5η συνέχεια…
Ο αυτοκράτορας της 7ης τέχνης Akira Kurosawa.
Έχουμε και λέμε.
-Οι 7 Σαμουράι (
Shichinin no samurai): Απίστευτη ταινία, αν και μοιάζει να υμνεί το πολεμικό πνεύμα, τελικά νικητές είναι οι αγρότες και όχι οι σαμουράι. Κατά τη γνώμη ο σκηνοθέτης κρατάει μια κριτική ματιά στο μιλιταριστικό πνεύμα και αφοσιώνεται περισσότερο στις ανθρώπινες διαστάσεις των πολεμιστών. Η δε σκηνή της μάχης των σαμουράι με τους ληστές διδάσκεται σε όλες σχεδόν τις σχολές κινηματογράφου. Το Hollywood γύρισε ένα κατά πολύ υποδεέστερο remake, το «Κι 7 Ήταν Υπέροχοι»
-Ρασομόν (
Rashômon): Πολύ καλή ταινία επίσης. Η πρώτη ταινία του Κουροσάβα η οποία βραβεύτηκε διεθνώς και άνοιξε τις πόρτες για την διεθνή αναγνώρισή του. Μία ιστορία 5 εκδοχές. Τρομερή σύλληψη και ιδέα την οποία αντιγράψανε πολλοί αργότερα (π.χ. «Ο Ήρωας»)
-Ραν (
Ran): Το όραμα του σκηνοθέτη που ανέκαθεν θαύμαζε το Σαιξπηρικό δράμα. Ο Βασιλιάς Ληρ με σαμουράι. Εικαστικά πανέμορφη ταινία.
-Ο Δολοφόνος Του Τόκιο (
Tengoku to jigoku): Αρχικά ξεκινάει ως ένα κοινωνικό δράμα για να απογειωθεί στο τέλος σε μια ταινία με σασπένς όπου περιγράφονται αναλυτικά οι μέθοδοι της αστυνομίας με ντοκυμαντερίστικο ύφος κατά την διάρκεια του ανθρωποκυνηγητού που οργανώνει. Εκπληκτική. Επίσης remake το «The Ransom» με τον Μελ Γκίμπσον, επίσης δεν το φτάνει με τίποτα ούτε στο μικρό του δαχτυλάκι.
-Γιοζίμπο (
Yojimbo): Φοβερή ταινία πολλά remake πάλι. Το πρώτο αρκετά καλό του Sergio Leone το «Για Μια Χούφτα Δολάρια», το δεύτερο μέτριο προς βλέπεται ευχάριστα «Ο Τελευταίος Επιζών» με τον Bruce Willis. Για την ιστορία, όταν ο Leone δεν είχε πάρει άδεια από τον Kurosawa και όταν τέλος πάντων αντιλήφθηκαν οι Ιάπωνες την όλη ιστορία αναγκάστηκε η παραγωγός εταιρία του "Για μια χούφτα δολλάρια" να πληρώσει τα μαλλιοκέφαλά της στην Toho, την αντίστοιχη γιαπωνέζικη του Yojimbo.
-Ο Κοκκινογένης (
Akahige): Μαθήματα ανθρωπιάς από τον σκηνοθέτη. Κουτσομπολιό… ο αγαπημένος τους πρωταγωνιστής Toshiro Minfune τα τσούγκρισε μαζί του διότι τον έπρηξε με την γενειάδα που τον υποχρέωσε να αφήσει.
-Ουζαλά Ντερζού (
Dersu Uzala): Η αγαπημένη μου ταινία. Όλοι πρέπει να την δείτε. Σινεφίλ και μη. Απίστευτη, έμεινα με ανοιχτό το στόμα στο τέλος. Ύμνος για την φύση και το ελεύθερο πνεύμα. Η αναγνώριση που έλαβε για αυτήν την ταινία ήταν μια εκδίκηση προς τους Γιαπωνέζους παραγωγούς που τον θεωρούσαν αντιεμπορικό, άσχετο και υπέρ το δέον Δυτικό για τα γούστα τους.
-Ο Καταδικασμένος (
Ikiru): Το νόημα της ζωής στις μικρές ομορφιές της. Ακόμα κι αν είσαι καταδικασμένος και ζεις σε ένα μαύρο απαισιόδοξο και καφκικό περιβάλλον.
-Το Μυστικό Φρούριο (
Kakushi-toride no san-akunin): Καλή διασκεδαστική ταινία. Ο George Lucas πείρε πολλές ιδέες από αυτήν την ταινία για τον Πόλεμο των Άστρων. Η ιδέα δηλαδή είναι ίδια. Μια πριγκίπισσα, ένας φύλακας άγγελος, δυο αστείοι και μπούφοι χωρικοί (την θέση τους την πήραν ο R2D2 και ο C3PO, τα γνωστά ρομπότ).
-Ο Θρόνος Του Αίματος (
Kumonosu jô): Η αλλιώς Μακβέθ. Απίστευτη… Η δραματική ένταση, οι εμπνεύσεις μοναδικές.
-Ο Λυσασμένος Σκύλος (
Nora inu): Καλό γιαπωνέζικο φιλμ νουάρ. Εξαιρετικό. Σε κάποια στιγμή χρησιμοποίησε κρυφά πλάνα από την αγορά που έχει τραβήξει στα κλεφτά και θυμίζουν ιταλικό νεορεαλισμό.
-Καγκεμούσα (
Kagemusha): Προηγήθηκε του Ραν, αλλά προοικονομεί πολλά για την καλλιτεχνική αρτιότητ.α του. Επική παραγωγή με θέμα φυσικά τους Σαμουράι.
-Σανζούρο (
Tsubaki Sanjûrô): Ένα καλό σίκουελ το Γιοζίμπο. Χορταστικό… Διασκεδαστικό…
Αυτά προς το παρόν. Θα έγραφα και για τα «Ο Ηλίθιος», «Ντοντεσουκαντέν», «Όνειρα», «Μαντατάγιο» και το «Αυτοί Που Πάτησαν Την Ουρά Της Τίγρης», αλλά δεν τα έχω δει ακόμη ή τα έχω δει μικρός και παλιά, οπότε και δεν τα θυμάμαι.
