Προσωπικά πιστεύω πως η μουσική δεν μπορεί να διακριθεί σε καλή και κακή, οι χαρακτηρισμοί αυτοί είναι υποκειμενικοί. Μπορεί κανείς να την διαχωρίσει με βάση το πλαίσιο στο οποίο δημιουργήθηκε. Τι εννοώ: Η κλασσικοί δεν δημιουργούσαν κατά παραγγελία, αλλά και όταν το έκαναν, την κυρίαρχη θέση στη μουσική τους είχε το συναίσθημα. Συνέθεταν για να εκφραστούν δίνοντας στην μουσική ένα προσωπικό κομμάτι του "είναι" τους. Αντιθέτως τα τραγούδια της Πάολας, του Παντελίδη κλπ είναι παντελώς "ρηχά". Τέτοιου είδους μουσική λανσάρεται από τις δισκογραφικές με μόνο σκοπό το κέρδος. Συνεπώς είναι προϊόν μαζικής κουλτούρας, εφήμερη, εμπορευματοποιημένη, πολυδιαφημισμένη, προορισμένη για να "καταναλωθεί" από το ευρύ κοινό. Είναι δυνατόν ένα τέτοιο προϊόν (γιατί δεν είναι πια τέχνη αλλά προϊόν για κατανάλωση..) να προσφέρει ψυχαγωγία, να εκφράζει το άτομο, να προάγει το πνεύμα και να επιτελεί γενικά τις λειτουργίες της αυθεντικής τέχνης;;
Σχετικά με την πνευματικότητα και την παιδεία θα έλεγα πως ναι διαβαθμίζονται. Η ολοκληρωμένη παιδεία σε αντίθεση με την ελλιπή, βοηθά το άτομο να ξεχωρίσει την νόθη από την γνήσια ψυχαγωγία, να καλλιεργήσει την προσωπικότητα και τα αισθητικά του κριτήρια ώστε να μπορεί να ασχολείται με ανώτερες μορφές τέχνης. Όσο για την μουσική παιδεία, όσοι την κατέχουν ίσως να είναι πιο εξοικειωμένοι με το άκουσμα της κλασσικής μουσικής όμως, δεν σχετίζεται με την εκτίμηση, την αισθητική "κατανόηση" ενός μουσικού κομματιού.