Τελευταία φορά ήταν τον Μάρτιο. Μπαίνω στο αμφιθέατρο λαχανιασμένη γτ έτρεχα μετά τη δουλειά να προλάβω τη διάλεξη, με κοιτάει και μου χαμογελάει, και έλαμπε όλο του πρόσωπό

, και εγώ η ηλίθια πάω και κάθομαι αλλού, δίπλα σε έναν γνωστό μου, και γενικά μιλούσα όλους εκτός από εκείνον… Δεν θυμάμαι αν του χαμογέλασα πίσω καν. Προσπαθούσα να βρω θάρρος να του πιάσω την κουβέντα αλλά δεν το εκανα εγκαίρως. Τελειώνει το μάθημα, κι ενώ σε αυτό το σημείο είχα αποφασίσει να τον χαιρετήσω απλά με προσπερνάει και φεύγει.
Και από τότε… τίποτα. Δεν τον ξαναείδα. Και είναι Μάιος, και ακόμη δεν τον έχω βγάλει απ’ το μυαλό μου. Νομίζω το έπαιξα πολύ αδιάφορη και unattainable και τα παράτησε. Ουτε οι συγκάτοικοι μου είναι στο σπίτι πολύ πια ή τους βλέπω ιδιαίτερα. δεν θέλω να το αφήσω απωθημένο αλλά από την άλλη είναι πια πολύ αργά; Ρωτάω εσάς μπας και ακούσω τίποτα πιο ελπιδοφόρο μιας και σε φίλους που το λέω απλά με μουντζώνουν…
Τα έκανα τελείως σκατα;
Τι να κάνω;