Η μελέτη μου επάνω στην κάρτα του Ερημίτη με οδήγησε σε ποικίλες ατραπούς. Κυρίως όμως με οδήγησε πίσω, στις προηγούμενες κάρτες και σε στοιχεία τους τα οποία είχα παραβλέψει όταν βρισκόμασταν σʼαυτές.
Σας παραθέτω ένα ποίημα του Crowley σε δική μου μετάφραση, που όπως αναφέρει στα σχόλια σχετίζεται με τον Ερημίτη, από την ποιητική του συλλογή «Το βιβλίο των Ψεμμάτων» :
Αχυράνθρωποι (Windlestraws)
Η Άβυσσος των Παραισθήσεων έχει Λόγο και Νόμο.
Όμως στʼ αλήθεια δεν υπάρχει δεσμός μεταξύ των Αθυρμάτων των Θεών.
Αυτός ο Λόγος και ο Νόμος είναι τα Δεσμά του Μεγάλου Ψεύδους.
Αλήθεια! Αλήθεια! Αλήθεια! Βοά ο Κύριος της Αβύσσου των Παραισθήσεων.
Δεν υπάρχει Σιγή σʼ αυτή την Άβυσσο.
Γιατί όλα όσα οι άνθρωποι αποκαλούν Σιγή, είναι η Φωνή Της.
Αυτή η Άβυσσος λέγεται ακόμα «Κόλαση» ή «Οι Πολλοί».
Ονομάζεται «Συνείδηση» και «Το Σύμπαν» ανάμεσα στους ανθρώπους.
Όμως ΑΥΤΟ που ούτε σιγεί, ούτε ομιλεί
αγαλιά μέσα εκεί.
Σημείωση του Crowley για το ανωτέρω ποίημα:
Το Σύμπαν είναι παρανοϊκό• ο νόμος της αιτίας και του αποτελέσματος είναι μια αυταπάτη ή έτσι μοιάζει μέσα στην Άβυσσο, η οποία έτσι αναγνωρίζεται ως συνείδηση, οι πολλοί ή και τα δύο, αλλά μέσα σʼαυτό υπάρχει μια μυστική ενότητα που αγαλιά. Αυτή η ενότητα είναι πολύ πέρα από κάθε σύλληψη.
«Δεν υπάρχει Σιγή σʼ αυτή την Άβυσσο» ...
Ο Ώρος, γιος της Ίσιδας και του Όσιρι σε παιδική ηλικία συμβόλιζε τον νεογέννητο Ήλιο, που ανέτειλε κάθε πρωί. Όταν τα ελληνικά στρατεύματα του Μέγα Αλέξανδρου κατέλαβαν την Αίγυπτο οι Έλληνες ταύτισαν τον Αρποκράτη με τη σιωπή εξʼ αιτίας των απεικονίσεών του.
Ο Αρποκράτης από το Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης. (2 αιώνας π.χ.)
Στο παρόν αγαλμάτιο εικονίζεται ως παιδί στην ηλικία της αθωότητας, με μακριά μαλλιά και στεφάνι από φύλλα κισσού και λουλούδια. Στηρίζεται με τον αγκώνα σε δένδρο, το οποίο καλύπτεται από το ιμάτιο που του πέφτει από τον ώμο. Στο αριστερό του χέρι κρατά κέρας αφθονίας, γεμάτο με καρπούς. Με το δεξί του χέρι κάνει τη χειρονομία που επιβάλλει τη σιωπή στους μυημένους. Το γεγονός ερμηνεύθηκε από του Έλληνες ως πρόσκληση σε σιγή και περίσκεψη.
Ο Αρποκράτης, συναντάται στις κάρτες του Τρελού (Μηδέν) αλλά του Αιώνα (ΧΧ). Η σύνδεσή του με τον Τρελό είναι προφανής αφού και οι δύο είναι σύμβολα αθωότητας. Στην κάρτα του Αιώνα, που θα συναντήσουμε παρακάτω, ο Αρποκράτης βρίσκεται στο μέσον της κάρτας αποτελώντας τη βασική μορφή που την κοσμεί.
Ο Αιών
Ο Αρποκράτης, «Ο Κύριος της Προστασίας», υποδηλώνει το Περιπλανόμενο Πνεύμα, τον Αγνό και Τέλειο Περιπλανόμενο Ιππότη, ο οποίος απαντά στο αίνιγμα της Σφίγγας, παρόλο που η Σιγή δεν αποτελεί απάντηση του Αινίγματος, αλλά απορρέει από αυτήν. Η απάντηση του Αινίγματος της Σφίγγας άλλωστε, είναι ο Άνθρωπος.
Η Σιγή είναι η Ισορροπία της Τελειότητας. Είναι η τέταρτη δύναμη της Σφίγγας, μετά τη Γνώση, τη Θέληση και την Τόλμη.
Για να επιτύχει ο άνθρωπος σε κάθε έγχειρημά του θα πρέπει να γνωρίζει τι πρέπει να γίνει, να θέλει να το κάνει, να το τολμήσει και να παραμείνει σιωπηλός με οξυδέρκεια.
Επίσης, για να μπορεί ο άνθρωπος να ΤΟΛΜΗΣΕΙ θα πρέπει να ΓΝΩΡΙΖΕΙ. Για να ικανοποιήσει τη ΘΕΛΗΣΗ του θα πρέπει να ΤΟΛΜΗΣΕΙ και για να έχει τον έλεγχο του εγώ και της ΘΕΛΗΣΗΣ του, θα πρέπει να παραμείνει ΣΙΩΠΗΛΟΣ.
