Εντάξει, επηρεάζει ο καιρός, αλλά νομίζω ότι είναι περισσότερο ψυχολογικό. Προσωπικά έχω ζήσει στην Γλασκώβη, πόλη που φημίζεται για τις συνεχείς καταρρακτώδεις βροχές της. Το να βγαίνω έξω και να γυρίζω σπίτι έχοντας ακόμα και το σλιπ μου βρεγμένο ήταν συχνό φαινόμενο. Ομπρέλα δεν κουβαλούσα επειδή ήταν παντελώς άχρηστη. Παρόλα αυτά, όταν ήμουν καλά η ίδια καθόλου δεν επηρεαζόμουν από τον καιρό. Στάνταρ τις ελάχιστες μέρες που έβγαινε ο ήλιος αισθανόμουν χαρούμενη, αλλά σε καμία περίπτωση δεν πάθαινα κατάθλιψη τις υπόλοιπες μέρες.
Όλα αυτά μέχρι το τέλος του Ιουνίου πάνω-κάτω. Όταν κατάλαβα ότι το καλοκαίρι απλώς δεν αγγίζει αυτή την γωνιά του πλανήτη κι όταν γνώριζα ότι όλοι οι φίλοι μου στην Ελλάδα έκαναν μπάνια, φορούσαν καλοκαιρινά, μαύριζαν, πήγαιναν διακοπές. Εκεί άρχισα να καταθλίβομαι, με αποκορύφωμα το τέλος του Ιουλίου. Αν ήξερα πως ο χειμώνας ήταν παντού δεν θα με ενοχλούσε νομίζω, αλλά η σύγκριση με την Ελλάδα με έκανε κομμάτια. Θα πρέπει να αναφέρω επίσης ότι η συγκεκριμένη περίοδος ήταν πολύ δύσκολη για μένα και για άλλους λόγους, οπότε ο καιρός ήταν μέρος της όλης κατάστασης.
Κάτι που με χαρακτηρίζει από μικρή τώρα που το σκέφτομαι είναι η υπνηλία όταν βρέχει κι έχει συννεφιά, κάτι που με δυσκολεύει όταν δουλεύω και το αντιμετωπίζω πίνοντας τα τσαγάκια μου.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.