δε μπορώ ντρέπομαι να πω στην κοπέλα να πληρώσει.
Ας είναι ακριβό το δείπνο για να βγαίνει μαζί μου τα αξίζει.
Τόσο ανάξιος είσαι δηλαδή που σου κάνει χάρη να βγει μαζί σου; Αυτή η νοοτροπία είναι που έχει κάνει τη μέση γυναίκα να νομίζει ότι είναι πριγκίπισσα μόνο και μόνο λόγω του φύλου της.
Πραγματικά δεν καταλαβαίνω γιατί σας είναι τόσο δυσνόητο να καταλάβετε πως είναι θέμα ευγένειας να πληρώσει ο άντρας στο πρώτο ραντεβού - δεν θερωώ τον εαυτό μου καθόλου χαζογκόμενα ή "της γραμμής", αλλά αν ο άλλος δεν κάνει την κίνηση την πρώτη φορά που θα βγούμε για ποτό ή καφέ (ποτέ δεν δέχομαι να πάμε για φαγητό ή σε ακριβό μέρος στο πρώτο ραντεβού) ή ακόμα χειρότερα πει να τα πληρώσουμε μισά μισά (ή βγάλει πεντάευρω.. έλεος!), ε, τότε πραγματικά δεν μου κάνει για σύντροφος. Όχι για τα χρήματα, ποτέ δεν έχω δεχτεί να με κερνάνε συνέχεια, ούτε έχω ανάγκη καμία οικονομικά, μπορώ ανετότατα να στηρίξω μόνη μου τον εαυτό μου σε οτιδήποτε, αλλά για την κίνηση: δείχνει πως με φροντίζει, με σκέφτεται και πως δεν θέλει να ασχολούμαι με ανούσια πράγματα στο πρώτο μας ραντεβού (ειδικά αφού μιλάμε για ποσά της τάξεων των δέκα/είκοσι ευρώ μάξιμουμ). Και αυτό με συγκινεί απίστευτα, γιατί πάντα νιώθω υπέροχα όταν νιώθω πως με φροντίζουν και προσπαθούν να μου κάνουν την ζωή όσο πιο εύκολη γίνεται - και όχι, δεν χρειάζονται χρήματα για να το νιώσω αυτό, το έχω νιώσει και με κάποιον που όταν είπαμε θα φύγουμε σ/κ κανόνισε μόνος του όλες τις λεπτομέρειες (αλλά φυσικά μοιραστήκαμε τα έξοδα) και που όταν μια νύχτα είχαμε σταματήσει σε μια ερημιά με θέα με το αμάξι του, πάταγε κάθε δέκα λεπτά το φρένο για να φωτίσει πίσω και να σιγουρευτεί πως δεν είναι κανείς. Στην τελική αυτά είναι δείγματα ανθρώπου που σκέφτεται και υπολογίζει τους άλλους και επειδή αυτοί οι άνθρωποι σπανίζουν, θεωρώ πως το να πληρώσει στο πρώτο ραντεβού είναι καλό σημάδι - χωρίς αυτό φυσικά να είναι απόλυτο.
Τώρα σας επιτρέπω να με πέσετε να με φάτε.
Sounds reasonable. Μέχρι να αναρωτηθείς "και γιατί δεν ισχύει και αντίστροφα;"
@Isiliel γενικά συμφωνώ πολύ με τις απόψεις σου. Ωστόσο, αυτό το "να πληρώνει αυτός που καλεί", ενώ σε μια ιδανική ισότιμη κοινωνία είναι πολύ σωστό, στην πραγματικότητα αμβλύνει τις ανισότητες. Διότι συνήθως καλεί ο άντρας (τουλάχιστον στα πρώτα ραντεβού), οπότε η νοοτροπία αυτη ενισχύει την ανισότητα με το να τον αναγκάζει να πληρώνει κι από πάνω (δεν φτάνει που βρήκε το θαρρος να καλέσει)
Οικτίρω πάντως τις γυναίκες που με τον τρόπο τους αναγκάζουν τους άντρες να τις κερνάνε (διότι και αυτοί έχουν διαίσθηση) για να μην τις χάσουν. Δεν θέλετε να ξέρετε τι γνώμη έχουν κατά βάθος για σας όταν το κάνετε αυτό και σας εύχομαι να μην μάθετε. Εκτός από τους εφήβους ή τους πολύ νέους ισως, που ακόμα δεν έχουν καταλάβει τι παίζει και νομίζουν ότι είναι θέμα ευγένειας, και έχουν και τα κόμπλεξ ότι οι ίδιοι δεν αξίζουν αρκετά ώστε να έρθει η άλλη αφιλοκερδώς.
