Βλέπω ως πολύ θετικό βήμα την προσπάθεια ένταξης των προσφύγων στη χώρα μας, άλλωστε αυτό έχει ξαναγίνει στην Ελλάδα στο πρόσφατο παρελθόν με τους Αλβανούς το 90' αλλά και άλλους λαούς που έκαναν οικογένεια εδώ και τα παιδιά τους είναι Ελλανάκια.
Ναι αλλά ποιο είναι το πρόβλημα: Το πρόβλημα είναι ότι έχουν έρθει, κι εξακολουθούν να έρχονται πάρα πολλοί σε σχέση με το ρυθμό απορρόφησης κι ενσωμάτωσής τους. Ταχεία ενσωμάτωση είναι αδύνατον να υπάρξει και αν είναι να περιμένουμε μερικές δεκαετίες να προσαρμοστούν, κάποιοι δεν προσαρμόζονται καθόλου, θα έχουν ήδη δημιουργηθεί προβλήματα. Η ευρωπαϊκή εμπειρία με άλλου είδους μετανάστες, έχει δείξει ότι όταν συγκεντρώνονται μετανάστες από άλλες χώρες σε μια χώρα, τότε πολλές φορές γκετοποιούνται. Ας πάρουμε για παράδειγμα τους Τούρκους της Γερμανίας: παρόλο που ζουν δεκαετίες στη Γερμανία, το Βερολίνο θεωρείται η μεγαλύτερη τουρκική πόλη εκτός Τουρκίας, πάρα πολλοί από αυτούς δεν μιλούν καν γερμανικά, ειδικά η πρώτη γενιά, συγχρωτίζονται μεταξύ τους και πολλές φορές τα ήθη κι έθιμα τους είναι αυστηρότερα από αυτά των Τούρκων που διαμένουν στην Τουρκία. (βλ.
σχετικό άρθρο της Deutsche Welle, αν και υπάρχουν πολλές άλλες πηγές)
Ούτε το παράδειγμα των Αλβανών είναι σωστό να χρησιμοποιείται. Η Αλβανία επί εποχής Χότζα, ήταν μια κλειστή παραδοσιακή κοινωνία, με ελάχιστο ποσοστό εγκληματικότητας, αδιαφορία ως προς τη θρησκεία (οι Αλβανοί μπορεί να είναι μουσουλμάνοι αλλά δεν έχουν καμία σχέση με τους μουσουλμάνους των αραβικών χωρών) και άγνοια με το τι συνέβαινε έξω από τη χώρα τους. Ξαφνικά άνοιξαν οι πόρτες και βρέθηκαν να περπατούν ξυπόλητοι στα αγκάθια, ωστόσο προσαρμόστηκαν σχετικά γρήγορα, δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί από αυτούς παίρνουν ελληνικά ονόματα πλέον.
Οι πληθυσμοί που έρχονται στη χώρα μας δεν είναι όλοι τους πρόσφυγες. Για παράδειγμα η -σχετική- πλειοψηφία όσων ήρθαν εντός του 2019 στη χώρα μας προέρχονται από το Αφγανιστάν, ακολουθούμενοι από τους Σύριους. Από εκεί και πέρα στις πρώτες θέσεις φιγουράρουν (λαθρο)μετανάστες από το Κογκό (!), το Ιράκ, τη Σομαλία κλπ. (βλ.
στατιστικά της υπηρεσίας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες) Στις πρώτες θέσεις όσων αιτήθηκαν άσυλο στη χώρα μας μόνο τον περασμένο μήνα, εκτός από το Αφγανιστάν και τη Συρία έχουμε άτομα από το Πακιστάν, το Ιράκ, το Μπαγκλαντές, το Κογκό κ.ά (βλ.
στατιστικά της ελληνικής υπηρεσίας ασύλου) Την ίδια στιγμή στη Λέσβο στοιβάζονται 14.400 άτομα στις εκεί δομές (τα οποία αποτελούν περίπου το 20% του πληθυσμού της) και 6.000 στη Σάμο (περίπου πάλι το 20% του πληθυσμού της).
Όλα αυτά πρακτικά σημαίνουν ότι ούτε εθνικά επιθυμητό, ούτε εύκολο είναι να ενσωματωθούν τόσοι πολλοί άνθρωποι από τόσες πολλές διαφορετικές κουλτούρες σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Για να αρχίσουμε να μιλάμε, δε, για ενσωμάτωση θα πρέπει να σταματήσουν οι ροές προς την Ελλάδα. Για ανθρωπιστικούς λόγους ένα μέρος από τους πραγματικούς πρόσφυγες, θεωρώ ότι μπορούμε να τους φιλοξενήσουμε. Οι υπόλοιποι πρέπει, όμως, να φύγουν. Αν δε δώσουμε προς πάσα κατεύθυνση το μήνυμα ότι η χώρα δεν αντέχει τόσο υψηλό αριθμό προσφύγων και παράνομων μεταναστών, και ότι όσο και αν τους συμπονούμε, δεν μπορούμε να γίνουμε αποθετήριο ανθρώπινων ψυχών, σύντομα, φοβάμαι, θα προκύψουν σημαντικά προβλήματα.