ερώτηση: πιστεύεις ότι, δλδ, ένα παιδί σε αυτές τουλ τις ηλικίες (10-11-12-13) μπορεί να δεχτεί ότι η μαμά του/ο μπαμπάς του είναι "κανονικοί" άνθρωποι και ότι μπορεί για 2 χρόνια να είναι ο κ. Γιάννης, μετά κανείς, μετά ο κ. Κώστας (και μετά ο κ. Ανδρέας που θα είναι για πάντα πιθανόν). Την άποψη σου ζητάω, δεν έχω καμία εμπείρια προσωπική με το θέμα (φτου φτου οι γονείς μου ακόμα μαζί είναι κ εγώ παιδιά δεν έχω). Εννοώ, δεν είναι ψυχοφθόρο για το παιδί?
Το λέω, γιατί ένα επιχείρημα που ακούω-και εδώ μέσα- είναι ότι τα όποια ψέμματα ή απόκρυψη της σχέσης, υποτίθεται ότι γίνονται για να είναι "σταθερό το περιβάλλον που μεγαλώνει το παιδί", "να μην πρέπει το παιδί να υποστεί τις επιπτώσεις των δικών μου επιλογών" κοκ.
Άποψη ζητάω (μιας και φάνηκες πρόθυμη να τη δώσεις), δεν κρίνω, απλώς πραγματικά δεν μπορώ να μπω στη λογική και να το σκεφτώ από όλες τις μεριές (που σίγουρα ένας συνειδητοποιημένος γονιός θα το έχει κάνει)
Ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη για την έκταση της απάντησής μου και τονίζω πως δεν εκφράζω καμία universal αλήθεια, αλλά μονάχα τη δική μου άποψη, βασισμένη στην εμπειρία μου.
Με ρωτάς αν χρειάζεται ένα παιδί να γνωρίσει όλους τους ερωτικούς συντρόφους που περνούν απ' τη ζωή του γονιού του; Πιστεύεις πως υπάρχει απόλυτη απάντηση; Οι διαφορετικές περιπτώσεις είναι τόσες, όσοι και οι διαζευγμένοι γονείς και κάθε παιδί χωριστά.
Τουλάχιστον κάτω από φυσιολογικές συνθήκες, αυτός που φέρνει ένα παιδί στον κόσμο ονειρεύεται να του χαρίσει την «τέλεια» οικογένεια. Ανάλογα με την ωριμότητα και την κρίση του επιλέγει τον κατάλληλο σύντροφο για γονέα του παιδιού του. Ακόμη όμως κι αν δεχτούμε ότι κάνει την ιδανικότερη επιλογή, υπάρχει πάντα ο αστάθμητος παράγοντας, κομμάτι του οποίου ονομάζεται ...θάνατος. Τίποτα και κανένας δεν μπορεί να σου εγγυηθεί ότι δε θα χρειαστεί μια μέρα να αναλάβεις εξʼ ολοκλήρου την ευθύνη του παιδιού σας.
Με δεδομένο λοιπόν ότι το ιδανικότερο θα ήταν το παιδί να συμβιώσει με τους βιολογικούς του γονείς, πράγμα που για Χ λόγους δεν μπορεί να συμβεί, κάθε άλλη επιλογή είναι θέμα καταστάσεων.
Αν στην ηλικία των 12 ένα παιδί δεν μπορεί να δεχτεί ότι οι γονείς του είναι «κανονικοί» άνθρωποι με αισθήματα και αδυναμίες κτλ κτλ κάτι έχεις κάνει λάθος στις προηγούμενες ηλικίες... Τώρα, για την ποσότητα και την ποιότητα των ανθρώπων που θα περάσουν από τη ζωή του, υπεύθυνος μέχρι κάποια ηλικία είναι ο γονιός.
Ένας «κανονικός» άνθρωπος πάντως εκτός από ερωτικούς δεσμούς έχει και φιλίες και συγγενείς τους οποίους φυσικά φέρνει σε επαφή με το παιδί του και τους οποίους φυσικά μπορεί να χάσει εξʼ αιτίας πολλών παραγόντων: Θάνατο, διένεξη, μετακόμιση κτλ. Όπως καταλαβαίνεις δεν μπορείς να μεγαλώνεις το παιδί σου μέσα σε μια κλειστή γυάλα με κάμποσα αφρολέξ για τις προσκρούσεις.
