Προσπαθούσα που λέτε να τραβήξω ένα κλιπ συρραπτικού από μια χοντρή στοίβα χαρτιού. Βρε να το τραβάω με τη τσιμπίδα, βρε να το τραβάω με τα δάχτυλα, βρε να το κοπανάω για να βγεί... Τίποτα. Λες και ήταν μαγεμένο!

Ε, σε μια στιγμή παρανοϊκά παρανοϊκής παράνοιας, το αρπαξα με τα δόντια

και... ακούω ένα κρακ. Κάτι πετάχτηκε στο βάθος του λαιμού μου, με έπνιξε, και το κατάπια.
Ναι, και εγώ αυτό σκέφτηκα, ότι είναι ώρα για οδοντίατρο.

Έλα όμως που τα δόντια ήταν ολόκληρα και το κλιπ σπασμένο

(χωρίς να έχει βγει). Μετά από το γεγονός, σκέφτομαι πολύ σοβαρά να στείλω μεηλ συγχαρητηρίων στην κατασκευάστρια εταιρεία, για την ποιότητα των προϊόντων τους. Αλλά στο θέμα μας. Έχω ένα κομμάτι ανοξείδωτο ατσάλι στο στομάχι

Να ανησυχήσω;
Υστερόγραφα:
1) Να πιω μια κόκα κόλα; Έχω ακούσει ότι είναι διαβρωτική...
2) Βέβαια τον παππού μου τον φώναζαν "Κουταλιανό", επειδή μασούσε σίδερα. Τι να κάνω που έχω πάρει από το άλλο σόι;

3) Να φωνάξω ασθενοφόρο; Δηλ. θα πάω μέχρι το νοσοκομείο, θα τους πω να στείλουν ασθενοφόρο, θα γυρίσω εδώ να δω απαντήσεις, θα παίξω κάνα τάβλι στο γιαχού, και κάπου εκεί μετά θα έρθει το ασθενοφόρο να με παραλάβει.
4) Ελπίζω να μην πάω άκλαφτος

Όχι ότι φοβάμαι, αλλά θα τρίζουν τα κόκκαλά μου από αίσχος, που πηγα από... συρραπτικό




