Mη το ψάχνεις.
Ξέρεις πόσα στελέχη του παλαιοπασόκ τότε που έψαχνε ο Παπαντρέου στην Ευρώπη κόσμο για να φτιάξει το κίνημα ΠΑΚ (δεκαετία 80) δεν είχαν ούτε απολυτήριο λυκείου; Για ξένες γλώσσες, ούτε λόγος. Όμως διορίστηκαν στο βαθύ κράτος και διαμόρφωναν τις αποφάσεις διαχείρισης κοινοτικών κονδυλίων της ΕΟΚ με τα διάφορα πακέτα για νοσοκομεία, σχολεία, σιδηρόδρομοι, δικαιοσύνη, κτλ. Έβλεπα κάτι απίθανους τύπους με μπυροκοιλιά και φαλάκρα το 1998-2005 να έχουν πιάσει μεγάλες καρέκλες στις ΔΕΚΟ μόνο με απολυτήριο λυκείου (έτσι έλεγαν) και να παίρνουν μισθό μεγαλύτερο από έναν καθηγητή Πανεπιστημίου. Τη μισή μέρα ήταν εκτός υπηρεσίας και πήγαιναν για καφέ και ψώνια με φίλους. Κανείς δεν τους έλεγχε υπηρεσιακώς.
Και τι δουλειά θα έκαναν οι βουλευτές, οι αρχιεράρχες, οι νομάρχες, οι διάφοροι πολιτευτές (ως προϋπηρεσία εκλόγιμου); Αν το κράτος μικρύνει ουσιαστικά αφαιρείται η εξουσία της ψήφου-βολέματος. Ήδη το ψηφιακό κράτος έχει με μεγάλο κόπο αφαιρέσει διαπλοκή από τον πολιτικό κόσμο αλλά το πρόβλημα εδώ είναι και η νοοτροπία. Γιατί οι ίδιοι που κράζουν τον Μητσοτάκη για έλλειψη αξιοκρατίας, είναι οι ίδιοι που τη συντηρούν υποκριτικά.
Nα σας πάω αγάπες μου και λίγο πιο πίσω;
Το ρουσφέτι και το βόλεμα ξεκίνησε επίσημα με τον εμφύλιο μεταξύ των πρώην οπλαρχηγών και της νέας πολιτικής τάξης των φαναριωτών και επτανησίων που έπιασαν τα πόστα εξουσίας στο νεοσύστατο κράτος επί Καποδίστρια. Αργότερα επί Κωλέττη το ρουσφέτι έγινε μέρος των προσόντων επανεκλογής του εκάστοτε πολιτικού. Φυσικά δεν διορίζονταν όλοι όμως, ο κόσμος ζούσε με υποσχέσεις μέχρι να περάσει ο χρόνος. Πολλοί πρόγονοί μας συνωστίζονταν στο σπίτι του Κωλέττη και ζητούσαν κάθε είδος διορισμό στο κράτος με αιτιολογία: «τέκνα αγωνιστών της επανάστασης του 1821». Ρουσφέτια έκανε και ο "αστός" δικηγόρος Διληγιάννης για να πάρει τις εκλογές από τον Χαρ.Τρικούπη. Μόνο ο Τρικούπης ίσως μετά τον Καποδίστρια να ενδιαφέρθηκε να φτιάξει κράτος αξιοκρατίας πολεμώντας τον κρατικισμό και μειώνοντας με μεγάλη δυσκολία το δημόσιο της χώρας. Αυτό βέβαια του κόστισε σε πολιτική ομαλότητα και φυσικά στην επανακλογή του.
Προσωπικά ντρέπομαι περισσότερο όχι για τη ΝΔ (που είναι προσωρινά στην εξουσία) όσο ότι η χώρα μας δεν έγινε ποτέ κράτος και την κύρια ευθύνη την έχουν ο κόσμος που με την ιδιότυπη
αρχή της πλειοψηφίας υπομένω "νομότυπα" την καφρίλα του όχλου. Εφόσον οι πολλοί ζουν έτσι, αν κάποιος διαφέρει και έχει ηθικές αρχές μπαίνει στο περιθώριο ή συναντάει μόνιμα κλειστές πόρτες και η διαδρομή είναι δύσκολη. Αν η πλειοψηφία έχει παράλογες ιδέες και ανώριμη κοινωνική ευθύνη, τότε αναγκαστικά πρέπει να πορεύεσαι με αυτά.
