Αυτή την υπογραμμισμένη ατάκα την έχω ακούσει ξανά.
Δεν υπάρχει "ειμαι ευαισθητος και εκδικούμαι".
Όταν σου έχουν χτυπήσει πραγματικά το μεδούλι και έχεις πονέσει στη ζωή σου από χίλιες μεριές, το τελευταίο πράγμα που κάνεις είναι η κακία και η εκδίκηση.
Γιατί η εκδίκηση θέλει να έχεις πολλά κιλά μυαλό και ώριμο χαρακτήρα, εμπεριέχει ανταποδοτικό μηχανισμό δράσης, άρα τη γνώση του "ίσου" συν το ενάρετο και σοφό ενός χαρακτήρα να κρίνει τον τρόπο και το μέγεθος του κακού όπως και τα όρια που θα εφαρμόσει.
Ένας άνθρωπος που δρα θερμά άνευ πνευματικής διαύγειας και σοφής διαχείρισης, διαπνέεται από ανασφάλεια, θυμό, κενά και μη-δοσμένες μάχες με τον εαυτό του.
Η καραμέλα του "ειμαι ευαισθητος πληγώνομαι" είναι μια δικαιολογία, ένα μαξιλαράκι στο οποίο θέλει να πέσει ο εξασκών την κακία για να μην τον πατήσουν στο λαιμό μετά.
Ε δεν πιάνουν αυτά. Εκείνη την ώρα τι θελεις να σου πει ο άλλος "αχ ναι εισαι ευαίσθητη; Καλά έκανες μωρέ και μου χάλασες τη ζωή, τώρα το καταλαβαίνω, να πάρε και το άλλο μάγουλο";
Απλά επιβεβαιώνει ότι αξίζατε όσα πάθατε και ότι πρέπει να πάθετε και χειρότερα γιατί δεν έχετε μάθει ακόμα τα μαθήματα που έπρεπε να μάθετε.