Τα διαβεβαίωνα επισης οτι εγω δεν επρόκειτο να την κάνω όσο με χρειαζονταν. Οπότε όπως καταλαβαίνεις έχουν σφαιρική γνώση του αντικειμένου καλύτερη ίσως απο καθε άλλον.
Νομίζω έχουμε μπερδέψει τη γνώση με τη γνωστική αντίληψη μιας τέτοιας πληροφορίας από ένα παιδι και θα μιλήσω γενικά ...
Δεν βρήκα παρόμοιο θέμα ώστε να το γράψω εκεί, οπότε αν υπάρχει ας μεταφερθεί. Αγγίζει ένα τεράστιο θέμα, τόσο παιδαγωγικής όσο και νευρολογίας–ψυχολογίας, που συχνά μπερδεύεται στον κομβικό ρόλο της γονεϊκότητας.
Σε αυτή τη φράση υπάρχει ξεκάθαρη έλλειψη αντίληψης και επίγνωσης του τι μεταθέτεις σε ένα παιδί, όποιας ηλικίας κι αν είναι πόσο μάλλον αν έχει μεγαλώσει μέσα σε κάτι τέτοιο.
Θα μιλήσω ως "παιδί" σε σωμα ενηλίκου … Όλοι υπήρξαμε και μπορούμε να μπούμε στη θέση τους, γιατί ο ρόλος του μπαμπά είναι κομβικός για την εξέλιξη της μετέπειτα ζωής.
Αν ήξερα ότι κρατάω με το ζόρι έναν πατέρα στη ζωή μόνο και μόνο για εμένα, θα κουβαλούσα τεράστιο βάρος και τύψεις.
Έναν πονεμένο ταλαιπωρημένο γονεα απο μια αντικειμενική δύσκολη ασθενεια , που τον αναγκάζω εγώ ως παιδί να "ζει" μια ζωή που τον ταλαιπωρεί, θα τον είχα απαλλάξει στο εδώ και τώρα από αυτό το "δικό μου βάρος".Εγω η ιδια θα τον πήγαινα χθες να κανει πράξη την επιθυμία του .Θα αναλάμβανα δηλαδή ως παιδί, τον ρολο του γονέα(ανακούφιση ,φροντίδα του ) ...Ποιος ξέρει, ίσως έκανα και πράξη αυτά που ο ίδιος μου μάθαινε για τη χρήση ευθανασίας, γιατί αν θα τον είχα απαλλάξει από το βάρος να με φροντίζει, θα ερχόταν και αυτού η σειρά… Τεράστια εμπλοκή.
Επειδή όμως εδώ είμαστε μόνο ενήλικες και ισως και αυριανοί γονεις , καλό είναι να έχουμε μια αντικειμενική προσέγγιση μιας τέτοιας κατάστασης, χωρίς να κάνουμε καμία "επίκληση στο συναίσθημα"..Το ξερω ακούγεται δύσκολο αλλα δυστυχώς αυτο κάνουμε πολλές φορες άθελα μας .
Πολύ ωραία η οπτική "το κάνω για τα παιδιά μου", αλλά ας σκεφτούμε τι επικοινωνούμε σε αυτά τα παιδιά, που στην τελική δεν φταίνε σε τίποτα, να πιστεύουν ότι κρατούν στη ζωή έναν γονέα που δεν αντέχει να είναι ζωντανός…Να το βλέπουν να ποναει να ταλαιπωρείτε και μέσα στα αυτια τους να παίζει η μασημενη κασετα "για εσένα το κανω " ...
Νομίζω ότι ακόμη κι αν ο γονέας θεωρεί πως το παιδί έχει τη γνωστική ικανότητα , επειδή του το επικοινωνεί να το διαχειριστεί, στην πραγματικότητα κανένα παιδί δεν θα ήθελε να "τυραννά" με τέτοιο τρόπο τον γονέα του.
