Από άποψη τεχνικής πάντα ήξερα να βάφομαι και πολλές φορές έβαφα και τη μαμά μου ή φίλες της για δεξιώσεις, γάμους κλπ. Έχω κάνει όμως λάθη από άποψη μόδας, πχ:
Κάπου 3η λυκείου-1ο έτος νομίζω είχα πέσει κι εγώ θύμα του πολύ έντονου φρυδιού και τα έκανα πολύ χοντρά και σκούρα.
Όταν άρχισα να βάφομαι για έξω (κάπου στα 15) είχα φάει κόλλημα με εκείνο το χοντρό, pin up eyeliner που ηταν εντελώς λάθος για το σχήμα των ματιών μου. Πλέον κάνω λεπτή γραμμή και μέχρι τη μέση του ματιού κι είναι πολύ πιο κολακευτικό.
Ακολουθούσα άθλιες μόδες όπως φραντζακια με φιλαρισμενο μαλλί, ή εκείνο που ήταν πιο μακρύ μπροστά, πιο κοντό πίσω, τα έκανες όλα σγουρά και ισιωνες τη φραντζα και δύο τουφακια μπροστά. Το φοβερό αυτό λουκ πολλές φορές συμπληρωνόταν με με φιογκάκι στη μια πλευρά.
Χρησιμοποιούσα πολύ βαριά makeup και έβαζα υπερβολική ποσότητα από ανασφάλεια ότι θα φαίνονται τα σπυράκια που είχα. (Ακόμη κι όταν σταμάτησα να έχω τόσα).
Όταν δε με άφηναν ακόμη οι γονείς μου να βάφομαι, ξεσπουσα στα νύχια μου και τα μαλλιά μου. Τα νυχια τα έκανα ό,τι πιο παρδαλό υπάρχει (επειδή πιάνει το χέρι μου όπως ξαναείπα) με σχεδιακια, λεοπάρ, λουλούδια, γαλάζια, κιτρινα φωσφοριζε, γκλιττερ και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Χίλιες φορές δηλαδή να ήμουν κουλή και να τα έκανα ένα σκέτο ροζ.
Στα μαλλιά μου ξεκίνησα να βάζω λεμόνι για να κάνουν φυσικές ανταύγειες αλλά σύντομα κατέληξα να περνάω τούφες με οξυζενέ για πιο γρήγορο αποτέλεσμα. Το πιο αστείο είναι ότι έπεισα τους γονείς μου ότι άνοιξαν από μόνα τους το καλοκαίρι στη θάλασσα.
Το πιο πρόσφατο λάθος μου ήταν το υπερβολικό contouring. Για να μην παρεξηγηθώ, επειδή έβγαινα συχνά για ποτό σε σκοτεινά μέρη όπου το μακιγιάζ δε φαίνεται αν δεν είναι έντονο, άρχισα να τονίζω όλο και περισσότερο τις γωνίες κλπ. Μετά μου έμεινε η συνήθεια και άρχισα να κάνω τις ίδιες κινήσεις και το πρωί, ώσπου άρχισε να δείχνει λίγο περίεργο και υπερβολικό, ειδικά στη μύτη. Πλέον όταν βγαίνω στο φως του ήλιου δε βάζω καν σκούρο contour, χρησιμοποιώ μόνο ρουζ.
