Μετά από χρόνια νομίζω ότι έχω καταλήξει στο ότι δεν χρειάζομαι σίγουρα κανέναν χορηγό-άντρα να με πληρώνει και να μου κάνει τα χατήρια, έχω τη δουλειά μου τα λεφτά μου και μπορώ να πληρώνω τα ποτά μου, τα φαγητά μου και τα ρούχα μου. Νομίζω ότι είμαι πολύ εγωίστρια για να βγω με κάποιον πρώτο/δεύτερο ραντεβού χωρίς λεφτά πάνω μου, ή να πάω σε κλαμπ χωρίς πορτοφόλι γιατί όλο και κάποιος θα βρεθεί να με κεράσει ένα ποτό.
Ούτε θα με πειράξει αν πρώτο ραντεβού δε κεράσει ο "άντρας", αν η όλη συμπεριφορά του μ' αρέσει και ταιριάζουμε και έχουμε χημεία στη συζήτηση και ίδιες αντιλήψεις, δε θα κοιτάξω αν έδωσε 4 ή 14€ παραπάνω, δε με νοιάζει.
Αυτά ως βάσεις. Στη πράξη φυσικά και θα δεχτώ κέρασμα, φυσικά θα δεχτώ δώρα, θα δεχτώ να με "κακομάθουν" λιγουλάκι κτλ κτλ, δε θα απορρίψω κάποιον επειδή προσπαθεί να με ευχαριστήσει με αυτό το τρόπο, φτάνει να το κάνει επειδή το θέλει κι όχι επειδή πρέπει, ή για να το παίξει πλούσιος, ή επειδή έτσι τον έμαθε ο μπαμπάς επειδή ειναι άντρας και πρέπει να έχει με αυτό το τρόπο το πάνω χέρι.
Το θέμα κορίτσια μου είναι μην αποδειχθεί τσιγκούνης και μίζερος μετά το πρώτο 3μηνο-5μηνο, στην αρχή όλοι καλοί το παίζουν και λαρτζ.
Και μη πεταχτεί κανείς και πει για τη τσιγκουνιά σε μια σχέση και τι με νοιάζει αν ο άλλος είναι τσιγκούνης αφού έχω τα δικά μου χρήματα, γιατί θα του πω ότι ΕΠΗΡΕΑΖΕΙ ΑΠΕΙΡΑ τη σχέση ένας τσιγκούνης, όταν εγώ θέλω να πάμε κάπου χαλαρά το σκ και αρχίζει τη γκρίνια ότι θα χαλάσει πολλά λεφτά και μήπως να μη πάμε εκεί για φαγητό τελικά και να πάμε στο άλλο που έιναι πιο οικονομικό και δεν έχω βενζίνη να πάμε βόλτα και δε ξέρω εγώ τι άλλο μπορεί να σκεφτεί, προκαλεί προβλημα στη σχέση, οπότε όλους θα μας ένοιαζε. ΜΑΚΡΙΑ.
Κατα τ' άλλα τα έξοδα μοιράζονται σε μια μακροχρόνια σχέση, τη μία πληρώνεις εσύ τα ποτά την άλλη πληρώνει αυτός τις πίτσες και τα σουβλάκια. Νομίζω αν υπάρχει συνενόηση ένα ζευγάρι το βρίσκει εύκολα.