Το ίδιο θα πω και για τα παιδιά που είναι υποχρεωμένα να ζουν σε μια οικογένεια με καβγάδες και βία, ακούγοντας τους γονείς να λένε ότι "μένω για τα παιδιά μου" αδιαφορώντας πραγματικά για το τι βίαια μηνύματα λαμβάνουν και πώς τα ενδοβάλλουν, εφόσον μιλάμε για τελείως διαφορετικές προσωπικότητες από εμάς.
Άθελά μας, θεωρώ ότι μεταδίδουμε στα παιδιά μας τραύματα πολλών γενεών. Το γενεαλογικό τραύμα που μιλάει σε τετοιες περιπτώσεις δεν μπορεί να εξηγηθεί σε ένα παιδί έτσι όπως το αντιλαμβάνεται ο γονέας, εφόσον το παιδί δεν έχει την αντίληψη να κατανοήσει από πού πηγάζει όλο αυτό.
Το πώς διαχειρίζεται ένας άνθρωπος μια νόσο ή μια αναπηρία έχει να κάνει με τις πεποιθήσεις που έχουν μεταδοθεί από το βασικό πυρηνικό σύστημα (την οικογένεια).
Ας αναλογιστούμε τι μηνύματα περνάμε στα παιδιά μας όταν θεωρούμε τη ζωή δυσβάσταχτη ΑΝ προκύψει μια ασθένεια. Τι φόβο και άγχος καλλιεργούμε, όταν υπάρχει η πεποίθηση πως ΑΝ τα βρει μια τέτοια νόσος, η ζωή μετέπειτα θα είναι βασανιστική , ενώ όλα αυτά είναι υποκειμενικά και αλλάζουν σε κάθε άνθρωπο .
Καλό είναι ακόμη και την ύστατη στιγμή να παραδεχτούμε πόσο εγωκεντρικά ενεργούμε και τι διπλά μηνύματα περνάμε στα παιδιά μας κάνοντας ίσως την πιο δύσκολη και για εμένα προσωπικά, "κακοποιητική" συμπεριφορά προς ένα παιδί
Επίκληση στο συναίσθημα… «Για εσένα το κάνω…»
Αυτά τα μηνύματα είναι που κατέστρεψαν γενιές και ξαναλέω,
μιλάω γενικά χωρίς να αγιζω το τι γράφτηκε ανώνυμα εδω μέσα και χωρις καμιά εγκυρότητα σε οποιαδήποτε πληροφορία για τα δικα μου μάτια
Όσο ώριμο κι αν φαίνεται ένα παιδί, δεν είναι σε θέση γνωσιακής επεξεργασίας μιας τόσο βαριάς πληροφορίας. Ίσα ίσα του δημιουργούμε τεράστια άγχη, βάρη και πεποιθήσεις για τη ζωή…
Και όχι, η ζωή μας δεν αξίζει μόνο μέσα από τα παιδιά μας… Και αν είναι μη τους το λέτε.
Απλά δώστε τον αγώνα σας και αφήστε τα να το αντιληφθούν μόνα τους. Αλλιώς το γενεαλογικό τραύμα διαιωνίζεται και θα "σπάσει" μόνο όταν κάποιος αποφασίσει να το δουλέψει συνειδητά και ίσως με επιστημονική βοήθεια.
Τα παιδιά για εμένα ειναι ιερα ...ζυμαρακια στα χερια μας , δεν πρέπει να αγγίζονται σε τόσο βαριά θέματα ως μοχλός επικύρωσης ακόμη κι αν υπάρχει δίκιο.
Για κάποιον άλλον μπορεί να μην ισχύει, και το κατανοώ. Δεν το επικροτώ όμως σε καμία των περιπτώσεων, αν θέλω πραγματικά να λέω ότι προσπαθώ να βγάλω στην κοινωνία παιδιά χωρίς άγχη, ανασφάλειες και ωμές μη γνωσιακά επεξεργασμένες πληροφορίες, που δημιουργούν έντονα, μη διαχειρίσιμα συναισθήματα, μετατρέποντάς τα σε τραύμα.