Το παιδί μεγαλώνοντας γίνεται μέρος ενός ευρύτερου κοινωνικού συνόλου από αυτό της οικογένειας, ειδικά μπαίνοντας στην εφηβεία και κατά τη γνώμη μου, καλό θα ήταν να αποκτά τις φυσιολογικές εμπειρίες που καλείται να ζήσει και να αντιμετωπίσει ένας άνθρωπος, σταδιακά φυσικά και με τη στήριξή σου. Γιʼ αυτό και δεν είναι ανάγκη να συστήσεις το νέο σύντροφό σου σαν τον εραστή σου στην αρχή, αν το κρίνεις απαραίτητο, παρά σαν ένα φίλο με τον οποίο κάνεις παρέα και περνάς όμορφα. Στα δώδεκα (μια που μιλάμε γιʼ αυτήν την ηλικία) τα παιδιά έχουν «κολλητούς» και ξέρουν πολύ καλά τι σημαίνει να προτιμάς την παρέα κάποιου από κάποιον άλλο. Η Απώλεια είναι μέρος της ζωής και κάθε προσπάθειά μας να την κρατήσουμε μακριά από ένα παιδί που ήδη την έχει βιώσει εξάλλου, δε πιστεύω πως το βοηθά να ωριμάσει και να αναπτυχθεί φυσιολογικά.
Νομίζω πως κάθε διαζευγμένος έχει να αναλογιστεί μια παραπάνω συνθήκη από έναν ελεύθερο: «Ποιος σύντροφος μπορεί να είναι κατάλληλος και ιδανικός για μένα αν δεν μπορεί να αποκτήσει μια καλή φιλική σχέση με το παιδί μου»;
Πως θα ικανοποιηθεί αυτή η συνθήκη, χωρίς να έρθουν σε επαφή τα δύο αυτά άτομα;
Ειδικά όταν ο νέος σύντροφος δεν έχει δικά του παιδιά και δεν ξέρει ούτε πως θα νιώσει, ούτε πως να συμπεριφερθεί κοντά σε ένα παιδί.
Κάποιοι πιστεύουν πως ο διαζευγμένος γονιός που επωμίζεται την ανατροφή του παιδιού, οφείλει να περάσει την υπόλοιπη ζωή του με σύντροφο τη μοναξιά, θυσιάζοντας την προσωπική του ευτυχία ώστε να μην υπάρξει η παραμικρή πιθανότητα το παιδί να πληγωθεί.
Εγώ δεν είμαι αυτής της άποψης, διότι θέλοντας και μη, κάθε απωθημένο που βιώνει ο γονέας επηρεάζει άμεσα κάθε πτυχή της ανάπτυξης και της ζωής του παιδιού του.
Πως μπορεί να υπάρξει ισορροπημένο παιδί από έναν γονιό που βρίσκεται σε ανισορροπία; Ποιο μπορεί να είναι άλλωστε το μήνυμα που θα περάσει στο παιδί μέσα από τον αφύσικο «μοναστικό βίο» του γονιού του, για τον Έρωτα, τις σχέσεις, το γάμο;
Εκτός αυτού, θεωρώ αυτού του είδους τη «θυσία», υποκριτική και ίσως και υπερβολική ειδικά εξʼ αιτίας της πιθανότητας να εξωτερικευτεί όταν το παιδί θα είναι σε μεγαλύτερη ηλικία, γεμίζοντάς το με ενοχές («Εγώ που χαράμισα τη ζωή μου για σένα κι εσύ δείχνεις αχαριστία»).
Τα παιδιά έτσι κι αλλιώς υφίστανται το βάρος των επιλογών μας αφού μέχρι κάποια ηλικία είμαστε υποχρεωμένοι να αποφασίζουμε γιʼ αυτά. Για μένα είναι εξʼ ίσου επώδυνο να βλέπει ένα παιδί το γονιό του μοναχό και δυστυχισμένο με το να υποστεί έναν πιθανό νέο χωρισμό. Στη δεύτερη περίπτωση τουλάχιστον μπορεί να διδαχθεί πως "ό,τι δε μας σκοτώνει, μας δυναμώνει" και να αποκτήσει έτσι μια υγιή αντιμετώπιση τέτοιων καταστάσεων. Όλα αυτά εξαρτώνται από τη στάση του γονιού. Αν ο γονιός νιώθει ενοχές για το διαζύγιό του, ενοχές για τη νέα σχέση του, ενοχές για τη ζωή του, επόμενο είναι το παιδί να επηρεαστεί αντίστοιχα.
Όπως και να το κάνουμε, πατέρα ή μάνα μπορείς να χάσεις μόνο ΜΙΑ φορά! (και δε μιλάω φυσικά για τις φωτισμένες περιπτώσεις ανθρώπων που στάθηκαν σε «ξένα» παιδιά καλύτερα κι από βιολογικοί γονείς αφού σε αυτή την περίπτωση λογικά δεν τίθεται θέμα πληγής). Ο διαζευγμένος γονιός κατά τη γνώμη μου, δε θα πρέπει να ψάχνει για έναν νέο πατέρα ή μια νέα μητέρα, αλλά για ένα σύντροφο δικό του που στην ιδανικότερη περίπτωση θα έχει με το παιδί του μια αληθινή σχέση φιλίας και τρυφερότητας επενδεδυμένη με εκτίμηση και σεβασμό, του ενός προς τον άλλο.
