θα μου επιτρέψετε να μην χαρακτηρίσω, και μάλιστα επικριτικά, κάτι που ο ίδιος αδυνατώ να κάνω. Τον ρόλο και την επάρκεια και τα δυνητικά ήθη της εκκλησίας και των θεραπόντων της.
Κι όσο για τον παραδειγματικό ποδηλάτη, πως είναι λιγάκι -,οκ, ίσως αρκετά παραπάνω από λιγάκι- λοξούτσικος, γεγονός. Αλλά όταν μας το περιέγραφε, ένιωσα ακριβώς για τι μιλούσε. Για την χαλαρωτική διαύγεια που προκαλεί ο επικείμενος κίνδυνος και η ανάγκη της παρατεταμένης επιφυλακής. Αν βέβαια κάποιος δεν μπορεί να το νιώσει αυτό, μία επιλογή αντίδρασης είναι και οι χαρακτηρισμοί οι ανωτέρω. Όμως, αν κάτι τόσο απτό δεν έγινε κατανοητό, ας μην μπω στην διαδικασία καν να εξηγήσω γιατί το ανέφερα, σαν εισαγωγικό παράδειγμα στην πέρα από τον χρόνο συνείδηση της ύπαρξης στο απειλητικό άγνωστο. Που αποτελεί το απόλυτο όπλο εκφοβισμού στην θρησκεία μας
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.