@ fantasmene,
Τίποτα δεν μου προκαλεί τόση αηδία όση οι λέξεις της κοινωνικής ηθικής. Από μόνη της η λέξη "πρέπει" είναι για μένα "δυσάρεστη" σαν παρείσακτος. Αλλά οι όροι "καθήκον του πολίτη", "αλληλεγγύη", "ανθρωπιστικός" και άλλοι της ίδιας εμβέλειας με αηδιάζουν σαν να ήταν βρωμιές που μου πέταξαν πάνω μου από κάποιο παράθυρο.
Νιώθω προσβεβλημένος στην ιδέα ότι κατά τύχη αυτές οι εκφράσεις μπορεί να με αφορούν, ότι μπορεί ν'αναγνωρίσω πώς έχουν όχι κάποια αξία αλλά κάποιο νόημα.
Είδα, στη βιτρίνα ενός μαγαζιού που πουλάει παιχνίδια, κάποια πράγματα που μου θύμισαν ακριβώς τι είναι αυτές οι εκφράσεις. Είδα, σε ψεύτικα πιάτα, ψεύτικα φαγητά για κουκλοτραπεζαρίες. Στον άνθρωπο που υπάρχει, αισθησιακό, εγωιστή, ματαιόδοξο, φίλο των άλλων γιατί έχει το χάρισμα της ομιλίας, εχθρό των άλλων γιατί έχει το χάρισμα της ζωής, στον άνθρωπο αυτόν τι έχουμε να δώσουμε για να παίξει κούκλες με λέξεις άδειες από ήχο και ρυθμό;
Η διακυβέρνηση βασίζεται σε δύο πράγματα: καταπιέζω και εξαπατώ. Το κακό αυτών των φανταχτερών όρων είναι πως ούτε καταπιέζουν ούτε εξαπατούν. Μεθούν, στην καλύτερη περίπτωση, κι αυτό είναι διαφορετικό.
Αν μισώ κάτι, αυτό είναι οι μεταρρυθμιστές. Ο μεταρρυθμιστής είναι ένας άνθρωπος που βλέπει τα επιφανειακά δεινά του κόσμου και προτείνει να τα επιδιορθώσει χειροτερεύοντας τα θεμελιώδη. Ο γιατρός προσπαθεί να προσαρμόσει το ασθενές σώμα στο υγιές σώμα. Αλλά εμείς δεν ξέρουμε τι είναι υγιές και τι ασθενές στην κοινωνική ζωή.
Με πονάει η ιδέα ότι κάποιος νομίζει πως μπορεί ν'αλλάξει κάτι προκαλώντας ταραχές. Η βιαιότητα, όποια κι αν είναι, υπήρξε ανέκαθεν για μένα μια προεξέχουσα μορφή ανθρώπινης ανοησίας.
Έπειτα, όλοι οι επαναστάτες είναι ανόητοι, όπως, σε μικρότερο βαθμό, γιατί είναι λιγότερο ενοχλητικό, και όλοι οι μεταρρυθμιστές.
Επαναστάτης, ή μεταρρυθμιστής -το λάθος είναι το ίδιο. Ανίκανος να ελέγξει ή να αναθεωρήσει την ίδια του τη στάση απέναντι στη ζωή, που είναι τα πάντα, ή τον ίδιο του τον εαυτό, που είναι σχεδόν τα πάντα, ο άνθρωπος προσπαθεί να ξεφύγει θέλοντας ν'αλλάξει τους άλλους ή τον εξωτερικό κόσμο. Κάθε επαναστάτης, κάθε μεταρρυθμιστής, είναι δραπέτης. Πολεμώ σημαίνει δεν είμαι ικανός να πολεμήσω τον εαυτό μου. Μεταρρυθμίζω σημαίνει δεν επιδέχομαι διόρθωση.
Ο άνθρωπος που διαθέτει δίκαιη ευαισθησία και ορθή κρίση, εφόσον τον απασχολεί το κακό και το άδικο στον κόσμο, προσπαθεί, φυσικά, να το διορθώσει πρώτα απ'όλα, σε ό,τι βρίσκεται πιο κοντά του. Και το πιο κοντινό είναι ο εαυτός του. Αυτό το έργο θα τον απασχολήσει όλη του τη ζωή.
Όλα αυτά έχουν να κάνουν, fanta, με την αντίληψη μας για τον κόσμο. Αλλάζουμε την αντίληψή μας για τον κόσμο σημαίνει αλλάζουμε τον κόσμο για μας, ναι, αυτό σημαίνει αλλάζω τον κόσμο, γιατί αυτός ποτέ δεν θα είναι για μας άλλο από αυτό που είναι για μας. Εκείνη η προσωπική δικαιοσύνη, εκείνη η αληθινή μεταρρύθμιση που ξαναζωντάνεψε την πεθαμένη μας ευαισθησία - αυτά τα πράγματα είναι η αλήθεια, η δική μας αλήθεια, η μοναδική αλήθεια.
