Εχθές είχα μια συνεδρία με τη ψυχολόγο μου, κατά τη διάρκεια της οποίας έφερα στην επιφάνεια το αίσθημα που επικρατεί μέσα μου τον τελευταίο, ειδικά, καιρό. Ότι δεν είμαι ευχαριστημένη από τη ζωή μου και τι δεν θα έκανα να ζούσα ξανά από την αρχή, χωρίς τα λάθη μου και χωρίς τις ίδιες συνθήκες ζωής. Της επισήμανα ότι νιώθω πως η καθημερινότητά μου καλύπτεται από άσχημες στιγμές περισσότερο από καλές.
Σε αυτό μου απάντησε το εξής: Και να ζούσες από την αρχή, ως άλλος άνθρωπος, σε διαφορετικές συνθήκες, με διαφορετικούς ανθρώπους γύρω σου, πάλι θα σου έλειπε κάτι. Πάλι θα είχες κακές ημέρες. Είναι η αλήθεια ότι μέσα στην ημέρα έχουμε περισσότερες κακές από καλές στιγμές. Το θέμα είναι ότι όταν μπαίνεις στη λούπα να κρατάς μόνο τις κακές, επέρχεται και η καταθλιπτική διάθεση. Οπότε ακόμα και αν σου γίνει ένα ευχάριστο συμβάν μέσα στην ημέρα - κράτα αυτό. Να έχεις τα δυσάρεστα ως δεδομένα και να θυμηθείς ότι τα πραγματικά μη-δεδομένα είναι η υγεία σου, η στέγη πάνω από το κεφάλι σου, το φαΐ σου. Αλλά αν δεν είχες έστω και ένα από αυτά, θα ξέχναγες τα υπόλοιπα που σε ταλανίζουν τώρα. Το πρόβλημα είναι ότι βλέπεις το ποτήρι μισοάδειο και όχι μισογεμάτο.
Με αφορμη, λοιπόν, αυτή τη συζήτηση, ήθελα να αρχίσω την καταγραφή των καλών μέσα στην ημέρα μου, και αν θέλετε να κάνετε κι εσείς το ίδιο. Σαν journal.