δηλαδή πιστεύεις πως υπάρχει κόσμος που *είναι* ΝΔ, Πασόκ, Σύριζα κλπ
και όχι πως υπάρχει κόσμος που κρίνει ως καλύτερο κόμμα την περασμένη τετραετία τη ΝΔ, Πασοκ, Σύριζα κλπ και γιαυτο το λογο ειναι που το ψηφιζει;
δηλαδη πιστευεις οντως πως ενας ανθρωπος εχει εμποτιστει τοσο πολυ κομματικα που πλεον μιλαμε για τι κομμα *εισαι* και οχι τι κομμα *υποστηριζεις*;
ειναι λεπτη η διαφορά αλλά μόλις την συνειδητοποιήσεις είναι σοκαριστική. Έχει να κάνει με τον φανατισμό και το πόσο στενόμυαλος είναι κάποιος. Και προφανώς τα συμφέροντα. Μόνο εγώ πιστεύω πως είμαστε καλύτεροι από όλο αυτό; Από το να σφαζόμαστε μεταξύ μας για ποιους; Για τη ΝΔ, το Πασοκ και τον Σύριζα, για ολους αυτους που μας καταστρεψαν σαν χωρα;
Καλά, εσύ δεν έχεις ξανακούσει για τα κομματόσκυλα; Αυτοί οι άνθρωποι έχουν συνδέσει το κόμμα που υποστηρίζουν με τα προσωπικά τους συμφέροντα, κάνουν δουλειές για το κόμμα ή με το κόμμα και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να βγαίνει το κόμμα για να εξασφαλίζονται τα συμφέροντά τους. Δεν πα' να συμβούν εκατό Τέμπη που λέει ο λόγος, να καίγεται όλη η Ελλάδα, η συντέλεια να έρχεται, αν τα μικροσυμφέροντά τους συνεχίζουν να εξασφαλίζονται από το κόμμα, θα το ψηφίζουν. Το κομματόσκυλο ποικίλει, από αυτούς που κάνουν προπαγάνδα για το κόμμα δεξιά κι αριστερά (πχ στα φόρα, σόσιαλ μίντια αλλά και στον έξω κόσμο) μέχρι αυτούς που έχουν πιο ελαστική σχέση, μέχρι και να κράξουν το κόμμα μπορεί, αλλά φυσικά είναι για το φαίνεσθαι. Όταν έρθει η ώρα θα το ψηφίσουν και θα βάλουν κι άλλον κόσμο να το κάνει.
Μετά είναι μια άλλη κατηγορία, που είναι για γέλια και για κλάματα. Είναι αυτοί που υποστηρίζουν τα κόμματα όπως οι οπαδοί τις ποδοσφαιρικές ομάδες. Πως λέμε «μπορείς να αλλάξεις τα πάντα, εκτός από ομάδα;» Ε, αυτοί το έχουν για το κόμμα τους. Φυσικά είναι πολύ λιγότεροι από δεκαετίες 80-90 -που λέει και ο Γιάννης- στις οποίες μέχρι και μαχαιρώματα έπαιζαν για κόμματα (και φυσικά ξύλο). Στις νεότερες γενιές είναι αυτοί που τους μεταλαμπάδευσαν την αγάπη για το κόμμα οι γονείς. Τα άτομα αυτά το βλέπουν οπαδικά και αυτό, δεν τους ενδιαφέρει για το καλό της χώρας, αλλά να βγει το κόμμα. Είναι βέβαια πιο ηθικοί από τα κομματόσκυλα, αλλά πολύ πιο φελλοί, γιατί και κακό κάνουν στη χώρα και συμφέρον δεν αποκομίζουν από αυτό.
Και υπάρχουμε και όλοι οι άλλοι, που γνωρίζουμε πως, όποιος και να βγει, δεν θα υπάρξει πραγματική διαφορά, γιατί δεν κυβερνάνε στην πραγματικότητα τα κόμματα. Μάλλιασε η γλώσσα πόσων ανθρώπων να το λένε, το βλέπετε/βλέπουμε καθημερινά, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όλη την ΕΕ. Είτε βγει αριστερό είτε φιλελεύθερο είτε «ακροδεξιό» κόμμα υπάρχει σύμπνοια στα σημαντικά (πχ λαθρομετανάστευση, στήριξη σε Ουκρανίες κ.λπ.) Δεν υπάρχει πραγματική αντιπολίτευση, γιατί η πραγματική έννοια της αντιπολίτευσης είναι να αντιμάχεσαι το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα. Και το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα είναι η απαίσια λερναία ύδρα που ονομάζεται «αστική δημοκρατία» και τα κόμματα που τάχα μαλώνουν μεταξύ τους είναι τα κεφάλια της. Όποτε κόβεται ένα, φυτρώνει άλλο. Όποτε χρειάζεται ένα «προοδευτικό» κι «επαναστατικό» κόμμα ή όποτε -όπως τώρα- ένα συντηρητικό, αυτά θα ξεπροβάλουν για να μαζέψουν τον ηλίθιο πολίτη που δεν έχει καταλάβει ότι δεν δύναται να υπάρξει πραγματική αλλαγή, παρά μόνο με αλλαγή/ανατροπή του πολιτικού συστήματος.
