Ενώ από μια άποψη έχει δίκιο, κάτι δεν μου αρέσει σ' αυτό το άρθρο...
Αλήθεια, συμβαίνουν όλα όσα λέει, σ' αυτήν εδώ τη χώρα. Ωστόσο, δεν κάνει την παραμικρή νύξη, σχετικά με τις αιτίες που γεννούν τούτα τα στραβά και παράδοξα. Μόνο μια μορφή ειρωνείας σε σχέση με ελαφρά επιστημονική φαντασία, προφανώς για να γελάσουμε με τα χάλια μας. Μ' αυτόν τον τρόπο και με τούτη τη γενίκευση, ότι όλα είναι στραβά και η στρεβλές αντιλήψεις ανήκουν πλέον σε όλους μας, μεταθέτει την ευθύνη για την κατάντια της χώρας στη νοοτροπία του "Έλληνα". Όχι συγκεκριμένου Έλληνα, αλλά ενός ιδεατού και γενικού, δηλαδή του ΚΑΘΕ Έλληνα. Εμείς και πάλι φταίμε για τη ριμάδα την Κρίση.
Κατά τον αρθρογράφο, ουδεμία ευθύνη αποδίδεται στο σάπιο πολιτικό σύστημα, το οποίο καλλιέργησε τούτες τις αντιλήψεις, από την εποχή του ...Μαυρογιαλούρου, ανελλιπώς μέχρι τις μέρες μας. Αυτή ήταν η νοοτροπία που βόλευε το πολιτικό σύστημα της μετεμφυλιοπολεμικής υποταγής στα σχέδια των μεγάλων δυνάμεων (ξερονήσια, Δικτατορία, Κυπριακό, ένταξη στην ΟΝΕ χωρίς δημοψήφισμα κλπ), σύστημα καταπίεσης και συναλλαγής, με πρώτους και καλύτερους συναλλασσόμενους τους ίδιους τους πολιτικούς μας ηγέτες, γενιά προς γενιά. Ένα σύστημα με ελεγχόμενη Δικαιοσύνη, πατροναρισμένο κομματικό συνδικαλισμό, με το στράτευμα και τον Δημόσιο Τομέα να αποτελούν προνομιακό πεδίο για άσκηση συναλλαγής με τους ψηφοφόρους.
Καμμία ευθύνη δεν αποδίδεται επίσης στην διεθνή κερδοσκοπία, σε ομόλογα φούσκες, στα παιχνίδια του χρηματιστηρίου, εκεί που πλούτισαν αυτοί που σήμερα φωνάζουν να μπει τάξη επιτέλους στην οικονομία (αφού πράγματι είναι πολύ αποδοτικό, όταν η κατάσταση σε φέρνει στην κορυφή, να επιβάλεις τη δική σου Τάξη, έτσι ώστε να ελέγχεις του υπόλοιπους). Σε τίποτε δεν φταίνε οι εγγενείς ατέλειες του εφαρμοσμένου φιλελευθερισμού, ενώ εντέχνως αποσιωπάται το γεγονός ότι η Κρίση είναι παγκόσμια και δεν αποτελεί απλά ένα ελληνικό φαινόμενο.
Γιατί άραγε χώρες οι οποίες ακολούθησαν πιστά τα φιλελεύθερα πρότυπα, όπως για παράδειγμα η Ιρλανδία -η οποία κατά τις δεκαετίες του '80 και του '90 θεωρείτο ότι έκανε το "θαύμα" και αναφερόταν συνεχώς ως παράδειγμα προς μίμηση- έχουν φτάσει σε παρόμοια θέση με τη δική μας; Είχε άραγε και ο Ισλανδικός λαός τις ίδιες στρεβλές νοοτροπίες κι αντιλήψεις, όπως και ο Ελληνικός;
Επίσης, το άρθρο είναι ξεκάθαρα φιλελεύθερου χαρακτήρα, όσο κι αν προσπαθεί να κρατήσει τα προσχήματα. Δεν μας εξηγεί φυσικά την απόσταση που εμφανίζεται μεταξύ της φιλελεύθερης θεωρίας και της εφαρμογής της στην πράξη, δηλαδή ότι ενώ θεωρητικά ο ελεύθερος ανταγωνισμός μειώνει τις τιμές, στην πράξη σε όποια χώρα απελευθερώθηκε η αγορά, σε υπηρεσίες οι οποίες αποτελούν δημόσια αγαθά (ενέργεια, νερό, αποχέτευση, συγκοινωνίες), οι τιμές των υπηρεσιών αυτών αυξήθηκε σε όλες τις περιπτώσεις, ενώ σε καμμία δεν μειώθηκε. Η αντίφαση αυτή, επιχειρείται να αποδοθεί και πάλι ως παρανόηση της άρρωστης ελληνικής κοινωνίας.
Οι κινητοποιήσεις δεν είναι από τα πλέον αγαπημένα πράγματα για τον αρθρογράφο. Στέκεται με μάλλον σκωπτικό ύφος απέναντί τους. Βρήκε κι ένα "σκάνδαλο του ΚΚΕ", έτσι ώστε να το βάλει κι αυτό στο ίδιο καζάνι. Θα μπορούσε να το είχε γράψει ο Ανδριανόπουλος, ή έστω ο Ανδρουλάκης, αφού μάλιστα το ύφος του κειμένου δεν διαφέρει και ιδιαίτερα από εκείνο των παραπάνω. Μάλλον έχουν δημιουργήσει σχολή, ως ειδικοί της προπαγάνδας...
Ακόμη, είναι φανερό ότι τα μέτρα δεν τον "χαλάνε" τον γράφοντα το άρθρο, απεναντίας! Δεν έχει τίποτε το υποτιμητικό ή γελαστικό να πει γι' αυτά. Αντίθετα, διαμαρτύρεται εμμέσως για το γεγονός ότι τούτα τα μέτρα συναντούν αντίσταση και δεν μπορούν να προχωρήσουν με γοργούς ρυθμούς.
Με βάση τα παραπάνω, ποιο είναι το μήνυμα που περνάει αυτό το κείμενο;
Η κρίση είναι αποκλειστική ευθύνη του Ελληνικού λαού, που τέτοιος είναι τέτοια του αξίζουν. Ας δεχτούμε λοιπόν τα μέτρα, τα οποία είναι εμφανώς για το καλό μας κι ας εμπιστευτούμε την πολιτική μας ηγεσία, η οποία τα εφαρμόζει. Όλα γίνονται για το καλό μας!
Η εξουσία πράγματι διαθέτει έξυπνους κι αποδοτικούς κονδυλοφόρους. Να θυμούνται όμως, ότι τους βλέπουμε...
