Ό,τι μη-υλικό και να "καταναλώσεις" αν δεν το μοιραστείς με άλλους δεν έχει πραγματική αξία.
Να ακούς ή να παίζεις μουσική θέλεις να την επικοινωνήσεις.
Να διαβάζεις ένα ποίημα ή ένα ωραίο απόσπασμα, αποκτάει νόημα αν αυτό κυκλοφορήσει και κάποιος έξω από σένα το επιβεβαιώσει.
Διάβασα κάπου στο cnf ότι είμαστε ευτυχισμένοι μόνο εκεί που οι άλλοι το επιτρέπουν.
"Η κόλαση είναι οι άλλοι", έλεγε ο Σαρτρ. Από την στιγμή που γεννιέσαι βρίσκεσαι σε μια κατάσταση στην οποία είσαι αναγκασμένος να υποταχθείς. Στο τέλος θα υποταχθούμε όλοι στο θάνατο.
Για να αντιστρέψεις αυτή την κόλαση σε παράδεισο, στο "ευ ζειν" ή σε αυτό που αξίζει να ζει κανείς, θα πρέπει οι άλλοι να "υποταχθούν" σε σένα, ακόμα και ο ίδιος ο θάνατος.
Κάθε μέρα "τρώμε λίγο απ' το θάνατό μας", λένε οι ασκητές στο Άγιο Όρος. Οι άλλοι "υποτάσσονται" μέσω της αγάπης.
Με απλά λόγια, πάω μία εκδρομή ή μια βόλτα, αν είμαι μόνος μου βαριέμαι, παίρνω και το σκύλο μαζί μου.