Σκόρπιες σκέψεις…
Είμαι υπέρ της πολύπλευρης σεξουαλικής απελευθέρωσης. Θεωρώ, «φρουδικίζοντας» λίγο, ότι μία από τις μεγαλύτερες πηγές δεινών στη σύγχρονη κοινωνία είναι η καταπιεσμένη λίμπιντο. Ειδικά δε όσον αφορά τη γυναίκα και τη σεξουαλικότητα της, τα πράγματα είναι αρκετά προβληματικά.
Ενώ συναισθηματικά και αυθόρμητα αν με ρωτούσε κάποιος ποια είναι η θέση μου πάνω στο θέμα, θα έλεγα απλά ότι ναι, είμαι υπέρ.
Όχι φυσικά υπέρ της ίδρυσης του παραπάνω κόμματος, για γέλια και για κλάματα το βρίσκω, αλλά υπέρ της «εκτόνωσης» των σεξουαλικών ορμών από όταν αρχίζουν να είναι αρκετά έντονες.
Ίσως έτσι, ίσως λέω να ωθούμασταν σε μία πιο υγιή αντιμετώπιση απέναντι στο θέμα και να τοποθετούσαμε τη σεξουαλικότητα μας εκεί που της αξίζει. Ούτε υπερεκτίμηση, τοποθετώντας την σε ένα ψηλό θρόνο και προσεγγίζοντας την σπάνια, είτε στο άλλο άκρο αυτό της ασυδοσίας και της εξίσωσης της με κάτι τόσο δεδομένο που χάνει τη λάμψη του και γίνεται άλλη μία βιολογική λειτουργία (μην παρεξηγηθώ, τη θεωρώ από τις πλέον βασικές)..
Αλλά, ξαφνικά μπαίνει ο παράγοντας κοινωνία και δομημένα πλαίσια συμπεριφοράς!
Πόσο ελεύθερος είναι άραγε σήμερα ο άνθρωπος να ακούσει τις ορμές του και την εσωτερική του φωνή και αν το κάνει που άραγε μπορεί να οδηγηθεί μέσω αυτού?
Δεν είμαστε κοινωνία αγγέλων (ευτυχώς λέω εγώ…) και πίσω από τη γωνία παραμονεύει το αρνί αλλά και ο λύκος, αν πέσεις στην περίπτωση να συναντήσεις το αρνάκι όλα καλά, το πολύ πολύ να το εκμαυλίσες λιγάκι εσύ, αν όμως συναντήσεις το λύκο πόσο εύκολο είναι να ανταπεξέλθεις;
Καλώς ζούμε στην κοινωνία της πληροφορίας και ειδικά τα παιδιά, που είναι πιο μπροστά ευτυχώς πάντα από τους μεγάλους, έρχονται σε επαφή με τόσο πολλά και διαφορετικά ερεθίσματα που ακόμη κι εγώ στα 25 μου δυσκολεύομαι να παρακολουθήσω και να φιλτράρω κατάλληλα. Η κατάσταση έχει σίγουρα ξεφύγει από τα όρια της οικογένειας και του σάπιου σχολείου. Και όσο καλά κι αν λειτουργήσουν τα δύο παραπάνω ΔΕΝ μπορούν να επισκιάσουν την επίδραση εκατομμυρίων άλλων παραγόντων, μπορούν να θωρακίσουν και να διαπλάσουν σε κάποιο βαθμό αντιστάσεις αλλά ως πού?
Συμφωνώ με κάποιον παραπάνω που είπε ότι, όντως ακόμη και πολύ μεγαλύτεροι σε ηλικία άνθρωποι, πάνω στην «κάψα» της στιγμής παραβλέπουν θέματα ασφάλειας ή ευθυνών και στην ουσία επιλέγουν να εκτεθούν σε κινδύνους, πόσο μάλλον παιδιά που μπορείς να τα πείσεις με όμορφες κουβέντες.
Και όχι, ένα 10 χρόνο δεν είναι σε θέση να συναινέσει, προς θεού. Όλοι έχουμε ακούσει ή έχουμε στο περιβάλλον μας ανθρώπους, κατά βάση κοπέλες που έκανα τέτοιες κινήσεις στα «νιάτα» τους και τώρα έχουν μείνει να το μετανιώνουν. Και να βρίζουν, μέσα στην ιδιότυπη αγάπη τους για αυτόν, τον εκάστοτε θύτη.
Τέλος, καταθέτοντας την προσωπική μου πινελιά. Να διαχειρίζομαι το σώμα μου και να ικανοποιούμαι από ότι κάνω έμαθα πολύ αργά και αυτό ήρθε σαν αποτέλεσμα ψυχικής και πνευματικής ωρίμανσης. Δεν έχω μετανιώσει, γιατί δε μου αρέσει η οπτική της μετάνοιας , δεν έχει και νόημα άλλωστε, αλλά αν γυρνούσα το χρόνο πίσω θα ακύρωνα (κι έχω ξεχάσει ήδη) πολλές πράξεις μου που ήταν απότοκα εφηβικής αφέλειας και συμπόρευσης με το συρμό (ευτυχώς εμένα δε μου κόστισε, σε άλλους ακόμη κλείνουμε πληγές). Απολαμβάνεις ότι ζεις όντας πλήρης συνείδησης. Αλλιώς απλά ακολουθείς καταστάσεις.
Θα ήθελα να είμαι λίγο πιο αναλυτική αλλά παραμεγάλωσε το κείμενο
* Συμφώνω τώρα που το είδα και με την ΚΕ αναφορικά με το πόσο φυσιολογικό μου φαίνεται δύο παιδιά να ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΟΥΝ τα σώματα τους μεταξύ τους. Η γνώση και η πνευματική υπεροχή την οποία μπορεί να εκμεταλλεύτει ένας -ανταρης όμως μου προκαλεί αποστροφή. Δε ζούμε δυστυχώς στη γαλάζια λίμνη.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.