Δεν έχω κάτι να πω. Δεν πιστεύω, οπότε όλα αυτά για εμένα δεν έχουν καμία απολύτως σημασία.
Κανείς δεν σε ρώτησε αν πιστεύεις, ούτε θα σου πει πίστεψε. Αυτό είναι βασική αρχή. Εξ άλλου, πιστεύω σημαίνει βασικές πνευματικές διεργασίες, τις οποίες αγνοούμε ως την στιγμή που τις αντιλαμβανόμαστε.
Πριν απο αυτό όμως, υπάρχει και το άδειασμα στον σκληρό μας δίσκο.
Και αυτό γίνεται μόνο όταν βρεθούμε σε μία αφύσικη κατάσταση, είτε υγείας, είτε ξαφνικού κινδύνου, οπότε εκεί είναι φανερό οτι δεν υπάρχει κανείς για εμάς. Δηλαδή, δεν έχουμε plan b, ούτε c, ούτε d. κ.λ.π.
Εκεί κάπου κοντά στην απώλεια, βγαίνει μία δυνατή φωνή (έστω και σιωπηλή-νοερή).
Κάλεσμα σε βοήθεια, σε αυτόν που μας έχει προγραμματίσει όπως λες ποιο κάτω.
Αυτό την φωνή, την έχουν ανακαλύψει πριν απο εμάς, ακόμα και Α-θεοι.
Διάβασε την ζωή του Ντοστογιέφσκι, ο οποίος είναι κάποιος που δεν χρειαζόμαστε να τον αξιολογήσουμε, όπως κάνουμε εδώ αμφιβάλλοντας για όσα διαβάζουμε, αντί να αναρωτηθούμε για όσα είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε.
Όσο για το «μην βλέπεις τον θάνατο και θα πάψεις να φοβάσαι», είμαστε προγραμματισμένοι με τέτοιο τρόπο ώστε να επιβιώνουμε.
Καλά τα λες εδώ...
Δεν είναι κάτι που απλά μπορείς να αλλάξεις. Και ξέρω ότι υπάρχουν άνθρωποι που ενδεχομένως δεν τρέμουν στην σκέψη αυτού γιατί ξέρουν ότι θα έρθει, όμως σε μια κατάσταση που η ζωή τους βρίσκεται σε κίνδυνο, το σώμα τους θα αντιδράσει ανάλογα για να τους προστατεύσει.
Ή θα παλέψεις ή θα τρέξεις να σωθείς, δεν θα κάτσεις με σταυρωμένα χέρια. Αυτό ήθελα να τονίσω.
Κάποια στιγμή, ένας φίλος μου κυνηγός, μας είπε όταν τον ρωτήσαμε τι θα έκανε απέναντι σε μία αρκούδα αν του επιτεθεί, πως θα πάλευε μαζί της.
Διακόσια με τριακόσια κιλά καλογυμνασμένους μυς, γιατι ανεβοκατεβαίνει τα βουνά και μπορεί άνθρωπος να ελπίζει οτι θα παλέψει. Απίστευτο το βλέπω αυτό.
Αλλά και τα 60 χιλιόμετρα την ώρα που τρέχει σε ανήφορο η αρκούδα, δείχνουν πως δεν μπορείς ούτε και να τρέξεις.
Οσο για τα σταυρωμένα χέρια, μη σου φανεί παράξενο πως κάποιες φορές είναι αποτελεσματικότερα.
Χιλιάδες κόσμος έβλεπε τα λιοντάρια να γίνονται αρνάκια στο Κολοσσαίο εκείνη την εποχή.
Οσο για τον θάνατο, ποιος δεν προβληματίζεται με ενδεχόμενο την απώλεια του; σκεπτόμενος κανείς.
Ομως, σκεφτόμαστε τον θάνατο μόνο όταν υπάρχουν στοιχεία που μας απειλούν.
Δηλαδή, ζούμε ελεύθεροι απο τις επιπτώσεις τέτοιων σκέψεων. Αυτό θέλω να πω όταν λέω μη σκέφτεσαι τον θάνατο.
Είναι απίστευτο πόσο μακρυά απο την πραγματικότητα οδηγεί η σκέψη τον άνθρωπο.