Θα γούσταρα γιατί συμπαθώ τους Ρώσσους για την ιστορία και τον πολιτισμό τους.
Το λαό φυσικά, οι κυβερνήσεις είναι πάντα ελεγχόμενες απ' τη μαφία.
Ένα ιστορικό χαρακτηριστικό που έχει, ως διαφορά της, η ειρήνη, από τον πόλεμο, είναι να συνωνυμεί τις καταστάσεις, που συμβαίνουν συνήθως μεταξύ των ανθρώπων και των θεσμών τους και τελικά, οδηγούν στον πόλεμο.
Η σκέτη υποτέλεια, ως επακόλουθο ενός πολέμου, εφόσον διαρκή ακόμη ο πόλεμος, λέγεται συνήθως «κατοχή». Μόλις έρχεται η ειρήνη, ξεχνιέται η κατοχή στην καθημερινότητά της και επέρχεται η υποτέλεια. Σε συνθήκες «δημοκρατικής νομιμότητας», όλα πλέον παίζονται στο επίπεδο του «λαού» , ήτοι της κοινωνίας. Εκεί ενδιαφέρει ένα πράγμα: ο ποικιλόμορφος και ποικιλώνυμος «φόρος». Αυτού υπάρχοντος, νοείται και η «Πολιτεία»!
Ένα δυναμικό χαρακτηριστικό της παγκοσμιοποίησης, που διαμόρφωσε η υπερίσχυση του νεοφιλελεύθερου μονεταρισμού έναντι των μαρξιστικών και κεϊνσιανιστικών συνταγών για κρατικό καπιταλισμό, ήταν η ηλεκτρονική σχετικοποίηση στην έννοια της «πολιτικής τάξης». Όχι άσχετο με αυτό (το γεγονός) είναι και το στρατηγικό παίγνιο στη διεθνή σκηνή, με τον όρο «τρομοκρατία».
Το κράτος επί των ανθρώπων, αρχαιόθεν, αποτελεί γέννημα του τρόμου. Αρχικά, εξαιτίας των συνθηκών περιβάλλοντος και στη συνέχεια, των «εσωτερικών». Σε συνθήκες «δημοκρατικής ειρήνης», η τρομοκρατία στα πλαίσια της υφιστάμενης και, εισέτι, καλλιεργούμενης «παγκόσμιας τάξης, επί των οικονομικών δεδομένων και καταστάσεων», συμβολοποιείται, με τον όρο «χρέος». Πρόκειται για τη μεταμόρφωση ακριβώς, που επιφέρει η μονεταριστική παγκοσμιοποίηση στη δημοκρατία και τους θεσμούς που τη νομιμοποιούν, ως «Χρεωκρατία». Στην ιστορική της διάσταση και με όρους νομιμότητας, δεν πρόκειται παρά για ένα πολίτευμα «φόρου υποτελείας», αλλά με «όρους δημοκρατικής νομιμότητας». Στα κοκταίηλς των «όρων», παίζονται τα παίγνια της επικράτησης: «των Εθνών» ή των «Αγορών»!
Η επικράτηση των «Αγορών» επί των «Εθνών», καθώς το υπομιμνήσκει η «Αποκάλυψη», αλλά σε ρεαλιστικότερη βάση, η γήινη ιστορία, από το 1974 και μετά, γίνεται μέσω των «τόκων». Αυτοί, δεν είναι παρά μία μορφή «πρόσθετου φόρου», για καθένα που επιθυμεί να λογίζεται ως Πολίτης, ακόμη και σε συνθήκες χρεωκρατίας. Έτσι, η «φόρου υποτέλεια» είναι συνθήκη, που κατά το επερχόμενο πλανητικό Ιmperium και για την «καθημερινότητα» των ανθρώπων αποκτάει τις όψεις( του «κάθε νομίσματός») της: την «εσωτερική» και την «εξωτερική».
Εδώ στη χώρα μας, το παίγνιο φαίνεται να γίνεται, ως ένα πείραμα. Ο πειραματισμός, θα μπορούσε να πει κανείς, ότι χαρακτηρίζει τη λεγόμενη «νέα τάξη πραγμάτων», από διακηρύξεώς της(1989). Κάτω από ένα τέτοιο πρίσμα, ήδη ως κοινωνία και λαός, και τηρουμένων των ιστορικών αναλογίων, βρισκόμαστε σε συνθήκες εθνικού αυτοπροσδιορισμού, ανάλογες μ’ εκείνες της περιόδου, «παραμονές της ναυμαχίας του Ναβαρίνου»!