Όταν κάποιος δε γνωρίζει θα πρέπει να έχει τη θέληση να μάθει.
Όταν άλλωστε δε γνωρίζει είναι ανόητο να τολμήσει, αλλά είναι πάντα σοφό να μείνει σιωπηλός.
Ο άνθρωπος είναι σαν τη Σφίγγα. Και οι δύο αποτελούνται από τα τέσσερα στοιχεία, αλλά στον άνθρωπο υπάρχουν σε διαφορετικές αναλογίες και δεν είναι ισορροπημένα, ενώ στη Σφίγγα τα στοιχεία ισορροπούνται και συνεργάζονται. Η Σφίγγα αντιπροσωπεύει τον τελειοποιημένο άνθρωπο, το Μάγο. Οι τέσσερις δυνάμεις της Σφίγγας είναι "οι τέσσερις λέξεις του Μάγου," οι "τέσσερις αναπόφευκτοι όροι" που φέρνουν το άτομο στην κατάσταση της τελειότητας και της ισορροπίας που συμβολίζονται από αυτήν.
Οι τεσσερις δυνάμεις της Σφίγγας αντιστοιχούν στα τέσσερα Κέρουμπ, σε τέσσερα ζώδια αλλά και στα τέσσερα στοιχεία ως εξής:
Γνώση – Ανθρωπος – Υδροχόος - Αέρας
Θέληση – Ταύρος – Ταύρος (ζώδιο) - Γη
Τόλμη – Λιοντάρι – Λέων – Φωτιά
Σιγή – Αετός – Σκορπιός – Νερό
Η Αρχαία Επίδαυρος χρησίμευε και ως τόπος λατρείας αιγυπτιακών Θεοτήτων, όπως διαφαίνεται από νεότερα ευρήματα! Μέχρι πρόσφατα πιστευόταν πως ένα Ιερό της περιόδου του 2ου μ.Χ.αιώνα, ήταν η στοά ή η παλαίστρα ενός ναού που ήταν αφιερωμένος στον Ασκληπιό, τον Απόλλωνα και την Υγεία. Σύμφωνα όμως με τις νέες αποκαλύψεις, οι θεότητες αυτές ήταν ταυτισμένες με τους Αιγύπτιους θεούς Όσιρις, Ίσις και Αρποκράτης και το κτήριο που είχε ανακαλυφθεί το 1982, χρησίμευε τελικά ως τόπος λατρείας τους. Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξαν οι επιστήμονες ύστερα από εργασίες συντήρησης που ξεκίνησαν το 1999 και είχαν ως αποτέλεσμα την ανάδειξη ενός αιγυπτιακού ιερού, που βρίσκεται στα βόρεια του προπύλου του Γυμνασίου που αποτελούσε τμήμα του αρχαίου Ιερού του Μαλεάτα.
Στην αρχαία Ελλάδα οι πρόγονοί μας δίδασκαν τη Σιγή ως ύψιστη αρετή.
Λέγεται ότι ο Πυθαγόρας επέβαλε στους μαθητές του Σιγή, επί τέσσερα χρόνια. Τους απαγόρευε όχι μόνο την ομιλία, αλλά και κάθε είδους ερώτηση, με ποινή την αποβολή απ΄τη σχολή του.
Με αυτό τον τρόπο τους εξασκούσε στην Αυτοκυριαρχία στην Αυτοεπιβολή, στην Αυτοενδοσκόπηση, στην Αυτογνωσία, την Αυτοσυγκέντρωση αλλά και τη Θεληματική χρήση του νου και της δυναμικότητας του Εγώ.
Ο Ιπποκράτης έλεγε «Σιγήν ου μόνον άδιψον, αλλά και άλυπον και ανώδυνον» (Η σιγή όχι μόνο δεν προκαλεί την επιθυμία, αλλά επίσης δεν φέρνει στεναχώριες, πίκρες και πόνους).
Ο Σιμωνίδης πάλι διδάσκει: «Λαλήσας μεν πολλάκις μετανόησε, σιωπήσας δε ουδέποτε».
"Μη δώτε το άγιον τοις κυσί μηδέ βάλητε τους μαργαρίτας υμών έμπροσθεν των χοίρων μήποτε καταπατήσωσιν αυτούς εν τοις ποσίν αυτών και στραφέντες ρήξωσιν υμάς" γράφει ο Ματθαίος. Κι αυτό γιατί οι άνθρωποι, ό,τι δεν κατανοούν το δαιμονοποιούν, το παρανοούν, το παραποιούν και το παρεξηγούν.
Εκτός των άλλων όμως η Σιγή αφήνει το πνεύμα ελεύθερο και αδέσμευτο να πετά στα αιθέρια ύψη και να επινοεί και να συλλαμβάνει λεπτότατα διανοήματα. Οι μεγάλες εμπνεύσεις και οι διαυγείς ενοραματισμοί πετυχαίνονται σε στιγμές απόλυτης Σιγής.
Θα μπορούσαμε να πούμε οτι και το να σκεφτούμε για τη Σιγή αποτελεί λάθος, γιατί η φύση της είναι Αγνή Ύπαρξη, δηλαδή Ανυπαρξία, με αποτέλεσμα να βρίσκεται πέρα από κάθε σκέψη ή διαίσθηση.
Πηγές:
[1] [2] 
