντε και καλά 1-2 σπίτια από τους γονείς του, τα οποία θα 'ναι και τζιτζιά (κι όχι ως συνήθως χρέπια 30-40+ ετών που θέλουν ριζική ανακαίνιση) και καθαρά από χρέη/υποθήκες (που συχνά παίζουν σε τέτοιες περιπτώσεις)...αλλά ΕΣΤΩ ότι μιλάμε για έναν άντρα που οι γονείς του δεν είχαν κανένα απολύτως πρόβλημα στις ζωές τους (ούτε σοβαρή αρρώστια/αναπηρία ούτε ανεργία/χαμηλή σύνταξη ούτε τίποτε απ' όλα όσα μπορεί να τους οδηγούσαν στο να ρευστοποιήσουν κάποιο σπίτι) και κανένα απολύτως χρέος και του άφησαν 2 σπίτια κουκλιά έτοιμα προς εκμετάλλευση και ΕΣΤΩ ότι είναι τόσο τυχερός που βρίσκει και μια γυναίκα που είχε την ίδια ακριβώς καλή τύχη μ' εκείνον (σενάριο επιστημονικής φαντασίας να γίνουν όλα αυτά ταυτόχρονα, αλλά ΕΣΤΩ

)...2 ή 3 ή άντε και 4 σπίτια προς ενοικίαση at the end of the day είναι απλά ένα βοήθημα στον οικογενειακό προϋπολογισμό κι η κατάσταση αυτή απέχει έτη φωτός από το «ζω σαν άρχοντας» που ειπώθηκε προηγουμένως!
Και πάλι οι άνθρωποι αυτοί θα χρειαστεί να δουλέψουν σκληρά και για να τα βγάλουν πέρα και για να συντηρήσουν τα σπίτια αυτά με τέτοιο τρόπο ώστε να τ' αφήσουν σε μια normal κατάσταση και στην επόμενη γενιά...οι άνθρωποι που «ζουν σαν άρχοντες» αποκλειστικά από ενοίκια χρηματοοικονομικά προϊόντα κ.λπ. είναι μετρημένοι στα δάχτυλα!