Δεν γίνεται να υπάρξει πραγματική σχέση αγάπης, ειλικρίνειας, εμπιστοσύνης μεταξύ ατόμων που πιστεύουν τυφλά κάθε εκ παραδόσεως επιβεβλημένο πρότυπο. Απλά δεν πρόκειται για ειλικρινείς σχέσεις, αλλά για staged play με σενάριο και καθορισμένους, ψεύτικους, ρόλους.
Το να πληρώνει ο άντρας είχε νόημα παλιότερα, που αφενός μεν οι γυναίκες δεν δουλευαν, αφετέρου, ακριβώς επειδή δεν δούλευαν, ήταν βασικό να μπορεί να τις στηρίζει οικονομικά (και φυσικά να περιμένει άλλα ανταλλάγματα από αυτές από αυτές, there's no such thing as a free lunch). Τέτοιες παραδόσεις είναι απλά απολίθωμα του παρελθόντος.
Και μια ιστοριούλα: Θυμάμαι όταν είχαμε βγει πρώτο ραντεβού με τον πρώην μου, το πρώτο φιλί είχε πέσει πριν το λογαριασμό, οπότε δεν ήταν τόσο awkward η όλη φάση όταν ήρθε ο λογαριασμός. Δεν με άφησε να πληρώσω, και κέρασε αυτός, οπότε γύρισα και του λέω μισοαστεία μισοσοβαρά "Ώστε είσαι από αυτόυς που πιστεύουν ότι πρέπει σώνει και ντε να πληρώσουν στο πρώτο ραντεβού, ε;"
Ήταν τόσο ευθύ που γελάσαμε και οι 2 και ήταν ένας αρκετά χιουμοριστικός τρόπος να εκφράσω τις απόψεις μου.
Με τον νυν δεν υπάρχει παρόμοια ιστορία, αφού δεν υπήρξε αυστηρά καθορισμένο "πρώτο ραντεβού", αλλά γενικά κάνουμε ο,τι βγει (πότε κερνάω εγώ, πότε αυτός, πότε —σπανιότερα— μισά μισά) και νομίζω κατά μέσο όρο έχουμε πληρώσει πάνω κάτω τα ίδια. Μια εποχή ήμουν επί μέρες broke και με είχε κεράσει αυτός αρκετές φορές σερι, οπότε όταν πληρώθηκα, περίμενα πως και πως να τον κεράσω εγώ. Είχαμε πάει λοιπόν σε ένα αρκετά ακριβό εστιατόριο, και όταν ήρθε ο λογαριασμός, έδωσα την κάρτα μου. Έλα όμως που δεν πέρασε (ήμασταν εξωτερικό και η κάρτα ήταν Maestro...) και αναγκάστηκε να πληρώσει πάλι αυτός. Είχα χαλαστεί τόσο πολύ που ο καημένος αρχικά νόμιζε ότι έκανε κάτι στραβό αυτός
Ένιωσα απαίσια, παρ'ότι ο ίδιος δεν είχε πρόβλημα. Πραγματικά απορώ πώς μπορούν ορισμένες γυναίκες να το κάνουν αυτό συνεχώς και να μην νιώθουν άσχημα. Στοιχειώδη αξιοπρέπεια...δεν; Εκτός αν έχουν σκοπό να γίνουν housewifes, so they're just testing the waters για να βρουν το σωστό το ...σπόνσορα.