Τα υπόλοιπα στον κόσμο είναι τοπίο, κορνίζες που πλαισιώνουν τις αισθήσεις μας, βιβλιοδεσίες των όσων σκεφτόμαστε. Και έτσι είναι, είτε πρόκειται για το πολύχρωμο τοπίο των πραγμάτων και των όντων -χωράφια, σπίτια, αφίσες και ενδύματα- είτε πρόκειται για το άχρωμο τοπίο των μονότονων ψυχών, που ανεβαίνει για μια στιγμή στην επιφάνεια σε λόγια παλιά και χειρονομίες φθαρμένες, και κατεβαίνει πάλι στο βάθος, στη θεμελιώδη βλακεία της ανθρώπινης ύπαρξης.
Επανάσταση; Αλλαγή; Αυτό που θέλω στ'αλήθεια από τα βάθη της ψυχής μου είναι να φύγουν τα άτονα σύννεφα που πασαλείβουν με μια γκρίζα σαπουνάδα τον ουρανό.
Αυτό που θέλω είναι να δω το γαλάζιο να προβάλλει ανάμεσα τους, αλήθεια βέβαιη και ξεκάθαρη γιατί τίποτα δεν είναι και ούτε θέλει να είναι.
Ένας άνθρωπος είχε ανέκαθεν λιγότερη σημασία απ'ό,τι ένα δέντρο, αν το δέντρο είναι πιο ωραίο.
Και πόσα δέντρα κόβονται ή καίγονται.
..αναφέρθηκα σ'αυτό μιας και δε μπορώ να θεωρήσω την ανθρωπότητα παρά σαν μια από τις τελευταίες σχολές στη διακοσμητική ζωγραφική της Φύσης.
Δεν διακρίνω, κατά βάση, έναν άνθρωπο από ένα δέντρο. Και σίγουρα προτιμώ αυτό που διακοσμεί περισσότερο, αυτό που περισσότερο ενδιαφέρει τα σκεπτόμενα μάτια μου. Αν το δέντρο με ενδιαφέρει περισσότερο, με ενοχλεί περισσότερο αν κόψουν το δέντρο παρά αν πεθάνει ο άνθρωπος. Πολύ περισσότερο από το αν θα επαναστατήσει.
Δέντρα επαναστάτες δεν γεννήθηκαν (ευτυχώς).
Μερικές φορές το τέλος του ηλιοβασιλέματος με πονάει περισσότερο από το θάνατο ενός παιδιού. Σε όλα είμαι αυτός που δεν αισθάνεται, προκειμένου να αισθανθώ.
Στη Κίνα δεν είναι 300 αλλά 2$ την ημέρα. Εσύ πήγες το θέμα στην Ελλάδα και μετά αναφέρεσαι στη Κίνα. Σε τι θες να αναφερθώ τελικά. Δε κατάλαβα. Τι θεωρείς τελικα εσύ άξιο για αγώνα;
2$/day στη Κίνα; Τυχεράκηδες. Τους φτάνουν για κατσικίσιο γάλα Όλυμπος
Μήπως από fantasmenos πρέπει να κάνεις ένα transforming σε psagmenos;
Το θέμα δεν το ανάγω στην Ελλάδα, ιγώ. Είμαστε Ελλάδα συζητώντας για την Κίνα. Κι αφού συζητάμε για 300 και 350 ευρώ που αφορούν σε ασιατικές χώρες κάνω την υπενθύμιση ότι είμαστε Ελλάδα και το κάνω ακριβώς επειδή συζητάμε για μισθολογικά των λαών και προσδίδουμε λάθος χαρακτηριστικά σε λάθος έθνη. Λες και θα κάνουμε τη λαογραφία των μισθών, globally. Λολ.
Άξιο για αγώνα θεωρώ τη λευτεριά της Μυκόνου. (= το υμνημένο ασπρονήσι από Γαλάτη γνωστό και ως μπεμπέκο από Λαζόπουλο). Δε μπορώ να μη συμφωνήσω μαζί σου.
Όντως μερικές φορές επαληθεύω πλήρως το nick. Για αυτό το επέλεξα άλλωστε
Πάντως αν σε προσέβαλλα σόρρυ
Νο insult, taken. Είμαστε πολύ χαοτικοί για να νιώθουμε αγγυλώσεις από διαφωνίες.
