Η Συμπαντική Νόηση έφτιαξε τον άνθρωπο.
Του έδωσε υλική υπόσταση, συνάμα όμως και μια σπίθα Νόησης, κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν. Η ασθένεια οφείλεται στην αλληλεπίδρασή του με το περιβάλλον και τους μικροοργανισμούς (ιούς, βακτήρια, πρωτόζωα, μύκητες). Ας μην ξεχνούμε ότι ο πλανήτης ανήκει στα βακτήρια. Αν δεν υπήρχαν βακτήρια δεν θα υπήρχε και άνθρωπος. Είναι λοιπόν το απαραίτητο τίμημα που πληρώνουμε για την ύπαρξή μας σ' αυτήν την υλική διάσταση. Επίσης, όσο κι αν εμάς μας φαίνεται "κακό", έχουν κι οι άλλοι οργανισμοί το δικαίωμα ύπαρξης και άρα δεν είναι παράδοξο που εμείς αποτελούμε ξενιστές τους. Ο άνθρωπος διδάσκεται πως δεν είναι παρά ένας, έστω υψηλός, κρίκος μέσα στην αλυσίδα της ζωής. Ο "ορθολογισμός" που διδάσκει το αντίθετο, είναι παραλογισμός!
Του έδωσε τη μετάλλαξη, ώστε να έχει τη δυνατότητα ποικιλομορφίας και συνεπώς εξελικτικής προσαρμογής. Μαζί, ως παρελκόμενο, του έδωσε και τη γενετική ανωμαλία, αναγκαίο τίμημα που πληρώνουμε για την εξέλιξή μας.
Από την άλλη, του έδωσε ένα εξαιρετικό ανοσοποιητικό σύστημα, ικανό να καταπολεμήσει έναν τεράστιο αριθμό παθογόνων, αλλά και να διατηρήσει ισορροπία με τον ακόμη μεγαλύτερο αριθμό συμβιωτικών βακτηρίων που κουβαλά μέσα του. Του έδωσε και τεράστιες ικανότητες αυτοΐασης, για όσους έχουν την πίστη και τη θέληση να τις κινητοποιήσουν, για όσο δηλαδή το Θέλημα για ζωή, είναι ισχυρότερο από το Θέλημα για "μετάβαση".
Του έδωσε το θάνατο, ώστε ν' αναγεννάται κι έτσι να ξεπερνά την αναπόφευκτη φθορά της ύλης και την πανδαμάτορα Εντροπία του Σύμπαντος και να εξελίσσει τη νόησή του, γιατί το παρόν σύμπαν πιθανότατα περιέχει και άλλες διαστάσεις πέραν αυτής που βιώνουμε. Του έδωσε επίσης το θάνατο, ο οποίος ταυτίζεται με την έννοια της "Φυσικής Επιλογής", ώστε να εξελίσσεται, όχι ως άτομο αλλά ως ανθρωπότητα, συνεπώς να προσαρμόζεται καλύτερα στο περιβάλλον του κι έτσι ο άνθρωπος που υπάρχει σήμερα (εγώ ή εσείς) να είναι περισσότερο βιώσιμος και να ζει καλύτερα και περισσότερο από πριν.
Του έδωσε τον πόνο, ώστε να μάθει ν' αποφεύγει όσα είναι επικίνδυνα γι' αυτόν. Για παράδειγμα, όταν σε σπάνιες γενετικές ανωμαλίες, μωρά γεννιούνται χωρίς να έχουν την αίσθηση του πόνου, κατατρώγουν τα χείλη τους και τη γλώσσα τους, όπως και τα δάκτυλά τους, γι' αυτό τους αφαιρούν τα δόντια!!! Του έδωσε και τις ενδορφίνες, ως φυσικά αναλγητικά που εκκρίνονται στον εγκέφαλο σε περίπτωση ακραίου πόνου, σε σημείο που ο υπέρτατος πόνος ν' αποτελεί για κάποιους υπέρτατη ηδονή, ή τρόπο για μετακίνηση του "σημείου συναρμογής" κατά Καστανέντα.
Όλα εν σοφία εποίησε και τα παραπάνω αποτελούν πορίσματα της βιολογίας και όχι της θεολογίας, συνεπώς διακατέχονται από ορθολογισμό.
Ταυτόχρονα, του έδωσε τη Σκέψη και τη Συνείδηση, καθώς και το Αυτεξούσιο, ώστε να μπορεί να δοκιμάσει, να πειραματιστεί, να αμαρτήσει, ν' αναζητήσει τη Γνώση (κι όχι τις γνώσεις) και τελικά ν' αποφασίσει τι είναι αυτό που πρέπει να κάνει και τι όχι. Αν η Αλήθεια δινόταν "καθ' υποβολήν" δεν θα είχε καμία αξία, αφού έτσι θα καταργούσε ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της, την Ελευθερία, συνεπώς θα αυτοκαταργήτο ως Αλήθεια.
Η έννοια της Αγάπης δεν είναι εύκολα κατανοητή στον παρόντα κόσμο. Ο άνθρωπος θεωρεί κάτι κακό, επειδή δεν έχει τη γνώση και τη συναίσθηση του απώτερου αποτελέσματος, ούτε μπορεί ν' αποδεχτεί το θάνατο, επειδή είναι εγκλωβισμένος στον μικρόκοσμο του εγωισμού. Είμαστε αναπόσπαστα μέρη μιας συμπαντικής ενότητας με όλα τα πλάσματα ή τα αντικείμενα αυτού του κόσμου. Όσο διαχωρίζουμε τον εαυτό μας από αυτά, υποφέρουμε πνευματικά και ο κόσμος υποφέρει μαζί με μας. Η έλλειψη φθοράς, ασθένειας, θανάτου και ψυχικής οδύνης θα προϋπέθετε ένα σύμπαν σταθερό, ακίνητο, χωρίς δυνατότητα εξέλιξης. Φαίνεται ότι το ανώτερο "Καλό", εμπεριέχει αναπόσπαστα την έννοια της Εξέλιξης ή αλλιώς "Προσαρμογής".
Πράγματι θαυμάσια η ερώτηση του Νωέως: Τι είναι "κακό", για τον "Θεό";;; Η παραπάνω απάντησή μου, κινείται σε αυτό το κλίμα.
Κατά τ' άλλα: Πιστεύω πως η ποίηση είναι πάνω από την επιστήμη, αφού ένα ποίημα δεν χάνει την αξία του για χιλιάδες χρόνια, ενώ ένα επιστημονικό πόρισμα έχει πεπερασμένη ζωή, μέχρι η επιστήμη ν' ανακαλύψει κάτι νέο και να το καταργήσει.
Τέλος, πιστεύω πως αν δεν δώσεις αγάπη, δεν μπορείς να πάρεις.
