Στα πρώτα ραντεβού με κάποιον/α που μας ενδιαφέρει προσπαθούμε να είμαστε ευγενικοί, τρυφεροί, δεκτικοί, να δείχνουμε τον καλύτερο εαυτό μας τέλος πάντων. Καθώς ο καιρός περνά όμως και η σχέση "κατοχυρώνετε", βάζουμε τον άλλο απέναντί μας, (ενώ μέχρι τότε τον θέλαμε δίπλα μας) και του προσάπτουμε καθετί ανάποδο στη σχέση.
Αν μπορούσαμε καθημερινά να διακρίνουμε αυτό το θαυμαστό "κάτι" που μας ένωσε και να το αναγεννάμε πριν προλάβει να ξεφτίσει θα αποφεύγαμε τη ρουτίνα και την τριβή.
Φυσικά δεν εννοώ να εθελοτυφλούμε μέσα σε μια σχέση που δεν έχει νόημα ύπαρξης, αλλά να δίνουμε στις σχέσεις τις ευκαιρίες που τους αξίζουν.
Ίσως το ποσοστό των διαζυγίων να μειωνόταν έτσι...