Νομίζω ότι όσοι λέτε ότι δε θα το κάνατε, είστε πολύ τυχεροί, εύχομαι να μην σας τύχει ποτέ τέτοια κατάσταση στον επαγγελματικό σας χώρο, που θα σας κάνει να κλαίτε, να στεναχωριέστε, να μεταφέρετε όλα τα προβήματα της δουλειάς στο σπίτι σας, να σας επηρεάζει σε όλους τους τομείς, τόσο πολύ που να μην πηγαίνει άλλο.
Προσωπικά το έχω ζήσει και το έχω κάνει, γιατί δεν άντεχα άλλο, και είμαι πολύ υπομονετικό άτομο γενικά, ειιδικά στη δουλειά μου.
Έπαιρνα 650€ το μήνα, δε πληρωνόμουν υπερωρίες, πολλές φορές έκανα άνοιγμα και κλείσμο (8 το πρωί με 9 το βράδυ), κάλυπτα θέσεις άλλων, εξυπήρέτηση πελατών, ταμείο, να αναθέσω δουλειές στους υπαλλήλους, τιμολόγια, δελτία, να πάω σε εξωτερικές δουλειές, , έκανα τα πάντα, χωρίς ασφάλεια, δώρα, άδειες και ρεπό, μόνο κυριακή καθόμουν, που κι αυτήν σε κάποια φάση έπαψε, πέρασα περίοδο υπερκόπωσης, πήγαινα δούλευα με 39 πυρετό κι ένα σωρό άλλαα περισταστικά, και έφτασε η στιγμή που έκανα το 8ωρο μου, πήγαινα και έφευγα στην ώρα μου όπως έπρεπε να κάνω, και άρχισαν από τα αφεντικά τα μούτρα, οι ειρωνίες, οι σπόντες ότι άλλαξα, παρατηρήσεις χωρίς λόγο, άρχισαν να μην μου εμπιστεύονται καν το ταμείο, ότι εγώ ας πούμε θα έπαιρνα λεφτά από το ταμείο;;;; που αν ήθελα θα' παιρνα 1,000€ καθημερινά αφού αποδείξεις δε κόβαμε.
Ε νταξ έκανα υπομονή κάποιους μήνες, εν τέλη παραιτήθηκα, με παρακάλαγαν και 3-4 μήνες μετά να πάω με μεγαλύτερο μισθό, αλλά heelll nooo, προτιμώ να είμαι σε ένα περιβάλλον καλό και ήσυχο, χωρίς πολλά λεφτά, που δε θα με πιάνουν τα κλάματα κάθε πρωί πριν πάω στην δουλειά, παρά να παίρνω καλό μισθό. Όχι ούτε με 1,500€ δε θα ξαναπήγαινα σε τέτοιο περιβάλλον.
Η ψυχική μας υγεία είναι το πιο σημαντικό.
