Αγαπητή Ρουμάνα, θα κάνω εγώ την αρχή στο πολύ ωραίο θέμα που άνοιξες.
(ούπς με πρόλαβε το κατερινάκι. Τα κακά του να γράφω επί μια ώρα!)
Μιλώντας για εμένα:
Όσο προχωρούν τα χρόνια, τα προσωπικά μου μένουν όλο και πιό κοντά σε μένα. Για να γίνω πιό κατανοητός:
Μέχρι το Γυμνάσιο, δεν τα συζητούσα με ένα άτομο μόνο ή έστω λίγα. Τα ήξερε όλη η πόλη. (Το κακό του να σε ξέρουν όλοι και να μη μπορείς να ελέγξεις το στόμα σου.) Παιδική αρρώστια θα μου πείς, καθότι στο Λύκειο τα προσωπικά μου πλέον τα συζήταγα μόνο με 3 φίλους που κάναμε πολύ στενή παρέα (με τον ένα -Χρήστο- είμαστε από την 1η δημοτικού μέχρι και σήμερα, στην κυριολεξία αδελφικοί φίλοι, με τους άλλους χαθήκαμε λίγο μετά το Λύκειο). Που και που τα έλεγα και με τη μάνα μου. (παρακαλώ όχι τομάτες... κι άλλοι δε θα μιλούσατε άραγε στη μάνα σας ή γενικά σε γονείς; )
Κάποτε κατάλαβα όμως ότι ο γονιός δε μπορεί να είναι απόλυτα και κολλητός φίλος σου, άσχετα αν σε νοιάζεται καλύτερα κι από φίλο. Άλλη χάρη έχει ο φίλος, πως να στο πω.
Όσο ήμουν φοιτητής στο ΕΜΠ, δεν είχα κάπου ιδιαίτερες ευκαιρίες να πω σε φίλο/η τα προσωπικά μου και στην κυριολεξία έβραζα. Ήθελα κάπου να το εκτονώσω, να μιλήσω. Δεν είχα κολλήσει με κάποιον/α για να γίνει τόσο κολλητός/ή πιά, ώστε να αρχίσω να τα λέω. Όταν καταστάλλαξα σε 2-3 άτομα για παρέα, δεν ξεστόμισα κάτι προσωπικό γιατί για να λέμε και του στραβού το δίκιο, δεν κυκλοφορούσα ωραίες κοπέλες για 2 περίπου χρόνια. Εποχή την οποία ούτε θέλω να θυμάμαι και ουδεμία σχέση έχει με τις ένδοξες ημέρες πρίν το ΕΜΠ που το γούστο βάραγε κορυφή.
Όταν μπήκα όμως στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο (ΑΣΟΕΕ), η ζωή μου άλλαξε σε απίστευτο βαθμό. Βρέθηκα ανάμεσα σε καταπληκτικά παιδιά (και δη τα κορίτσια, πανέμορφα). Τα γούστα μου, βάρεσαν ξανά κορυφή, έγινα πιό αυστηρός ξανά με τις επιλογές μου όπως επίσης απέκτησα και πάρα πολλούς φίλους. Κυριολεκτικά πάρα πολλούς! Έτσι είχα και πάλι προσωπικά για να τα πω κάπου αλλά και φίλους για να τα ακούσουν.
Πρώτη και καλύτερη, η τότε κολλητή μου (σήμερα δεν κρατάμε πολλή επαφή γιατί επέστρεψε Κύπρο), φοιτήτρια κι αυτή στην ΑΣΟΕΕ, αρκετά μεγαλύτερη και πανέμορφη. Πρώτη φορά είχα κολλητ
ή.
Πάντα διαθέσιμος ήταν και ο αδερφός μου, ο οποίος θεωρώ ότι άσχετα από το ότι είναι 18 χρονών, μπορεί
να με ακούσει, να με καταλάβει και να με διορθώσει. Μιλάμε για ειδική περίπτωση ανθρώπου.
Σήμερα...
...ή καλύτερα,
μέχρι και σήμερα, είναι πάντα στο πλευρό μου αν θελήσω να μιλήσω (όποτε τυχαίνει και μιλάμε γιατί μένει μακριά και δεν βλεπόμαστε συχνά ούτε τηλεφωνιόμαστε). Όχι για πολλή ώρα μεν (δεν είναι ο τύπος "Τένια Μακρή"), αλλά όσο με ακούσει, θα με
ακούσει.
Πέρα από την ειδική περίπτωση που λέγεται αδερφός μου λοιπόν όπως και ο Χρήστος με τον οποίο έχουμε καθημερινή επικοινωνία και ανταλλαγή προσωπικών δεδομένων, υπάρχουν και 2-3 φίλοι από τη σχολή που ξέρουν αρκετά για εμένα. Περιορίζομαι δηλαδή στον Χρήστο, σε 2-3 συμφοιτητές και ενίοτε τον αδερφό μου (με σειρά ποσότητας προσωπικών δεδομένων μου που μαθαίνουν από εμένα).
Μην ξεχάσω και το στέκι που "συζήταγα μαζί του" καθώς πέρσι το καλοκαίρι έζησε ξυστά μια ιδιαίτερη "εκτίμηση" που είχα για κάποια καλή φίλη (κακά τα ψέματα, οτι γούσταρα...γούσταρα και το πέσιμο το έκανα! ), άσχετα αν δεν πέτυχε το 3μηνο κέικ-πέσιμο και καταδίκασα τον τρόπο με τον οποίο "κάηκε" πρίν καν φτιαχτεί οτιδήποτε, άσχετα αν δεν συμφωνούμε σε κάποια πράγματα, πιστεύω ότι το όλο σκηνικό με ωρίμασε περισσότερο σε αυτόν τον τομέα!
Δεν ξέρω αν είναι εμφανής η διαφορά, μπορεί να θέλετε να μου πετάξετε τομάτες, δε θα σας μαλώσω.
Αυτά! Η ιστορία της ζωής μου θα μπορούσε να πει κανείς αλλά είναι και η ώρα τέτοια που με ωθεί και ανοίγομαι ακόμα περισσότερο. Αφήστε που δεν έχω και τίποτα να φοβηθώ. Ποιός θα με παρεξηγήσει; Όλοι έχουν κάτι να πούν και ελπίζω να μη ντραπούν. Θα διαβάζω το παρόν θέμα με ενδιαφέρον.
ΥΓ: Τα blogs....χμμμ ούτε εκεί θα δίσταζα να μιλήσω για κάτι προσωπικό , απλά δεν είναι προσανατολισμένο το blog μου πρός τον αισθηματικό μου τομέα. Δεν ξέρω αν θα αναφέρω κάποια στιγμή οτιδήποτε.
